Talmud Dziesięciu Sefirot

Wyjaśnia cztery stadia w awijut, i są to cztery kelim i ich korzeń.

Wyjaśnia cztery światy ABE'A i różnice pomiędzy nimi.

Wyjaśnia cztery ziwugim de-akaa w czterech stadiach masachu, na które wychodzą cztery poziomy Hu'B Tu'M, jeden poniżej drugiego, w czterech światach ABE'A.

Wyjaśnia, że jeżeli obłóczenie or elion odbyło się w or hozer poziomu hochma, to wszystkie dziesięć sfirot będzie w świetle hochma. A jeżeli na poziomie bina, to wszystkie dziesięć sfirot będzie w świetle bina. A jeżeli na poziomie Z'A, to wszystkie dziesięć sfirot będzie w świetle Z'A. I jeżeli na poziomie malchut, to wszystkie dziesięć sfirot będzie w świetle malchut.

Wyjaśnia, że każde stworzenie składa się z czterech poziomów awijut, które nazywane są Hu'B Tu'M, i or elion rozprzestrzenia się wewnątrz nich dla ziwuga de-akaa z masachem w malchut. Ich korzeń – jest to Stwórca, który nazywa się keter. I ponieważ każda właściwość różni się od innej, to pomiędzy nimi powinna być łącząca właściwość, która włączałaby w siebie obydwie właściwości.

Wyjaśnia, że sfira keter zawiera dwie bhiny:

Wyjaśnia, jak malchut de-Acilut opuściła się i obróciła się w keter świata Bria.

Wyjaśnia, że cztery bhiny Hu'B Tu'M są podobne do człowieka, w którym neszama (dusza) jest obłóczona w guf (ciało), i guf jest obłóczony w lewusz (odzienie) i on siedzi w ejhal (dosłownie: pałac). Hochma – jest to klalut (wspólność) świateł w świecie Acilut, i jest to neszama całego świata Acilut, i nazywa się Adam elion. On jest obłóczony w bhinę, która jest wspólnotą kelim, która nazywana jest guf de-Acilut. I na guf obłacza się Z'A – odzienie, lewusz, i malchut – jest to ejhal – pałace dla wszystkich.

Wyjaśnia, że pożądana doskonałość jest w tym, żeby wszystkie sfirot w pięciu światach, Adam Kadmon i ABE'A, były połączone w jedność, w bhinę Adam elion, w guf którego obłóczony jest korzeń i neszama, i ubrany w lewusz – odzienie, a siedzi – w ejhal (pałacu).

W nim wyjaśnia się, że lewusz i ejhal zostały oddzielone od szoresz, neszama i guf, stając się makifim, jak również daje się wyjaśnienie dla A'K i ABE'A, NaRaN'H i ASMa'B.

Wyjaśnia rozprzestrzenienie światła Ejn Sof (Świata Ejn Sof) dla stworzenia kelim czterech poziomów awijuta, z wykorzystaniem obrazów organów ludzkiego ciała: oczy, uszy, nos, usta. Im organ jest subtelniejszy, tym on jest ważniejszy. Ejnaim (oczy) – jest to stadium alef, ozen (ucho) – stadium bet, hotem (nos) – stadium gimel, pe (usta) – stadium dalet.

Wyjaśnia ziwug istaklut alef, który ma odniesienie do ejnaim w AHa'P, na skutek którego objawiły się kelim rosz i ziwug istaklut bet, na skutek którego objawiły się kelim guf.

Wyjaśnia pojęcie „ziwug de-akaa” (uderzeniowe połączenie) istaklut ejnaim w AHa'P, z którego wyniknęły kelim, dodatkowe wyjaśnienie.

Wyjaśnia pnimijut i hiconijut pięciu światów: Adam Kadmon i ABE'A. W każdym świecie jest dwadzieścia pięć poziomów, a na każdym z nich są pnimijut i hiconijut. Rozdział opisuje dzielenie każdego świata na poziomy.

Wyjaśnia obłóczenie świateł w kelim, które z nich pnimi, a które makif.

W nim wyjaśnia się rosz i guf A'K do tabura, kiedy w dziesięciu sfirot rosz jeszcze nie zostało przejawione kli, a w dziesięciu sfirot guf zostało przejawione pierwsze kli, które nazywa się keter, dziesięć sfirot określane w tym kli na miarę oddalenia ich od właściwości dalet. Znajdując się w jednym kli nazywane Akudim.

Wyjaśnia reszimot pozostałe po wypróżnieniu światła, jak również or hozer a-jored – odbite opuszczające się światło podczas wypróżnienia.

Wyjaśnia cztery rodzaje świateł: taamim, nekudot, tagin i otijet.

Wyjaśnia uderzenie i bitusz, które odbywają się podczas wypróżnienia światła do Stwórcy pomiędzy opuszczającym się or hozer i reszimo. Kiedy z nicucim, które rodzą się na skutek tych uderzeń, wynikają kelim, które nazywane są otijet – litery. A z reszimot wynikają tagin.

Wyjaśnia or pnimi i or makif Akudim.

Wyjaśnia powrót świateł do źródła, do Stwórcy, dla otrzymywania wynagrodzenia.