Exodus XIII

  1. I oświadczył Wiekuisty Mojżeszowi i rzekł:
  2. “Poświęć mi wszystko pierworodne, rozwierające wszelkie łono u synów Israela, tak z ludzi, jako i z bydła: Mojem ono!”
  3. I rzekł Mojżesz do ludu: “Pamiętajcie na dzień ten, któregoście wyszli z Micraim, z domu niewoli; bo przemożną ręką wywiódł was Wiekuisty ztąd, – a nie ma być spożytem kiszone!
  4. Dziś wychodzicie, w miesiącu kłosów.
  5. I będzie: gdy zaprowadzi cię Wiekuisty do ziemi Kanaanejczyka, i Chittejczyka, i Emorejczyka, i Chywity i Jebusyty, o której zaprzysiągł ojcom twoim, że ci ją da, do ziemi, opływającej mlekiem i miodem, – odprawiać ci wtedy ten obrządek, w miesiącu tym.
  6. Przez siedm dni będziesz jadał przaśniki, a dnia siódmego – uroczystość Wiekuistemu.
  7. Przaśniki mają być pożywane przez siedm dni, i nie ukaże się u ciebie nic kiszonego, ani ukaże się u ciebie zakis w całym obrębie twoim.
  8. I opowiesz synowi twojemu dnia onego, mówiąc: to dla tego, co uczynił mi Wiekuisty, gdym wychodził z Micraim.
  9. I niechaj ci to będzie znakiem na ręku twoim, i pamiątką między oczyma twojemi, – aby nauka Wiekuistego była w ustach twoich; gdyż ręką przemożną wywiódł cię Wiekuisty z Micraim.
  10. A będziesz przestrzegał ustawy tej w oznaczonym jej czasie, od roku do roku.
  11. Gdy zaś zaprowadzi cię Wiekuisty do ziemi Kanaanejczyka, jako zaprzysiągł tobie i ojcom twoim, i odda ją tobie;
  12. Tedy odłączysz wszystko, co rozwiera łono, dla Wiekuistego: wszystek pierworodny płód bydła, który będzie u ciebie, samce, dla Wiekuistego.
  13. Każde zaś pierworodne z osła wykupisz jagnięciem; a jeślibyś nie wykupił, tedy załamiesz mu kark, a każdego pierworodnego z człowieka, z synów twoich, wykupisz.
  14. I będzie, gdy zapyta się ciebie syn twój w przyszłości mówiąc: “Cóż to jest?” to powiesz mu: “Przemożną ręką wywiódł nas Wiekuisty z Micraim, z domu niewolników.
  15. I stało się, że gdy opierał się Faraon, by nas uwolnić, – zabił Wiekuisty wszystko pierworodne w ziemi Micraim, od pierworodnego z ludzi, aż do pierworodnego z bydła; przeto ofiaruję ja Wiekuistemu wszystkie rozwierające łono samce, każdego zaś pierworodnego z synów moich wykupuję.
  16. I niechaj to będzie znakiem, na ręku twoim, i nawiązką między oczyma twojemi; gdyż przemożną ręką wywiódł nas Wiekuisty z Micraim.”
  17. I stało się, gdy uwolnił Faraon lud, że prowadził ich Bóg drogą ziemi Pelisztów, chociaż bliższą była; bo mówił Bóg: “By nie pożałował lud, gdy zobaczy wojnę, a nie powrócił do Micraim!”
  18. I obwodził Bóg lud drogą pustyni ku morzu Sitowemu. Uzbrojeni zaś wyszli synowie Israela z ziemi Micraim.
  19. Zabrał też Mojżesz kości Josefa ze sobą; bo przysięgą zaklinał synów Israela, mówiąc: “Wspomnieć wspomni was Bóg, a wtedy wyniesiecie kości moje ztąd ze sobą.”
  20. I wyruszyli z Sukkoth, i rozłożyli się obozem w Etham, na skraju pustyni.
  21. A Wiekuisty szedł przed nimi, dniem – słupem obłocznym, aby prowadził ich drogą, a nocą – słupem ognistym, aby przyświecał im, żeby szli we dnie i w nocy.
  22. Nie ustępował słup obłoczny we dnie, ani słup ognisty w nocy od ludu.