Numeri XXXI

  1. I oświadczył Wiekuisty Mojżeszowi, i rzekł:
  2. “Pomścij krzywdę synów Israela nad Midjanitami poczem przyłączon będziesz do ludu twego!”
  3. I rzekł Mojżesz do ludu, mówiąc: “Uzbrójcie z pośród siebie ludzi na wojnę, aby szli przeciw Midjanitom, a wywarli pomstę Wiekuistego na Midjanitach;
  4. Po tysiącu z pokolenia, ze wszystkich pokoleń Israela wyszlecie na wojnę!”
  5. I wydzielono z tysięcy Israela po tysiącu z pokolenia – dwanaście tysięcy uzbrojonych do boju.
  6. I wyprawił ich Mojżesz po tysiącu z pokolenia na wojnę, ich i Pinchasa, syna Elazara, kapłana wojskowego, a przybory święte i trąby na trwogę w ręku jego.
  7. I napadli na Midjantów, jak rozkazał Wiekuisty Mojżeszowi, i zabili wszystkich mężczyzn;
  8. I królów Midjanu zabili między innymi poległymi: Ewiego, i Rekema, i Cura, i Chura, i Rebę, pięciu królów Midjanu, – Bileama też, syna Beora, zabili mieczem.
  9. I zabrali w niewolę synowie Israela kobiety Midjańskie i dzieci ich, i wszystko bydło, i wszystkie stada i cały dobytek ich złupili;
  10. I wszystkie miasta w osiadłościach ich, i wszystkie zamki ich popalili ogniem;
  11. Zabrali też wszystkie łupy i wszelką zdobycz wraz z ludźmi i bydłem, –
  12. I sprowadzili do Mojżesza i do Elazara, kapłana, i do zboru synów Israela jeńców, zdobycz i łupy, do obozu na równiny Moabu, które nad Jardenem Jerychońskim.
  13. I wyszli Mojżesz i Elazar, kapłan, i wszyscy naczelnicy zboru na spotkanie ich po za obóz;
  14. Ale rozgniewał się Mojżesz na wodzów wojska, tysiączników i setników, którzy wrócili z wyprawy wojennej;
  15. I rzekł do nich Mojżesz: “Zostawiliście przy życiu wszystkie kobiety!?
  16. Wszak to one przeznaczone były dla synów Israela, za sprawą Bileama, by skłonić do odstępstwa od Wiekuistego na rzecz Peora – z czego wynikła klęska w zborze Wiekuistego!
  17. Przetoż teraz pozabijajcie każdego chłopca z pośród dzieci, i każdą też niewiastę, która poznała męża na łożu męzkiem – zabijcie;
  18. Wszystkie jednak dzieci płci żeńskiej, które nie poznały łoża męzkiego, zostawcie przy życiu dla siebie;
  19. Wy zaś obozujcie po za obozem przez siedm dni; każdy, który zabił człowieka, i każdy, który dotknął się poległego, oczyśćcie się dnia trzeciego i dnia siódmego, wy i jeńce wasi;
  20. Każdą też szatę, i każdą rzecz skórzaną, i każdy wyrób z koziej sierści, i każde naczynie drewniane oczyścicie.”
  21. I rzekł Elazar, kapłan, do wojowników, którzy chodzili na wojnę: “Oto ustawa zakonu, którą nakazał Wiekuisty Mojżeszowi:
  22. Tylko złoto, srebro, miedź, żelazo, cynę i ołów, –
  23. Wszystko co przechodzi przez ogień, przeprowadzicie przez ogień, a czystem będzie, jednak i wodą oczyszczającą oczyszczonem być musi; wszystko zaś, co nie przechodzi przez ogień, przeprowadzicie przez wodę;
  24. Wypierzecie też szaty wasze dnia siódmego, i oczyścicie się, a następnie możecie wnijść do obozu.”
  25. I oświadczył Wiekuisty Mojżeszowi, i rzekł:
  26. “Zbierz poczet całej zdobyczy pojmanej wraz z ludźmi i bydłem – ty i Elazar, kapłan, i naczelnicy rodów w zborze,
  27. I rozdziel tę zdobycz na pół między czynnych na wojnie, którzy występowali do boju, i między cały zbór;
  28. I pobierzesz podatek Wiekuistemu: od wojowników, którzy występowali do boju, po jednej duszy z pięciuset, tak z ludzi jak i z rogacizny, z osłów i z trzód.
  29. Z ich połowy to weźmiecie, i oddam to Elazarowi, kapłanowi, jako “dań Wiekuistemu”;
  30. Z połowy zaś “synów Israela” weźmiesz po jednemu wziętemu z pięćdziesięciu – z ludzi, z rogacizny, z osłów i z trzód, z wszelkiego bydła domowego – i oddasz to Lewitom trzymającym straż przy przybytku Wiekuistego.”
  31. I uczynił Mojżesz i Elazar, kapłan, jako rozkazał Wiekuisty Mojżeszowi;
  32. A było owej zdobyczy, z pozostałości łupów, które zagrabił lud wojenny: owiec sześćkroć siedmdziesiąt pięć tysięcy;
  33. Wołów – siedmdziesiąt dwa tysiące.
  34. Osłów – sześćdziesiąt jeden tysięcy.
  35. A dusz ludzkich, – kobiet, które nie poznały łoża męzkiego, wszystkich dusz trzydzieści dwa tysiące.
  36. I tak była połowa, udział tych, którzy wystąpili byli do boju: liczba owiec – trzykroć trzydzieści siedm tysięcy pięćset;
  37. I przypadło podatku dla Wiekuistego z owiec – sześćset siedmdziesiąt i pięć;
  38. A wołów: trzydzieści sześć tysięcy; a podatek z nich dla Wiekuistego – siedmdziesiąt i dwa;
  39. A osłów – trzydzieści tysięcy pięćset; a podatek z nich dla Wiekuistego – sześćdziesiąt i jeden;
  40. A dusz ludzkich – szesnaście tysięcy; a podatek z nich dla Wiekuistego – trzydzieści i dwie dusze.
  41. I oddał Mojżesz podatek, – dań Wiekuistemu, Elazarowi, kapłanowi, jako rozkazał Wiekuisty Mojżeszowi.
  42. A z połowy synów Israela, którą oddzielił Mojżesz od ludzi wyszłych na wojnę, –
  43. Była zaś przypadająca na zbór połowa: owiec – trzykroć trzydzieści siedm tysięcy pięćset;
  44. A wołów – trzydzieści sześć tysięcy;
  45. A osłów – trzydzieści tysięcy pięćset;
  46. A dusz ludzkich – szesnaście tysięcy, –
  47. I wziął Mojżesz z tej połowy synów Israela po jednemu wziętemu z pięćdziesięciu, z ludzi i z bydła, i oddał to Lewitom trzymającym straż przy przybytku Wiekuistego, jako rozkazał Wiekuisty Mojżeszowi.
  48. I przystąpili do Mojżesza wodzowie tysięcy wojska, tysiącznicy i setnicy;
  49. I rzekli do Mojżesza: “Słudzy twoi zliczyli poczet wojowników poruczonych nam, a nie ubyło z nich nikogo;
  50. I tak przynosim na ofiarę Wiekuistemu, każdy co zdobył, naczynia złote, łańcuszki i naramienniki, pierścienie, zausznice i naszyjniki dla rozgrzeszenia dusz naszych przed Wiekuistym.”
  51. I przyjął Mojżesz i Elazar, kapłan, owo złoto od nich, wszelakie naczynia wyrobione;
  52. A było wszystkiego złota dani, którą złożyli Wiekuistemu, – szesnaście tysięcy siedmset pięćdziesiąt szekli od tysiączników i od setników.
  53. Szeregowi zaś – grabili każdy dla siebie.
  54. I wziął Mojżesz i Elazar, kapłan, owo złoto od tysiączników i setników i wnieśli je do przybytku zboru jako pamiątkę od synów Israela przed Wiekuistym.