...główne, co jest przed nami dzisiaj – to jedność przyjaciół, i należy przyłożyć w tym maksimum wysiłku, ponieważ jedność może uzupełnić wszystkie nasze braki.
Powiedziano: „Jeżeli uchodzi na wygnanie uczeń, wypędzony jest i jego nauczyciel”. Ale jak mogą przeszkodzić złe siły uczniowi i zrzucić go na wygnanie od duchowości, jeżeli on złączony ze swoim nauczycielem? To dlatego, że w czasie upadku ucznia wydaje mu się, że i jego raw także znajduje się w upadku, co odpowiada prawdzie, przecież nie może otrzymać od swojego rawa żadnej pomocy, gdyż pomoc można dostać tylko w mierze, w której powstają przed nim: wielkość i siły jego rawa. I dlatego jego raw teraz niski i słaby. W zgodności z jego opinią o rawie, upada raw z nim.
Początek egipskiego wygnania zaczyna się od tego, że:... „Został nowy król w Egipcie, który nie znał Józefa”, i to oznacza, że otworzyła się nowa władza w rozumie każdego, nowa władza w bliskości, dlatego że upadli z poprzedniego poziomu zgodnie z zasadą: „Jeśli uchodzi na wygnanie uczeń, wypędzony jest i jego nauczyciel”, i dlatego „nie znał Józefa”, czyli nie poznał go takim, jakim sobie wyobrażał.
A ponieważ wyobrażali sobie Józefa w swojej wyobraźni podobnym do siebie, dlatego „nie znali Józefa”, i rozpoczął się przez to okres niewoli, dlatego że gdyby nie tak, to sprawiedliwy obroniłby ich i nie odczuwaliby niewoli i wygnania.
I ponieważ osiągnął otwarcie mądrości, stając się godnym jej, tylko dzięki błogosławieństwu przeszłym wysiłkom w swoich działaniach drogą przymusu – wychodzi, że bez laszon de-nukwa (języka nukwy), w którym kryje się cudowna właściwość wysiłków, nie osiągnąłby niczego. I samo w sobie zawczasu otwiera się, że nawet przymusowe współdziałania były współdziałaniami z miłości i przywiązania. Popatrz uważnie. W tym jest sens słów: „pokorne pouczenie jej mową”1. Dokładnie „jej mową”, a nie inną.
Wróćmy do rozpatrywanego obiektu. Pierwsze objawienie polegało na tym, że kiedy Мosze chwycił za ogon węża, ten stał się laską w jego ręce2. To oznacza „powrót z lęku”, według zasady „usta swoje otwiera ona z mądrością”3. Od tego czasu, jak ona ustawiła się na dole, a klipa zostaje odrzucona i nie wraca, bierze początek korzeń otwarcia wyższej mądrości (hochma ilaa).
A w drugim objawieniu jest ukryta tajemnica i korzeń powrotu z miłości. Kiedy Mosze w najwyższym oddaniu umieszcza rękę za pazuchą4, otwiera się pokorne pouczenie jej mową – i w żaden sposób inaczej.
Uważnie popatrz na to. Przecież rzeczywiście trzeba wyjąć rękę zza pazuchy, ponieważ „pazucha” oznaczona wyrazem: „Ja – Bóg... i nie będziesz miał innych bogów oprócz Mnie”5. Wyciągnięcie ręki oznacza „rozszerzenie wiedzy”. Jeżeli, wyciągając rękę dla rozszerzania smaków i tajemnic Tory, on dobrze pamięta swój korzeń, stara się nie zamieniać jego smaku i widzi błago w tym, że wyjmuje rękę zza pazuchy – w takim razie prawo i sąd powiązane ze sobą nawzajem, podobnie dwóm bliskim i nierozłącznym ludziom. Wtedy dostatek idzie drogami swoimi, jak i powinien.
Stąd zrozumiały jest sens słów: „Wsunął rękę za pazuchę”. One oznaczają przyjęcie prawa zgodnie ze słowami: „i wyjął ją”. Tym samym on zamierza kontynuować rozprzestrzenienie wiedzy i nie umacnia się, żeby być również zlanym z korzeniem, który nazywa się tu „pazucha”. Wtedy odbywa się następujące: „I oto – ręka jego pokryta trądem, jak śniegiem”. Jonatan Ben Uziel6 daje taką interpretację: „I to jego ręka ukryta”. Czyli zamknęły się źródła dostatku i jedyne naprawienie jest w tym, żeby wzmocnić się ponownie. „I schował on rękę za pazuchę” przyjmując prawo. A następnie „wyjął ją zza pazuchy, i oto – ponownie stała się ciałem”. Sens w tym, że prawo podłącza się i przyłącza do wyciągania ręki – prawo i sąd połączone. Wtedy pęd życia i dostatek wracają na swoje miejsce.
O tym powiedziano: „I będzie: jeżeli oni nie uwierzą... głosowi pierwszego znaku”7, to wyjmie on zza pazuchy rękę bez trądu. „Wtedy uwierzą głosowi drugiego znaku”8. Przecież zobaczą, że wyjąwszy rękę zza pazuchy, on znowu stał się zdrowy.
A sens trzeciego znaku głęboki.9 Przecież Nil – jest to bóg Egiptu, a faraon – to bóg Nilu, który powiedział: „Do mnie należy mój Nil i ja sam stworzyłem siebie”10. Jak już powiedzieliśmy, faraon porywa sobie cały dostatek, schodzący nad głową dla Izraela.
Jednak ekstrakt skradzionego dostatku on dał Izraelowi, i ekstrakt ten, dany przez faraona, nazywa się „Nil”. To napój dla wszystkich mieszkańców Egiptu, i on nazywa się „chlebem lenistwa”, po którym nie jest potrzebny wysiłek. I dlatego powstała obawa, jakby po wybawieniu z Egiptu nie ponieśli uszczerbku synowie Izraela od chleba niebieskiego11. Tak też zdarzyło się na pustyni, kiedy powiedzieli: „Pamiętamy rybę, którą jedliśmy w Egipcie daremnie”12. W tym jest sens naprawienia wyrażonego przez słowa: „Stanie się woda krwią na ziemi”. Przecież wszyscy zobaczą, że pozbawienie maszke Izrael – (napój Izraela)13, a potem z tego powodu dopadnie ich krew Pesach i krew obrzezania. O tym powiedziano: „Оnа obserwuje bieg wydarzeń w domu swoim”14. Chodzi o to, że wody Nilu stały się krwią na ziemi. W takim przypadku, „chleba lenistwa nie je”15. Sens tego głęboki, i rozszerzę swoje wyjaśnienia w innym miejscu.
[1] Pisma, Мiszlej, 31:26.
2 I powiedział mu Bóg: „Co jest u Ciebie w ręku?”, i odpowiedział Моszе: „Laska”, i powiedział Bóg: „Rzuć ją na ziemię!”. I rzucił ją Mosze na ziemię, i przeobraziła się w smoka, i uciekł Mosze od niego. Ale powiedział Bóg zwracając się do Моsze: „Przeciągnij rękę swoją i złap go za ogon”. I przeciągnął Моsze rękę swoją, i złapał smoka – i stał się laską w ręce jego (Tora, Szemot, 4:2 - 4:4).
3 Pisma, Miszlej, 31:26.
4 I powiedział Bóg jemu jeszcze: „Wsuń rękę swoją za pazuchę”. I wsunął on rękę za pazuchę, i wyjął ją, i oto – ręka jego pokryta trądem, jak śniegiem. I powiedział On: „Wsuń znowu rękę swoją z pazuchę”. I wsunął on rękę swoją za pazuchę, i wyjął ją zza pazuchy, i oto – znowu stała się ciałem. (Tora, Szemot, 4:6 – 4:7)
5 Ja – Bóg, Wszechmogący Twój, Którym cię wywiódł z kraju egipskiego, z domu niewolnictwa. I nie będziesz miał innych bogów oprócz Mnie. (Tora, Szemot, 20:2 – 20:3)
6 Мędrzec, uczeń Gilela.
7 Тоra, Szemot, 4:8.
8 Tamże.
9 „I stanie się: jeśli nie uwierzą w te dwa znaki i nie będą słuchać, co ty mówisz, to weźmiesz wodę z Nilu i wylejesz na ziemię – i woda, którą ty weźmiesz z Nilu, stanie się krwią na ziemi” (Tora, Szemot, 4:9)
10 Prorocy, Ezekiel, 29:3.
11 Księga Psalmów, 78:24, 78:25: „I deszczem rozlał im Мa'N do jedzenia, i chleb niebieski dał im. Chleb niebieski jadł człowiek, pożywienia posłał On im do woli”.
12 Тоra, Bamidbar, 11:5.
13 Księga Proroków, Ezekiel, 45:15
14 Pisma, Miszlej, 31:27.
15 Tamże.