Genesis XXIX

  1. I powstał Jakób, i poszedł do ziemi synów Wschodu.
  2. I spojrzał, a oto studnia na polu, a tam trzy stada owiec rozłożone przy niej, bo ze studni tej zwykle pojono stada; a kamień był ogromny nad otworem studni.
  3. A gdy zgromadzone tam były wszystkie stada, stoczyli kamień z nad otworu studni, i napoili trzody, i złożyli napowrót kamień nad otwór studni, na miejsce swoje.
  4. I rzekł do nich Jakób: “Bracia moi, zkąd wy?” I odpowiedzieli: “Z Charanu jesteśmy.”
  5. I rzekł do nich: “Czy znacie Labana, syna Nachora?” I odpowiedzieli: “Znamy.”
  6. I rzekł do nich: “Czy dobrze się miewa?” I odpowiedzieli: “Dobrze; a oto Rachel, córka jego, nadchodzi z trzodą!”
  7. I rzekł: “Wszak jeszcze dnia dosyć, nie czas zapędzać stada; napójcież trzodę, a idźcie popaść.
  8. I odpowiedzieli: “Nie możemy, póki zgromadzone nie będą wszystkie trzody, i nie stoczą kamienia z nad otworu studni, a wtedy napoim trzodę.”
  9. Jeszcze rozmawiał z nimi, – a Rachel nadeszła z trzodą ojca swego, bo pasterką była.
  10. I stało się, gdy ujrzał Jakób Rachelę, córkę Labana, brata matki swojej, i trzodę Labana, brata matki swojej, że przystąpił Jakób, i stoczył kamień z nad otworu studni, i napoił trzodę Labana, brata matki swojej.
  11. I ucałował Jakób Rachelę, i podniósł głos swój, i zapłakał.
  12. I oznajmił Jakób Racheli, że jest siostrzeńcem ojca jej, i że jest synem Ribki; i pobiegła, i opowiedziała to ojcu swojemu.
  13. I stało się, gdy usłyszał Laban wiadomość o Jakóbie, synu siostry swojej, pobiegł na spotkanie jego, i uścisnął go, i ucałował go, i wprowadził go do domu swojego; a wtedy opowiedział Labanowi o wszystkiem tem.
  14. I rzekł do niego Laban: “Wszak kością i ciałem mojem ty!” I zamieszkał u niego przez miesiąc czasu.
  15. Wtedy rzekł Laban do Jakóba: “Czyż dla tego, żeś bratem moim, masz mi służyć darmo? Powiedzże mi jakie ma być wynagrodzenie twoje?”
  16. A miał Laban dwie córki; imię starszej: Lea, a imie młodszej: Rachel.
  17. A oczy Lei były mdłe; Rachel zaś była pięknej postawy i pięknego wejrzenia.
  18. I pokochał Jakób Rachelę, i rzekł: “Będę ci służył siedm lat o Rachelę, córkę twoję młodszą.”
  19. I rzekł Laban: “Lepiej, że dam ją tobie, niżbym miał oddać ją mężowi innemu; pozostań u mnie.”
  20. I tak służył Jakób o Rachelę siedm lat; a zdawały się w oczach jego jako dni kilka w miłości jego ku niej.
  21. I rzekł Jakób do Labana: “Daj mi żonę moję, bo spełniony czas mój, a pójdę do niej.”
  22. I zgromadził Laban wszystkich ludzi miejscowych, i wyprawił ucztę.
  23. I było wieczorem, wziął Leę, córkę swoję, i wprowadził ją do niego; i poszedł do niej.
  24. A dał jej Laban Zylpę, służebnicę swoję, – Lei córce swej, za służebnicę.
  25. I okazało się z rana, a oto była – Lea! I rzekł do Labana: “Cóżeś mi to uczynił? Alboż nie o Rachelę służyłem tobie, – i dla czegoż mnie oszukałeś?”
  26. I rzekł Laban: “Nie zwykło się tak czynić w miejscu naszem, aby wydawać młodszą przed starszą.
  27. Dopełnij tydzień tej, a damy ci i tę drugą, za służbę, którą pełnić będziesz u mnie jeszcze siedm lat innych.
  28. I uczynił Jakób tak, i dopełnił tydzień tej; i dał mu Rachelę, córkę swoję, za żonę.
  29. I dał Laban Racheli, córce swojej, Bilhę, sługę swoję, za służebnicę.
  30. I poszedł też do Racheli, i kochał Rachelę bardziej, niż Leę; i służył u niego jeszcze siedm lat innych.
  31. A widząc Wiekuisty, że nienawidzona Lea, otworzył łono jej; Rachel zaś była niepłodną.
  32. I poczęła Lea, i urodziła syna, i nazwała imię jego: Reuben, bo rzekła: “Wejrzał Wiekuisty na niedolę moję, gdyż teraz pokocha mnie mąż mój.”
  33. I poczęła znowu, i urodziła syna, i rzekła: “Ponieważ usłyszał Wiekuisty, że nienawidzoną byłam, dał mi i tego;” i nazwała imię jego: Szymeon.
  34. I poczęła znowu, i urodziła syna, i rzekła: “Oto tym razem przylgnie mąż mój do mnie, gdyż urodziłam mu trzech synów;” przeto nazwano imię jego Lewi.
  35. I poczęła jeszcze, i urodziła syna, i rzekła: “Tym razem sławić będę Wiekuistego;” przeto nazwała imię jego: Jehuda. I przestała rodzić.