Na początku objawienia woli Króla (hurmenuta de-malka הורמנותא דמלכא) uformował formą („galif glufej”, גליף גלופי) w świetle wyższym iskrę ciężkości(bucyna de-kardinuta בוצינא דקרדינותא) i wyszła od wewnątrz zamkniętego z tajemnicy Nieskończonego (mi-raza de-ejn sof (מרזא דאין סוף forma(„gulma” גולמא - od słowa Golem), wetknęła się w krąg, nie biały i nie czarny, nie czerwony i nie zielony, i bez odcienia w ogóle. Kiedy zmierzył rozmiar, uczynił odcienie (gwaninגוונין ) świecić (leanhapa לאנהרא) wewnątrz(tego kręgu – Sulam). Wewnątrz iskry wyszło jedno źródło(nwio נביעו), od którego ozdobiły się (ictabu אצטבע) odcienie z dołu.
2) Zamknięty wewnątrz zamkniętego od tajemnicy Nieskończonego rozciął (baka בקע) i nie rozciął (rozcięte jest to żeńskie, a nierozcięte – męskie - Sulam), powietrze (awira אוירא) Jego (czyli Duch Jego - Sulam) nie było poznane w ogóle, do tego jak z powodu uderzenia rozpiętości zalśniła kropka (nekuda נקודא) jedna zamknięta, wyższa. [To. co] po tej kropce, to nie jest poznane w ogóle, i z tego powodu nazywa się „początek” (rejszit ראשית) - wypowiedź, która poprzedza wszystko.
3) „I rozumujące zalśnią jak lśnienie sklepienia, i broniące wielu - jak gwiazdy wieczne”(Daniel, 12). „Lśnienie” (zohar זהר) zamkniętego [wszystkich] zamkniętych części - uderzyło powietrze jego (tego lśnienia) i zaświecił w kropce tej, i wtedy rozprzestrzenił się ten „początek” i uczynił sobie salę (hejhala היכלא) dla szacunku i wychwalenia, tam zasiał nasienie świętości (zera de-kdusza דקדושא זרע) dla urodzenia (żeby rodzić dusze - Sulam) dla korzyści świata, i tajemnica ta (Jeszaja, 6): „Nasienie świętości ustawiło ją”.
4) Lśnienie, które zasiało nasienie dla szacunku swego - jest jak siemię jedwabiu i purpury dobrej, co ukrywa się wewnątrz i czyni sobie salę, która - wychwaleniem jego i korzyść wszystkiemu. Tym początkiem stworzył (bara ברא) tą zamkniętość (stima סתימא), która nie była poznana poprzez tą salę. Sala ta nazywa się „Elo-him” (אלהים).
5) I tajemnica ta (Bereszit, 1): „Na początku stworzył Bóg”. Lśnienie, z którego stworzone wszystkie dziesięć wypowiedzi (którymi stworzony świat) w tajemnicy rozprzestrzenienia (be-raza de-itpasztuta ברזא דאתפשטותא) kropki lśnienia tego zamkniętego. Jeżeli o tym napisano „stworzył”, nie ma nic dziwnego, że „I stworzył Bóg (Elo-him) człowieka według obrazu Swojego” (be-calmo בצלמו).
6) Lśnienie - jest to tajemnica tego „na początku” (be-rejszit), Poprzedzający wszystko (kadmaa de-hola קדמאה דכלא ) - Imię Jego. „E-hje” (wyjaśnia się Imię, którym Bóg był nazywany w pierwszej rozmowie z Mosze, rozdział Szmot: „Będę który Będę”: „E-hje aszer E-hje” אהיה אשר אהיה) - Imię Święte, uformowane w stronach jego (be-sitroj בסטרוי), „Elo-him” - uformowane w wieńcu, (be-itra בעיטרא). „Który” (aszer אשר) - sala ukryta (tamir טמיר) i schowana (ganiz גניז), początek tajemnicy „na początku” (bereszit), „Który” - głowa, (słowo „aszer”, czyli „który”, z tych samych liter, co słowo „rosz”, czyli „głowa”), która wychodzi ze słów – „na początku”, bereszit (słowo „bereszit” zawiera wewnątrz siebie słowo „rosz”).
7) I kiedy została ustawiona kropka i sala, jako jedno, wtedy „na początku” (bereszit) zawarł początek wyższy w mądrości (be-hochmeta בחכמתא). Następnie zmieniły się odcienie tej sali i została nazwana „dom”(bait בית), kropka wyższa została nazwana głową (rosz ראש). Zawarte to w tym w tajemnicy „na początku” (be-reszit). Kiedy ono - jako jedno, we wspólności jednej, dopóki jeszcze nie ma zasiedlenia (jiszuwa ישובא) w domu. Kiedy było zasiane dla ustawienia zasiedlenia, wtedy było nazwane Elo-him ukryty (tmira טמירא), zamknięty (stima סתימא).
8)Lśnienie zamknięte i schowane, do tego, że synowie jego wewnątrz jego [przyjdą] rodzić (leolda לאולדא), i dom stanie w rozprzestrzenieniu ustawienia tego świętego nasienia. I dopóki nie zaszła w ciążę (lo itadiat אתעדיאת לא), i nie rozprzestrzeniło się rozprzestrzenieniem zasiedlenia, nie nazywa się „Elo-him”, i wszystko - w ogólnym „na początku” (be-rejszit). Po tym, jak ustawia się w Imieniu Elo-him, wychodzą te porodzenia z tego nasienia, co zasiane w nim. Kim są te nasiona? Są to litery (atwan אתוון) uformowane (wyrzeźbione), tajemnica Tory (raza de-orajta דאורייתא רזא), które wyszły z tej kropki.
9) Ta kropka (nekuda נקודא) zasiała wewnątrz tej sali (hejhala היכלא) tajemnicę trzech kropek: holam, szuruk, hirik i połączyła się - ta w tej, i stały się tajemnicą jedną, głosem (kol קול), który wychodzi w połączeniu jednym (be-hibura hada חדא בחבורא). W czasie, kiedy wyszedł (głos - Sulam), wyszła para jego z nim, która łączy wszystkie litery, jak napisano '(Bereszit, 1)': „…i niebiosa” (koniec pierwszego wersu Tory): głos i para jego. Ten głos, on – niebo (szamaim שמים), on – [Imię] E-hje (patrz wyżej p.6) ostatnie, lśnienie (zohar זהר), które zawiera w sobie wszystkie litery i odcienie w ten sposób.
10) Dotąd - Bóg (AWA'Ja), Najwyższy nasz (Elo-hejnu), Bóg (AWA'Ja)” (fragment z wersetu „Słuchaj, Izraelu”, gdzie występuje to Imię) - są to trzy poziomy (dargin דרגין), zgodnie z tą wyższą tajemnicą. „Na początku stworzył Bóg” (Be-reszit bara Elo-him). „Na początku” - tajemnica Poprzedzającego (raza kadmaa רזא קדמאה). „Stworzył” - tajemnica zamkniętego, skąd wszystko się rozprzestrzenia. „Bóg” (Elo-him) – tajemnica objawienia wszystkiego z dołu. „Niebiosa” (et ha-szamaim את השמים) – to, co nie rozłącza ich, męskie i żeńskie(dhar we-nukwa ונוקבא דכר) - jako jedno.
11) „Et” (jest to cząsteczka את pierwszego wyrazu Tory), kiedy bierze wszystkie litery, ona - wspólność wszystkich liter, początek i koniec (składa się z pierwszej i ostatniej litery alfabetu), później dodała się „hej”(litera ה), żeby połączyć wszystkie litery z [literą] hej, i nazywa się „Ty” (ata אתה). I dlatego [napisano] (Nehemia, 9): „I Ty ożywiasz wszystkich”. „Et” - jest to tajemnica [Imienia] „Ado-naj” (אדני), i tak nazywa się. „Niebiosa” (ha-szamaim השמים, kolejne słowo po „et”) - jest to [Imię] jud-hej-waw-hej, najwyższa tajemnica.
12) „We-et” (po słowie „niebiosa” - cząsteczka „et” z literą „i” ואת) - jest to naprawienie (tikuna תקונא) męskiego i żeńskiego. „We-et” - tajemnica [Imienia] waw-jud-hej-waw-hej (czteroliterowe imię z dodatkiem litery „i”, przykład: „I Bóg wylał na Sodomę, itd.”, co oznacza „On i dom sądu Jego”), i wszystko jest jednym. „Ziemia” (ha-arec הארץ, następnie (ostatnie) słowo pierwszego wiersza Tory) - jest to [Imię] Elo-him (אלהים), według obrazu Wyższego - czynić płody i kielki (pirin we-ibin פירין ואבין). Imię to znajduje się w trzech miejscach, i stąd wyjaśnia się Imię to z kilku stron. Do tego miejsca tajemnica ukrytego w ukrytym (sitra de-storinסתרא דסתרין ), co uformował (galif גליף), wybudował (banej בני) i objawił (we-kaem וקיים)' drogą zamkniętą, w tajemnicy jednego wiersza.
13) Stąd i dalej: „Bereszit” – „Bara Szit” (czyli „stworzył sześć”), od końca niebios i do końca niebios - sześć stron, które rozprzestrzeniają się z tajemnicy wyższej rozprzestrzenieniem, (które nazywa się) „Bara”(stworzył ברא). Z kropki pierwotnej stworzył rozprzestrzenienie (itpasztuta אתפשטותא) jednej kropki wyższej, i tu uformowana tajemnica Imienia czterdziestu dwóch liter.
14) „I rozumujące zaświecą” (Daniel, 12) - jak widok znaków melodyjnych (znaki melodyjne, według których czyta się Tora, nazywane są „taamim” טעמים, co również tłumaczy się jako: „smaki” i „zmysły”). I według motywu (niguna נגונא) ich idą za nimi litery i znaki diakrytyczne, ciągną się za nimi, jak wojska (ke-hajalin כחיילין) za królem ich. Ciała - litery, duch – znali diakrytyczne, - wszyscy oni jadą w podróży swojej za znakami (motywów), i istnieją dzięki istnieniu ich. Kiedy motyw znaku jedzie (natil נטיל, czyli porusza się), jadą litery i znaki diakrytyczne za nim. Kiedy on przerywa się (pasik פסיק), one nie poruszają się, i istnieją dzięki istnieniu ich.
15) „I rozumujące zalśnią”, - litery i znaki diakrytyczne. „Jak lśnienie” (Zohar זהר – następne słowo wiersza „I rozumujący zalśnią, jak lśnienie sklepienia, i broniące wielu - jak gwiazdy wieczne”) - motyw znaków. „Sklepienie” (ha-rakija הרקיע) - rozprzestrzenienie motywu, jak na przykład te (znaki), które rozprzestrzeniają się rozprzestrzenieniem (czyli śpiewane są długo), i idzie motyw. „I broniące wielu” - jest to przerwanie znaków (melodyjnych), przerywające ich ruch, z powodu których słyszalne jest słowo (przerywające znaki dzielą słowa). „Zalśnią” - litery i znaki diarktyczyne, które świecą w jedności w ruchu w tajemnicy ukrytego, w ruchu ich na tych drogach (szwilin שבילין) ukrytych. Z tego rozprzestrzenia się wszystko. „I rozumujące zalśnią, jak lśnienie sklepienia”, - tym słupom i podstawkom tego pałacu (apirjon אפריון). „Rozumujące” - one są słupy i podstawki wyższe, ponieważ oni patrzą rozumnie (be-sihletanu בסכלתנו) na wszystko, co będzie potrzebne pałacowi temu i jego podstawkom. Tajemnica ta - podobna do napisanego (Teelim, 41): „Błogi jest obdarzający rozumem (maskil מסכיל) biednego”. „Zalśnią” - ponieważ jeżeli nie zalśnią i nie oświecą, nie będą mogli wpatrywać się (leajna לעיינא) i popatrzeć na ten pałac dla wszystkiego, co będzie niezbędne.
16) „Jak lśnienie sklepienia”, - tego stojącego nad tymi rozumującymi, o którym napisano (Ezekiel, 1): „Sklepienie, jak obraz lodu strasznego”. Świecenie tego (sklepienia) świeci Torze. „Świecenie”, które świeci tym głowom anioła (haja חיה), i te głowy - ci rozumujący, co świecą stale. I patrzą na to sklepienie przy tym świetle, które wychodzi stąd. I jest to światło Tory (nhiru de-orajta נהרו דאוריתא), które świeci stale i nie przerywa się.
17) „I ziemia była pusta i chaotyczna (tohu wa bohu תהו ובהו), i ciemność nad otchłanią” – „była” właściwie. Przed tym - śnieg z wewnątrz wody (talga go maja תלגא גו מייא), wyszedł z niego brud (zuhama זוהמא) dzięki tej sile śniegu, który objawił się w wodzie, i uderzył ją ogień silny (isza takifa אשא תקיפא), i pojawiły się w niej odpady (psolet פסולת) i zaszła w ciążę, i stało się tohu (pustka lub całkowity chaos). Z miejsca brudu utworzyło się gniazdo (kina קינא) odpadów. „Bohu” (mniejszy poziom chaosu)- rozjaśnienie (briru ברירו), co rozjaśniło się od wewnątrz odpadów, i zostało ustawione w nich. „Ciemność” (hoszeh חשך) - jest to tajemnica silnego ognia. Ta ciemność ukrywa to „Tohu”, nad tymi odpadami, i naprawiają się od niego.
18) „I duch Boży wznosi się nad wodami” - „duch” (ruach רוח) Świętości, który wychodzi z [Imienia] Elo-him Haim (Bóg Życia), i to „wznosi się nad wodami”. Po tym jak ten wiatr (ruach) dał podmuch, wyjaśniła się subtelność (dkiku דקיקו) jedna od wewnątrz tych odpadów, i jak zdjęcie (ke-tisa כטיסא) brudu. Tak wyjaśniło się (tohu) i zostało oczyszczone (acrif אצריף) raz i dwa, do tego, że pozostał ten brud, w którym nie ma brudu w ogóle.
19) Kiedy to „tohu” wyjaśniło się i oczyściło się, wyszedł z niego wielki wiatr i silny, wyrywający góry i łamiący skały - ten, który widział [prorok] Eliahu (przed tym jak Bóg otworzył się jemu u góry Horew). Wyjaśniło się „bohu” i wyczyściło się, i wyszedł z niego grom (raasz רעש), jak napisano: „I po wietrze – grom”. Rozjaśniła się „ciemność”, i był zawarty w tajemnicy jej ogień, jak napisano: „A po gromie - ogień”. Rozjaśnił się „duch” i został zawarty w tajemnicy jego „głos cienkiej ciszy” (kol dmama daka קול דממה דקה, który usłyszał Eljahu przed Objawieniem).
20) „Tohu”, - miejsce w którym nie ma odcieni i nie ma obrazu (diukna דיוקנא forma), i[ono] nie jest zawarte w tajemnicy obrazu. Teraz (po rozjaśnieniu) ono - w obrazie, lecz kiedy wpatrywać się niego – nie ma u niego obrazu w ogóle. U wszystkiego jest ubranie (lewusza לבושא), żeby ubrać, oprócz tego.
21) „Bohu” (בהו)- u tego jest obraz i forma (cijura we dukna ציורא ודיוקנא) są to - kamienie, pogrążone (meszakinמשקעין ) wewnątrz uformowanego (glifa גליפא) tohu, wychodzące wewnątrz uformowanego, w którą są pogrążone, i stąd wyciągające korzyść (toalta תועלתא) dla świata, w obrazie ubrania, wyciągają korzyść z góry w dół i wznosi się z dołu do góry.
22) I dlatego są dziurawe (nikwan נקיבן ponieważ wychodzą z nich wody stałe) i mocne (mefulamim מפולמין), oni wiszą w powietrzu (ba-awira באוירא). Czasami wiszą w powietrzu, kiedy wznoszą się stąd do góry, czasami ukrywają się w zachmurzonym dniu (be-joma de-ajwa דעיבא ביומא) i wyprowadzają wodę z wewnątrz otchłani, [żeby] napełniło się „tohu” stąd, i wtedy jest zabawa i głupota (hedwa we-sztuha ושטותא חדוא), ponieważ rozprzestrzeniło się „tohu” w świecie.
23) „Ciemność” (hoszeh חשך) - jest to ogień czarny (isza uhma אשא אוכמא), silny w odcieniu (ponieważ nie ma koloru zdolnego zmienić czarny), ogień czerwony (isza sumka סומקא אשא) – silny w rodzaju (czerwony objawia się przed oczami bardziej od reszty), ogień zielony (isza jeruka ירוקא אשא) – silny w obrazie (dopełnia każdy rysunek), ogień biały (isza hiwra אשא חיוורא), ponieważ zawiera wszystko (biały jest korzeniem wszystkich kolorów). Ciemność, potężna we wszystkich ogniach, i to przesila „tohu”. I nie on – „ogień ciemny” (chociaż nazywa się ciemność), lecz tylko (wtedy nazywa się ogniem ciemnym) kiedy przesila „tohu”. I jest to tajemnica [wiersza] (Bereszit, 27): „I zmętniły się oczy jego od widzenia, i zawołał Ejsawa, itd..”. „Ciemność” - jest to twarz zła (pnej ra פני רע), ponieważ(Ic'chak] błogo skłonnie przyjmował zło (czyli Ejsawa), i wtedy nazywał się „ciemnością”, która zasiadała na nim, żeby przesilić go, i tajemnica ta (Bereszit 1): „I ciemność nad otchłanią (thom תהום)”.
24) Duch (ruach רוח, jest to następne słowo w wierszu po słowach „i ciemność nad otchłanią) - jest to głos, który przybywa na „bohu”, i przesila go, i kieruje go we wszystkim, co jemu potrzebne. I tajemnica ta (Tehelim, 29): „Głos Boga na wodach”. I tak (Bereszit, 1): „Duch Boga szybuje nad wodami (al pnej ha-maim על פני המים)”, - kamienie, pogrążone wewnątrz otchłani, z których wychodzą wody i z tego powodu nazywane są „oblicze wody”. Duch kieruje i przesila oblicze (które nazywa się) „oblicze otchłani”, to (kieruje) - jak potrzebne jemu, i to (przesila i niszczy) - jak potrzebne jemu.
25) „Tohu” – na nim przebywa Imię Sza-daj (שדי). „Bohu” – na nim przebywa Imię Cwa-ot(צבאות). „Ciemność” – na nim przebywa Imię Elo-him (אלהים). „Duch” – na nim przebywa Imię jud-hej-waw-hej.
26) „Wiatr(ruach)silny, wyrywający góry i łamiący skały, nie w wietrze Boga” (pierwsza Księga Króli 19). Imienia tego '(czteroliterowego)' nie było w nim, ponieważ [Imię] Sza-daj panowało nad nim w tajemnicy „tohu”. „I powietrze – grom, nie w gromie Boga”, ponieważ Imię Cwa-ot panowało nad nim w tajemnicy „bohu”, i dlatego „bohu” nazywa się „grom” (raasz רעש), ponieważ nie ma go bez gromu.
27) „I po gromie – ogień, nie w ogniu Boga”, ponieważ[Imię] Elo-him panowało nad nim od strony „ciemności”. „A po ogniu – głos ciszy subtelnej”. Tu znajdujemy jud-hej-waw-hej. Cztery działy są tu, i one - działy ciała (pirkej gufa פרקי גופא) i organy wiadome, i ich cztery, i ich dwanaście. I tu - Imię Formujące z dwunastu liter (trzy czteroliterowe imiona), które było przekazane prorokowi Eliau w jaskini (cytat znajduje się na końcu Księgi Króli).
28) „I powiedział Bóg: „Niech stanie się światło”, i było światło” - stąd on - początek znajdowania tajemnic (gnizin גניזין), jak jest stworzony świat w detalach. Ponieważ do tej pory wspomniano ogólnie, a później powróci wspólność, żeby być „wspólnością, indywidualnym, i wspólnym” (klal u-prat u-hlal וכלל ופרט כלל jest to jedna z tradycyjnych metod nauki Tory, zgodnie z którą, we wspólnym jest tylko to, co jest w indywidualnym).
29) Do tego było wszystko zawieszone w powietrzu z powodu tajemnicy Nieskończonego. Ponieważ rozprzestrzeniła się siła w Wyższej Sali (hejhala ilaa היכלא עלאה), tajemnica [Imienia] Elo-him, napisano w nim „wypowiedź” (amira אמירה): „I powiedział Bóg”. Ponieważ wyżej nie napisano w nim „wypowiedź” w detalach, bez względu na to, że „Bereszit” - również wypowiedź, lecz nie napisano w nim: „I powiedział”.
30) To „I powiedział” - ono stoi, żeby pytać i dowiadywać się. „I powiedział” - jest to siła machnięcia (hejla de-itram חילא דאתרם), machnięcie - w ciszy (be-haszaj בחשאי - szeptem), z tajemnicy Nieskończonego, od głowy myśli (mi-rejsza de-mahszawa רישא דמחשבה). „I powiedział Bóg” - teraz urodziła ta Sala (hejhala היכלא) z tego, z czym była w ciąży, z nasienia świętego i urodziła w ciszy. I to, co urodziło się, było słyszalne na zewnątrz. Ten, kto urodził go, urodził w ciszy, żeby nie było słyszalne w ogóle. Ponieważ wyszedł z niego ten, kto wyszedł, stał się głos, który był słyszalny na zewnątrz.
31) „Niech będzie światło” (Bereszit, 1). Wszystko to, co wyszło - w tajemnicy tego wyszło. „Niech będzie” (jehi יהי) – wskazówka na tajemnicę ojca i matki '(aba we-ima ואמא אבא)', które – [Imię] jud-hej, i następnie (po literach jud-hej w słowie niech będzie) powróciło w kropkę pierwotną, być początkiem rozprzestrzenienia rzeczy innej (i światło, czyli or אור obróciło się w powietrze awir אויר).
32) „Światło, i było światło” (są to następne słowa w wierszu po słowach – Niech będzie), - światło które już było. Światło - jest to tajemnica zamknięta (raza stima רזא סתימא), rozprzestrzenienie, którym rozprzestrzeniło się i rozpadło się (itbaka אתקבע) w tajemnicy ukrytej (raza de-sitra דסתרא רזא) powietrza wyższego zamkniętego. Rozpadł się na początku i wyprowadził jedną kropkę zamkniętą z tajemnicy jego, ponieważ Nieskończoność odłupała od powietrza swego i otworzyła tą kropkę jud. Ponieważ ten jud rozprzestrzenił się, to pozostało (od słowa awir - powietrze, kiedy z niego znika litera jud), wynika światło (or אור) od tej tajemnicy tego zamkniętego powietrza.
33) Kiedy powstała z niego kropka początkowa jud, otworzyło się później na niej (światło) osiągające i nieosiągające (matej we-lo matej מטי ולא מטי). Ponieważ rozprzestrzeniła się kropka – wyszło (światło), i to światło, które pozostało od „powietrza”, a mianowicie - światło, które już było i istnieje. Wyszło, i zniknęło, i schowało się. I pozostała jedna kropka od niego, (żeby) być osiągającym zawsze drogą ukrytą (be-orah gnizu באורח גניזו), tą kropkę. Osiąga i nie osiąga ją światło drogą kropki początkowej, która wyszła z niego. I dlatego wszystko połączone - to z tym. Świeci - to w tym.
34) Kiedy wznosi się - wszyscy wznoszą się i łączą się w nim. I on - osiąga i chowa się w miejscu Nieskończoności, i wszystko - staje się jednością. Ta kropka „światła” (która czyni z niego powietrze) – jest ona światłem. I rozprzestrzeniła się, i oświetliło się nim siedem liter alfabetu (dla prawej linii). I nie stały się twarde (lo akriszu לא אקרישו), i wilgotne (lahim לחים)były (jescze kelim). Wyszła ciemność następnie, wyszło za jej pomocą siedem innych liter alfabetu (dla lewej linii), i nie stały się twarde, istniały wilgotnymi. Wyszło sklepienie (rakia רקיע), które podzieliło przeciwieństwo dwóch stron, i wyszło za jego pomocą osiem liter innych. Wtedy (razem) - dwadzieścia dwie. Wyskoczyło (dalgu דלגו) siedem liter tej strony i siedem liter tamtej strony, i były uformowane wszystkie one na tym sklepieniu, i były istniejącymi, wilgotnymi. Stwardniało to sklepienie i stwardniały litery, i uformowały się (aglimu אגלימו), i powstały w obrazach ich i była uformowana tam Tora - świecić na zewnątrz.
35) „Niech będzie światło”, które – (na imię) E-L (אל) Wielkie (gadol גדול), tajemnica, która wyszła z powietrza początkowego. „I był” (następne słowa wiersza po, „Niech będzie światło”) - tajemnica ciemności, która nazywa się Elo-him. „Światło” (ostatnie słowo wiersza), które połączyło lewe w prawym (smol be-jamin שמאלא בימינא). I dlatego z tajemnicy E-L był Elo-him. Połączyło się prawe w lewym i lewe w prawym.
36) „I zobaczył Bóg światło, że jest dobre” - i jest to słup środkowy (amuda de-emcaita עמודא דאמצעיתא). „Że dobre” - świeci z góry i z dołu, i dla wszystkich reszty stron, w tajemnicy jud-hej-waw-hej - Imienia, które łączy wszystkie strony. „I podzielił Bóg” - podzielił spór, żeby było wszystko całością (kala szlim כלא שלים).
37) „I nazwał Bóg światło dniem (jom יום)”. Co to takiego „i nazwał”? Zawołał i zaprosił wyjść z tego całościowego światła, które istnieje w środku, jedno światło, które osnową świata, ponieważ na nim stoją światy. I od tego światła całościowego słupa środkowego, rozprzestrzeniła się osnowa życia światów, ponieważ jest to „dzień” od strony prawej. „I ciemność nazwał nocą (lajla לילה)” – zawołał i zaprosił, i wyszła od strony ciemności jedna kobiecość (had nukwa חד נוקבא), luna (sihara סיהרא), która panuje w nocy i nazywa się noc. Tajemnica [Imienia] Adonaj (אדני) – pan (adon אדון) całej ziemi.
38) Weszło prawe w ten słup całościowy, który pośrodku, gdzie połączona tajemnica lewego, i wzniosło się do góry, do kropki początkowej, i wzięło i nabyło tam rzecz trzech kropek (znaków diakrytycznych): „holam” (o), „szuruk” (u), „hirik” (i), (które nazywane są) „święte nasienie” (zera kodesz קדש זרע). Ponieważ nie ma nasienia, które zapładnia, oprócz tajemnicy tej, i łączy się wszystko ze słupem środkowym i wychodzi osnowa (jesoda יסודא) świata, i dlatego nazywa się „wszystko” (kol כל), które nabywa wszystko w świecie pożądań (bi-nhuru de-tiuwta בנהירו דתיאובתא).
39) Lewe płonie (lahit להיט) w potędze i pachnie (arah ארח), na wszystkich poziomach pachnie jako zapach. I z tego płomienia ognia wychodzi ta kobiecość luny, i to płonięcie jest ciemnością - ponieważ z ciemności. I dwie strony te wyprowadzają dwa poziomy te, jeden - męski (dhar דכר), drugi - żeński (nukwa נוקבא).
40) Osnowa łączy się ze słupem środkowym, od tego dodatku (tosefet תוספת) światła, które w nim. I ponieważ ten słup środkowy kończy się (staje się całościowy) i czyni całościowymi wszystkie strony, wtedy dodaje się jemu światło z góry i ze wszystkich stron, w wesołości (be-hedwa בחדוא) wszystkich od niego. I od tego dodatku wesołości wychodzi osnowa światów i nazywa się „dodatek” (musaf מוסף). Stąd wychodzą wszystkie wojska w dół, i duchy, i święte dusze w tajemnicy jud-hej-waw-hej Cwa-ot (czyli Bóg Wojsk) E-l Eloh-ej duchów (ruhot רוחות).
41) „Noc” (lajla לילה) - Panem całej ziemi, od strony lewej, od tej ciemności”, i ponieważ pragnienie „ciemności” – połączyć się z prawem, to osłabła moc jej, rozprzestrzeniła się od niej ta „noc”. Kiedy zaczęła rozprzestrzeniać się ta „noc”, dopóki nie ukończyła się, ta „ciemność” zeszła i została zawarta w prawym, i prawe uchwyciło się za nią, i pozostała w ubytku (bi-griu בגריעו) ta „noc”.
42) Tak samo jak pragnienie ciemności – znajdować się w świetle, tak pragnienie nocy – znajdować się w dniu. Ciemność pomniejszyła światła jej (ponieważ nie zdążyła ukończyć budowy kobiecego, z tego powodu, że weszła w prawą linię), i, ponieważ to tak, wyszedł poziom (nekewa) w braku i bez światła. Ciemność (lewe) świeci tylko wtedy, kiedy znajduje się w świetle. Noc, wychodząca z niej, świeci, tylko wtedy, kiedy znajduje się w dniu. Brak nocy wypełnia się tylko „dodatkiem”. To co dodaje się tu, brakuje tu.
43) W „dodatku” jest tajemnica kropki wyższej i tajemnica słupa środkowego pomiędzy wszystkimi stronami. Dlatego dodają się w nim dwie litery. U nocy brakuje tych dwóch. Tak „nazwał”. Napisano: „I nazwał” („I nazwał Bóg światło dniem, a ciemność nazwał nocą”, „i nazwał” (waikra ויקרא) powiedziano od nie, o nocy – „nazwał” (kara קרא)), i brakuje od niego litery waw i litery jud, i napisano: „Nazwał nocą”. Tu tajemnica Imienia siedemdziesięciu dwóch liter, wyrzeźbionych w koronie wyższej.
44) „I powiedział Bóg: niech będzie sklepienie wewnątrz wody, itd.”, tu - o detalach tajemnicy podziału pomiędzy wodą wyższą i niższą w tajemnicy lewego. Tu – spór (mahloket מחלוקת – podział) w tajemnicy lewego, ponieważ do tego – tajemnica prawego, a tu – tajemnica lewego. I dlatego powiększa się spór pomiędzy tym i prawym. Prawe – ono całość wszystkiego, i dlatego - w prawym napisano wszystko, ponieważ od tego zależy całość. Kiedy budzi się (itar אתער) lewe, budzi się spór i dzięki temu sporowi wzmaga się ogień gniewu (isza de-rugza אשא דרוגזא), i wychodzi z tej sporu Gehinom (piekło גיהנם), i Gehinom w lewym obudził się i przylepił się [do niego].
45) Mosze (משה) w mądrości swojej patrzył na to, i do działania pierwotnego (uwad di-bereszit עובדא דבראשית) , czyli do stworzenia świata) zwrócił się. W działaniu pierwotnym był spór prawego i lewego, i w tym sporze, kiedy obudziło się w nim lewe, wyszedł z niego Gehinom i przylepił się do niego. Słup środkowy, który – dzień trzeci, wszedł między nimi i podzielił spór, wprowadził pokój (askim אסכים) do dwóch stron. I Gehinom opuścił się w dół i lewe zostało zawarte w prawym, i był pokój we wszystkim.
46) Jak widok tego – spór Koracha (קרח) i Acharona (אהרן): lewe z prawym. Popatrzył Mosze na działania pierwotne i powiedział: „Zobaczyłem podział, spór, pomiędzy prawym i lewym, postaram się doprowadzić ich do pokoju, (Koracha i Acharona).” I nie zechciało lewe, i wzmocnił się Korach w sile swojej.
47) Powiedział (Mosze): „Rzecz jasna, Gehinom do siły sporu lewego powinna przylepić się, ona nie chce przylepić się do góry i zostać zawartym w prawym; rzecz jasna, (on) opuścił się w dół z powodu siły gniewu swojego.”
48) I z tego powodu nie chciał Korach zawrzeć pokoju w tej kłótni za pomocą Mosze, ponieważ nie była (kłótnia) w imię niebios (le-szem szamaim לשם שמים). I nie martwił się o szacunek Wyższego, i odrzucał (akhisz אכחיש) działanie pierwotne. Ponieważ zobaczył Mosze, że był odrzucającym działania pierwotne, odepchnął się (itdaha אתדחא) on na zewnątrz, wtedy (Bamidbar, 16): „I zezłościł się Mosze bardzo”.
49) „I zezłościł się Mosze”, - za to, że odrzucili go, żeby nie doprowadził do pokoju w tej kłótni. „Bardzo” - za to, że odrzucili działanie pierwotne. I wszystko odrzucił Korach - z góry i z dołu, jak napisano: „W powstaniu waszym przeciwko Bogu”, to - z dołu i z góry. I dlatego - przylepi się do tego, co pasowało mu (Korach do Gehinomu).
50) Spór, który naprawił się (ittaken אתתקן) według obrazu wyższego, i wznosi się, i nie opuszcza się, i objawia się w drodze prostej (be-orah miszor באורח מישר), jest to spór Szamaja i Gilela. I Święty, błogosławiony On, podzielił pomiędzy nimi, i obdarzył ich pokojem. I był ten spór w imię niebios, i niebiosa podzieliły (rozwiązały) spór, i na tym objawiło się, i było to według obrazu działania pierwotnego. A Korach działanie pierwotne odrzucił we wszystkim, i spór (plugta פלוגתא) przeciwko niebiosom była, i chciał odrzucić słowa Tory, - rzecz jasna w przylepieniu do Gehenomu było (siła sądu Gehenom przylepiła się do Koracha), i dlatego przylepił się do niego.
51) I tajemnica ta - w księdze Adama. Ciemność, kiedy budzi się (itar אתער), budzi się w sile swojej (be-tukfej בתוקפיה), stworzył poprzez nią Gehinom, i przylepił się do niego (Gehinom do Koracha) w tej kłótni. Kiedy zniknął gniew (szakih rugzaכיך רוגזא) i siła, to obudził się spór innego rodzaju - spór miłości.
52) I dwa rodzaje sporu były: Jeden – początek (szeruta שירותא), a drugi – koniec (sijuma סיומא), i jest to - droga sprawiedliwych (orahhon de-cadikaja ארחהון דצדיקייא), początek ich - w trudności (be-kaszju בקשיו), koniec ich – w uspokojeniu (be-najha בנייחא). Korach był początkiem sporu w gniewie i sile, i przylepił się do Gehinom. Szamaj - koniec sporu. Kiedy gniew był uspokojony, należy obudzić spór miłości i uczynić porozumienie (laskama לאסכמא) za pomocą niebios.
53) I tajemnica ta (Bereszit, 1): „Niech będzie światło wewnątrz wód, i będzie podział” – jest to spór pierwszy, obudzenie gniewu i siły. Zechciał (Najwyższy)oddzielić (leafrasza לאפרשא czyli zechciał zlikwidować spór) i obudził się Gehinom, do tego, że gniew i siła stały się zimne. I wtedy (Bereszit, 1) „Uczynił Bóg sklepienie”, obudził się spór miłości i zakochania (di-rhimu we-hawiwu דרחימו וחביבו), i objawienia pokoju. I w tajemnicy tej - spór Szamaja i Gilela, ponieważ Tora Mówiona (Tora sze-be-al pe תורה שבעל פה) weszła w miłości do Tory Pisanej (Tora sze-bi-ktaw תורה שבכתב), i zaistniały jako całość.
54) Podział (הבדלה) - on rzecz jasna jest w lewym. Napisano tu podział - „I będzie podział”, i napisano: „I oddzielił”, i napisano (o sporze Koracha) tam: „Czy mało wam, że oddzielił was Bóg, itd.”, i napisano również (Dewarim, 6): „W czasie tym oddzielił Bóg kolano Lewi, (czyli kolano Koracha)”. Ponieważ podział - tylko w drugim (dniu), w miejscu lewego.
55) Jeżeli powiesz, że podział – on, rzecz jasna, w drugim, dlaczego podział - w (kolanie) Lewi, który jest trzecie (Lewi jest trzecim synem Jakowa)? Podział - w (kolanie) Szymona powinno być, który jest drugi! Lecz - bez względu na to, że Lewi był trzeci, według Jakowa był drugim (W nocy podczas poczęcia pierwszego syna Ruwena, Jakow myślał, że z nim nie Lea, a Rachel, i dlatego Ruwen dla Jakowa nie był uważany za pierwszego syna Lei) i zawsze - w drugim był (podział), i wszystko - w drodze prostej, w drodze całej, jak należy.
56) Podział - przy Końcu Szabatu (zwyczaj czytać „podział pomiędzy sobotą, a dniami powszednimi”) - pomiędzy tymi, kto panuje w dni powszednie i sobotę. I kiedy odchodzi Szabat, wznosi się z Gehinoma jedna strona z oka złego (mi-ajna bisza מעיינא בישא), w czasie, kiedy mówią synowie Izraela (Teelim, 90): „I czyny rąk naszych ustaw dla nas”, i wychodzi z tego poziomu, który nazywa się „lewy”, i chce wymieszać się (leitarwa לאתערבא) z nasieniem Izraela i panować nad [synami] Izraela.
57) A [synowie] Izraela czynią działania z mirtem i winem, i wypowiadają „Podział” i oddziela się (itparasz אתפרש) od nich, i obniża się ta strona, i odchodzi w miejsce swoje, w otchłań (bi-szeol בשאול). Miejsce Koracha i pomocników jego – tam, jak napisano (Bemidbar, 16): „I opuścili się oni, i wszystko, które u nich żywymi w otchłań”, i oni nie opuścili się tam, dopóki nie uczynili synowie Izraela podziału z nimi, jak napisano: „Oddzieliły się od wspólnoty tej.”
58) I zawsze podział jest - w drugim, które - lewe. Na początku - i siła, i gniew, gdyż budzi się lewe w sporze, dopóki nie wyciszy się w uspokojeniu, i stworzony za jego pomocą Gehinom, i stworzone wszystkie ta anioły, które obwiniają (obwiniają naród Izraela) przed Panem ich Wyższym, i pochłania ich ogień, i zostają spaleni. I tak - również reszta, którzy zostają anulowani (mitbatlej מתבטלי) i nie ma u nich istnienia, i zostają pochłonięci przez ogień, - według obrazu tego Koracha z dołu. I wszystko (wychodzące z początku sporu, który w ogniu i gniewie) - według tego obrazu.
59) „Niech będzie sklepienie” (Bereszit, 1) - rozprzestrzeni się rozprzestrzenieniem to od tego (niższe wody od wyższych i wyższe od niższych) E-l (Imię Boga אל, które jest również pierwszą częścią imienia Elo-him אלהים) - część pierwsza. „E-l Gadol” (czyli Wielki Bóg) rozprzestrzenił się rozprzestrzenieniem z wnętrza wód, żeby ukończyć (uczynić całościowym) to Imię E-l, i zamknąć tym rozprzestrzenieniem to - w tym, i rozprzestrzenił się z E-l – Elohim. [Litery] te hej-jud-mem (część imienia Elohim, która pozostała po oddzielenia imienia El) rozprzestrzeniły się i obróciły się (czyli zmieniły kolejność), żeby być wodami niższymi - jud-mem-hej (wychodzi – jama, ימה czyli morze). To rozprzestrzenienie, którym rozprzestrzeniły się w drugim (dniu) wody wyższe, litery hej-jud-mem (w tej samej kolejności, co i w imieniu Elo-him) - jest ha-jam הים ha-gadol (wielkie morze); „ha-jam” - wody wyższe, obrócenie tych liter, [czyli] „jama” – wody niższe. Ponieważ naprawili się, stali się wszyscy jedną regułą, i rozprzestrzeniło się Imię to w kilka miejsc.
60) Wody wyższe – męskie, wody niższe – żeńskie. Na początku były wody w wodach (czyli były jednością), dopóki nie podzieliły się, żeby być rozpoznawalnymi (leisztmodaa לאשתמודעא) wody wyższe i niższe. Jest to Elohim, a to Adonaj, i jest to hej wyższa i hej niższa. Co oznacza napisane (Bereszit, 1): „I uczynił Bóg sklepienie”? Rozprzestrzenienie to wzięło imię to Elo-him - wody wyższe, i wody niższe – Adonaj. I razem z tym, ponieważ ukończyli się (stały się całościowe) wody męskie za pomocą wód żeńskich, Imię Elo-him rozprzestrzeniło się we wszystkim.
61) Bez względu na to, że podzielił pomiędzy wodami wyższymi i niższymi, spór (prawego i lewego) nie ukończył się do dnia trzeciego, i był zawarty pokój, i osiadło wszystko w miejscu swoim, jak należy. Z powodu sporu tego, bez względu na to, że on – objawienie świata, nie napisano „ponieważ dobre” (ki tow כי טוב) w drugim (dniu). Ponieważ nie została ukończona praca, wody wyższe i wody niższe były jako jedno, i nie było urodzenia (toldin תולדין) w świecie - dopóki nie podzieliły się i nie poznały się (wyższe oddzielone i niższe oddzielone) i wtedy - pojawiło się urodzenie.
62) I razem z tym, bez względu na to, że podział (hawdala הבדלה) był w drugim (dniu), i spór (mahloket מחלוקת) był w nim, dzień trzeci wprowadził pokój we wszystkim, ponieważ on – Imię, uformowane formowaniem (aglif bi-glifoj אגליף בגליפוי) hej-waw-hej, żeby pogodzić wody wyższe i wody niższe, hej wyższy i hej niższy, waw pomiędzy nimi – ukończyć (uczynić całościowe) z obu stron. I znakiem (tego) - wody Jordanu (mej ha-jarden מי הירדן): wody wyższe powstały jako ściana jedna, wody niższe - opuściły się w morze, a [synowie] Izraela przeszli pośrodku.
63) Pięć sklepień napisane tu, i Życie Światów idzie w nich i steruje (anhig אנהיג) w nich, i wszyscy znajdują się - ten w tym, i jeżeliby nie ten spór, który zawarł pokój za pomocą trzeciego, nie połączyliby się, i nie naprawiliby się - ten w tym. Pięćset lat one (te sklepienia), i Drzewo Życia przylepione do nich - czynić kiełki i porodzenia dla świata, i wszystkie wody pierwotne (mimoj di-brejszit מימוי דבראשית), które ciekną i ciągną się od pierwotnego, dzielą się pod nim za jego pomocą (za pomocą sklepienia, dzielącego wyższe wody od niższych). I król Dawid-król wziął wszystko, i on dzieli dalej (dla światów niższych), jak napisano: „I dzielił dla całego narodu, dla całego tłumu, itd.”, i napisano: „Daj im - zbiorą”, i napisano (Miszlej, 31): „I wstała jeszcze w nocy, i dała im pokarm, itd.”
64) W czasie, kiedy obudził się spór w sile lewego, powiększyła się i wzmocniła się mgła płomienia (hurpila de-tifsa הורפילה דתיפסא) i wyszły stąd duchy (tsirin טסירין), i wyschli naraz, bez wilgoci w ogóle, i były (duchy) męskim i żeńskim, i od nich oddzieliły się szkodniki złe (zajnin biszin זיינין בישין) według rodzajów ich. I tu - siła ducha nieczystości (ruah mesawa רוח מסאבא) we wszystkich tych silnych duchach, i oni – tajemnica Orły (orła ערלה – skóra, odcinana przy obrzezaniu). Te (duchy) wzmocniły się za pomocą szkodników silnych, jeden – „afa”, jeden – „nachasz” (afa אפעה i nachasz נחש są to dwa węże), i oboje - jako jedno. Afa rodzi (raz) na siedemdziesiąt lat, (Nachasz – raz na siedem lat), w połączeniu jednym (kiedy afa i nachasz łączą się), powraca wszystko do siedmiu lat nachasza.
65) Tu ona – tajemnica Gehinoma, który nazwany siedmioma imionami. Złe pragnienie (jecer ha-ra יצר הרע) nazywa się siedmioma imionami, i w kilku poziomach rozprzestrzenia się nieczystość stąd w świat, i wszystko - z tajemnicy lewego, błaga i zła (taw u-bisz טב וביש), i jest to – zasiedlenie (jiszuwa ישובא) świata. Tu - Imię uformowane z osiemnastu liter, ustawione nad deszczem błogosławieństwa (giszmej racon גשמי רצון), ofiary i błogosławieństwa i zasiedlenia świata.
66) I powiedział Bóg: „Zbiorą się (jikawu יקוו) wody” (Bereszit, 1) - drogą linii (kaw קו), żeby być w drodze prostej, ponieważ z tajemnicy tej kropki pierwotnej wszystko wyszło w zamkniętym, do tego, jak przyszło i zebrało się w sali wyższej(hejhala ilaa היכלא עלאה), i stąd wyszło w linii prostej do reszty poziomów, do tego, co przyszło do tego miejsca jednego, które zbiera wszystko w połączeniu męskiego i żeńskiego, i kto to (co to za miejsce)? Życie światów (hej almin חי עלמין).
67) Wody (ha-maim המים), które wychodzą z góry, z [litery] hej wyższej. „Spod niebios” (Zbiorą się wody spod niebios w jedno miejsce i objawi się sucha powierzchnia)” - jest to litera waw mała, i dlatego jeden waw – niebo, i jeden – „spod niebios”. Wtedy – „i objawi się sucha powierzchnia”, jest to - hej niższa. To - otwarte, a reszta zamknięte, i od wewnątrz tego ostatniego jest słyszalne w rozumowaniu to, co ukryte.
68) „Do miejsca jednego”, - ponieważ tu – węzeł (kszura קשורא) jedności świata wyższego, „jud–hej-waw-hej – jedyny, i Imię Jego – jedyne” (Zachariasz, 14), dwie jedności: jedna - świata wyższego, łączącego się w jego poziomach, jedno – świata niższego, łączącego się w jego poziomach. Węzeł jedności świata wyższego – dotąd on, Życie Światów zostaje tam podsłodzone (itbasim אתבסים), i łączy się świat wyższy w jedności swojej, i z tego powodu nazywa się „miejscem jednym” (makom ehad מקום אחד). Wszystkie poziomy (dargin דרגין) i wszystkie organy (szajfin שייפין) zbierają się tam, i stają się wszystkie one w nim jedyne, bez podziału w ogóle. I nie ma tam żadnego poziomu, oprócz tego, który by połączył się jednością jedną, i w nim ukryte wszystkie drogi, w zamkniętym, w pragnieniu jednym (be-tiuwta had בתיאובתא חד). Do tej pory na poziomie tym łączy się świat otwarcia (alma de-itgalja עלמא דאתגלייא) ze światem ukrycia (alma de-itkasja עלמא דאתכסייא).
69) Świat otwarcia łączy się również tu z dołu, i świat otwarcia - on świat niższy. „I zobaczyłem ja Boga” (Jeszaja, 6), „I zobaczyłem ja Boga Izraela” (Szemot, 24), „I Chwała Boga została zobaczona”, „I została zobaczona Chwała Boga”, „Jak widok tęczy, itd., taki obraz lśnienia wkoło, on – obraz podobieństwa Chwały Boga” (Ezekiel, 1). I jest to tajemnica (Bereszit, 1): „I objawi się sucha powierzchnia”(we-terae ha-jabasza ותראה היבשה).
70) „Jak obraz tęczy (keszet קשת)”, jest to Życie Światów, i to (Bereszit, 9): „I tęczę Moją dałem Ja w obłoku”, - jest to Królestwo (malchut מלכות). „Dałem Ja w obłoku”, - od dnia, kiedy był stworzony świat, w dniu pochmurnym, kiedy jest widoczna tęcza, „obraz podobieństwa Chwały Bożej”, budzi się lewe, [żeby] wzmocnić się, wychodzi Rachel, „i trudności ma, by urodzić” (Bereszit, 35), - Michael - od strony tej, Rafael - od strony tej, Gabriel - od strony tej. I te odcienie, które są widoczne w tym „podobieństwie”: biały – (chiwar חיור), czerwony – (sumak סומק), i zielony – (jarok ירוק).
71) „Taki obraz lśnięcia wkoło” (Ezekiel, 1), - światło, ukryte w źrenicy (be-gilgula בגלגולא) wzroku oka. „Ono – obraz podobieństwa Chwały Bożej”, odcienie, które łączą się jednością niższą, zgodnie z jednością, którą łączą się w jedności wyższej.
72) „Jud-hej-waw-hej, Elo-hejnu, jud-hej-waw-hej” (z wiersza – Słuchaj Izraelu) - odcienie zamknięte, które nie są widoczne i powiązane z „miejscem jednym” jednością jedną z góry. Odcienie w tęczy - z dołu, [żeby] połączyć w nich białe, czerwone i zielone tak, jak (połączone) odcienie zamknięte. I to – jedność inna, tajemnica „I Imię Jego – jednością” (Zachariasz, 14). „Błogosławione Imię Chwały Królestwa Jego na wieki wieków” – jest to jedność niższa. Jedność wyższa (Dewarim, 6): „Słuchaj Izraelu, jud-hej-waw-hej, Elo-hejnu, jud-hej-waw-hej jeden”. To naprzeciwko tego, tu - jest sześć słów, i tu - sześć słów.
73) „Zbiorą się” (Bereszit, 1) - jest to wielkość linii (mdidu de-kaw מדידו דקו) i miary, miara - iskra ciężkości (bucyna de-kardinuta בוצינא דקרדינותא), jak napisano (Jeszaja, 40): „Kto (mi מי) zmierzył, kiedy wzniosły się wody?”, i jest to - „Zbiorą się wody”, tu – miara (sziura שעורא) Stwórcy światów - jud-hej-waw-hej.
74) „Święty, święty, święty” (Jeszaja, 6), jest to - „zbiorą się wody”. „Bóg wojsk” (Cwa-ot צבאות), jest to – „do miejsca jednego”, w tajemnicy Imienia tego. „Pełna cała ziemia chwały Jego”, jest to - „i objawi się sucha powierzchnia”, tajemnica formowania Imienia jedności „kaw-waw-zajn-waw, bet-mem-waw-kaf-samech-zajn, kaf-waw-zajn-waw (Imiona, stworzone z liter alfabetu, które idą za litarami Imion, opisanych w p.72).
75) „Zazieleni się ziemia zielenią trawy, itd.” (Bereszit, 1), teraz wyszła siła tych wód, które zebrały się w miejscu jednym, i przeciągają się wewnątrz ich w ukrytym i zamkniętym, i wychodzą od wewnątrz ich schowane z góry i siły święte, których wszystkie te synowie – wiary (bnej mhejmhuta בני מהימנותא) naprawiają ich naprawieniem (be-tikuna בתקונא) wiary w tej samej służbie Panu ich.
76) I tajemnica ta (Teelim, 104): „Wyprowadza trawę dla bydła, itd.” - jest to bydło, które ułożyło się (rwiaa רביעאה) na tysiące gór, i wyprowadzją dla niego każdego dnia tę „karmę” (hacir חציר), i „karma” - są to te anioły, panujące w czasie, które były stworzone w drugim [dniu], i istniały dla karmy tego bydła, ponieważ jest ogień, pochłaniający ogień (isza ahla isza אשא אכלא אשא).
77) „I trawę dla pracy człowieka”. „Trawa” - jest to te (anioły) ofanim (אפנין), hajot (חיות), kruwim (כרובים), które naprawiają się wewnątrz naprawienia swego, i istniejące dla naprawienia (wielkiego), w czasie, kiedy synowie człowieka przychodzą na służbę Panu ich w ofiarach i modlitwach, ponieważ jest to praca człowieka (awodat haadam עבודת האדם). I „trawa” ta przygotowana i przeznaczona dla służby człowieka, żeby naprawić się w naprawieniu jego, jak należy.
78) I kiedy oni naprawiają się w tej pracy po tym, wychodzi z nich pokarm (mezonej we-tarfin מזוני וטרפין) dla świata, jak napisano: „Wyprowadzić chleb z ziemi”. I to (Bereszit, 1): „Trawa, która daje nasienie (mazria zera מזריע זרע)”, ponieważ „karm” nie zapładnia nasieniem, lecz przygotowany dla jedzenia ognia świętego, a „trawa” - dla naprawienia świata.
79) I wszystko to - „wyprowadzić chleb z ziemi”. Całe naprawienie synów człowieka, którymi naprawiają tą „trawę ziemi” służbą swoją dla Pana swego, - dostarczyć (lesapka לספקא –dosłownie: dać wystarczająco) za pomocą nich z tej ziemi pokarm dla tego świata, i [żeby] zostali błogosławieni synowie człowieka od błogosławień wyższych (mi-birhan de-leel מברכן דלעיל).
80) „Drzewo–płód, dające płód” (Bereszit, 1) – poziom nad poziomem, męskie i żeńskie. Tak samo jak (żeńskie) „drzewo–płód” (ec pri עץ פרי) wyprowadza siłę (otrzymaną) od (męskiego) „drzewa, dającego płód” (ec oce pri עץ עושה פרי), tak samo wyprowadza ona (sama). I kto to (kto wychodzi z siły żeńskiego)? Są to te kruwim i słupy. Co za słupy? Są to ci, którzy wznoszą się w dymie ofiary i naprawiają się z nim, i nazywane są „słupy dymu” (timrot aszin תמרות עשן). I wszystkie one istnieją w naprawieniu swoim dla pracy człowieka, - to dlaczego nie istnieje „karm”, który nadaje sie do spożycia, jak napisano (Job, 40): „To zwierzęta, których uczyniłem Ja z tobą, karm, jako bydło duże, je”.
81) „Drzewo-płód, dające płód”, forma (dijukna דיוקנא) męskiego i żeńskiego, „i podobieństwo twarzy ich – twarz człowieka” (Ezekiel, 1). Ci (męskie i żeńskie) - nie jak kruwim, ci – twarz wielka (apej rawrewej אפי רברבי), z brodą zaokrągloną (be-dikna hatima בדיקנא חתימא czyli dosłownie zapieczętowane po przez brodę). „Kruwim” jest to twarz mała (apej zutrej אפי זוטרי), jak dzieci (ke-rawjan כרביין). „Twarz człowieka” – w niej zawarte wszystkie formy, ponieważ jest to twarz wielka i zostają uformowane w niej formy (cijurin ציורין) wyrzeźbione, podobnie do wyrzeźbienia Imienia Jaśniejencego - na cztery strony świata: wschód (mizrah מזרח), zachód (maaraw מערב, północ (cafon צפון) i południe (darom דרום).
82) Michael zapisał (raszim רשים) notatkę od strony południa, i wszystkie twarze patrzą na twarz człowieka: twarz lwa (pnej arje אפי אריה), twarz byka (pnej szor פני שור), twarz orła (pnej neszer פני נשר). Człowiek - jest to męskie i żeńskie. I nie nazywa się człowiekiem [nic], oprócz tych, i z niego formowane formy „rydwany Boga liczne”, jak napisano (Teelim, 68): „Rydwan (rehew רכב) Boga – jest wiele ich, tysiące Szinun”.
83) „Szinun (שנאן nazwa aniołów)” – jest to wspólność wszystkich form: byka, orła i lwa (każda litera słowa „szinun” - pierwsza dla jednej twarzy: szin – pierwsza litera słowa szor (byk), nun – pierwsza litera słowa neszer (orzeł), alef – pierwsza litera słowa arie (lew)). „Nun sofit” (ostatnia litera słowa Szinun) – jest to człowiek, rozprzestrzenienie wspólnego w jedno w tajemnicy męskiego i żeńskiego. I wszyscy oni, tysiące i dziesiątki tysięcy, i wszyscy oni wychodzą z tych, z tajemnicy „szinun”. I od tych formy oddzielają się - każdy w swoją stronę, jak to co pasuje im.
84) I są to ci, którzy powiązani - jeden z drugim, i zawarte - jeden w drugim, tak, żeby być każdemu zawartym w innym, - byk, orzeł, lew, człowiek - idą w tajemnicy czterech Imion wyrzeźbionych, które wznoszą się do nich, żeby zawisnąć (czyli być sterowanym) i wpatrywać się (leitnahaga u-leistakala לאתנהגא ולאסתכלא).
85) Wzniósł się zawisnąć i wpatrywać się „byk” w twarz człowieka, wznosi się tam jeden, ukoronowany i wyrzeźbiony (czyli uformowany) w tajemnicy dwóch kolorów, i jest to – [Imię] „E-L” (אל). Wtedy powraca z powrotem i Tron (karsaja כרסייא) wyrzeźbia i formuje (hakik we-galif חקיליף) go, i zapisuje się, żeby być prowadząnym w tajemnicy Imienia tego.
86) Wzniósł się, żeby zawisnąć i wpatrywać się „orzeł” w twarz człowieka. Wznosi się tam Imię inne, ukoronowane i wyrzeźbione w tajemnicy dwóch twarzy i dwóch kolorów, żeby zawisnąć i wpatrywać się przy wzniesieniu w koronie z góry (itura di-leel עטורא דלעיל), i jest to [Imię] „Wielki” (gadol גדול). Wtedy powraca z powrotem i Tron rzeźbi, i formuje go, i zostaje zapisany, żeby być prowadzonym w tajemnicy Imienia Jego.
87) Wzniósł się zawisnąć i wpatrywać się „lew” w twarz człowieka, wznosi się tam Imię inne, ukoronowane i wyrzeźbione w tajemnicy dwóch twarzy i dwóch kolorów, żeby wzmocnić się i połączyć się z potęgą (leitkaszra be-tukfa לאתקשרא בתוקפא), i jest to [Imię] „Silny” (gibor גבור). Wtedy powraca z powrotem i Tron wyrzeźbia, i formuje go, i zostaje zapisany, żeby zawisnąć w tajemnicy Imienia Jego.
88) „Człowiek” wpatruje się we wszystkie i wszystkie wznoszą się i wpatrują się w niego. Wtedy wszyscy oni w obrazie i wyrzeźbieniu swoim w obrazie tym, w tajemnicy Imienia jednego, które nazywa się „Straszny” (nora נורא). I wtedy napisano o nich: „I podobieństwo twarzy ich – twarz człowieka” - wszyscy oni zawarci w tej formie, i ta forma zawiera ich.
89) I z powodu tajemnicy tej, nazywa się święty, niech będzie błogosławiony On, „Bóg Wielki, Silny i Straszny”. Gdyż Imiona te - wyrzeźbione z góry, w tajemnicy Wyższego Rydwanu (rtiha ilaa רתיכא עלאה), zawartej w czterech literach jud-hej-waw-hej, które są Imię, zawierające wszystko. Formy te, wyrzeźbione, uformowane na Tronie, i Tron uformowany, wytkany (mrakma מרקמא) nimi: jeden po prawej, i jeden po lewej, i jeden z przodu, i jeden z tyłu, zapisane z czterech stron świata.
90) Tron, kiedy wznosi się (kad salka כד סלקא), jest zapisany w tych czterech formach, i te cztery Imiona wyższych biorą Tron, i Tron jest zawarty w nich, do tego, co przyjmuje, i zbiera (Tron) dusze i nasłodzenia pożądane (inugin de-hsufin ענוגין דכסופין). Kiedy przyjął i zebrał te nasłodzenia pożądane, opuszcza się napełnionym, jak drzewo napełnione gałęziami (malja anfin מלייא ענפין) ze wszystkich stron, i są pełne płodów.
91) Kiedy opuścił się, wychodzą te cztery formy pomalowane obrazami swoimi, wyrzeźbione, świecące (meneharin מנהרין), iskrzące (necacin נצצין), płonące (melahatin מלהטין), i one sieją nasiona w świecie, wtedy nazywają się „trawą, która sieje nasiona” (Bereszit, 1). „Trawa (esew עשב)”, - ponieważ one sieją nasiona w świecie.
92) Wychodzi forma człowieka, która zawiera w sobie wszystkie formy, wtedy napisano (Bereszit, 1): „Drzewo–płód, czyniące płód według rodzaju jego (le-mino למינו), czyli nasiona w nim na ziemi” - wychodzi nasiono tylko dla korzyści (le-toalda לתועלתא) na ziemi. „Czyje nasiona w nim” – mianowicie: stąd wiadomo, że nie ma prawa u syna ludzkiego wyprowadzać nasienie z siebie na próżno (lewatala לבטלא).
93) „Zieleń” (desze דשא), która tu - nie ona sieje nasieniem, z tego powodu - została odmieniona i nie istnieje istnieniem, jak te inne, ponieważ nie ma u niego formy, żeby być uformowanym w formie i w obrazie ogólnie, lecz jest widoczne (ithazun אתחזון) i niewidoczne. Wszyscy ci, którzy nie są otoczeni obrazem i formą, nie ma u nich istnienia, istnieją na czas (le-fum szaata לפום שעתא) i są pożerani „ogniem, pożerającym ogniem”. I powracają, jak wcześniej (czyli tworzone są na nowo), i tak - każdego dnia.
94) Syn ludzki (bar nasz בר נש) z dołu - jest u niego forma i obraz, lecz on nie istnieje według obrazu tych wyższych (aniołów). Obraz i forma (cijura we-dijukna ציורא ודיוקנא), które z góry: otoczone (anioły) obrazem swoim, jak jest (kama de-hawjan כמה דהוויין) bez obłóczenia (blo malbusza בלא מלבושא) innego dla otoczenia obrazem, i dlatego one - w istnieniu stałym. Obraz człowieka z dołu: otoczeni (ludzie) obrazami swoimi za pomocą obłóczenia, i nie według rodzaju innego, i dlatego istnieją istnieniem czasowym i ograniczonym.
95) I każdej nocy (dopóki człowiek śpi) oddziela się (mitpaszet מתפשט dosłownie rozprzestrzenia się), duch (ruha רוחא) od tego obłóczenia, i wznosi się, i ten „ogień wszystko pochłaniający” pożera go, a później powraca, jak i wcześniej (z rana duch ożywia się poprzez Stwórcę), i otacza się obrazem w odzieniu jego. I dlatego nie ma u nich istnienia, jak u tych form wyższych. I o tym napisano: „Nowi każdego poranka (hadaszim la-bkarim חדשים לבקרים)” - synowie ludzcy, którzy są nowi każdego dnia. Jaki sens? „Wielka wiara twoja (raba emunateha רבה אמונתך)”, - wielka ona, a nie mała.
96) „Wielka wiara twoja”, - rzecz jasna, wielka, ponieważ może przyjąć wszystkich synów świata i umieścić ich wewnątrz siebie, z góry i z dołu, miejsce wielkie i wystarczające (atar raw we-sagi אתר רב וסגי) ono, które zawiera wszystko i nie przepełnia się nadmiarem. I tajemnica ta (Kohelet, 1): „Wszystkie rzeki ciekną do morza, a morze nie napełnia się.” - idą do morza, i morze przyjmuje ich, i zawiera w sobie, i nie napełnia się, a następnie wyprowadza ich, jak i wcześniej, i idą, i z tego powodu – „wielka wiara Twoja”.
97) W dniu tym (trzeci dzień Stworzenia) napisano (Bereszit, 1): „…że dobrze (ki tow כי טוב), „że dobrze” - dwa razy. Ponieważ dzień ten połączył dwie strony i podzielił sprzeczkę. Powiedział tej stronie, „że dobrze”, i tamtej stronie, „że dobrze”, i wprowadził pokój (askim אסכים dosłownie osiągnął porozumienia) pomiędzy nimi. I z tego powodu jest w nim (w trzecim dniu) dwa razy „i powiedział (wa-jomer ויאמר)”, „i powiedział”. Tu - tajemnica imienia czterech liter, forma wyrzeźbiona, wznosząca się do dwunastu liter w czterech formach zapisanych na Świętym Tronie.
98) I powiedział Bóg: „Niech będą światła” (Bereszit, 1). „Światła” - w skróceniu (słowo meorot מארת napisane bez litery waw, wychodzi mearat, czyli przekleństwo), ponieważ była stworzona „Askara”(אסכרה) dla dzieci (choroba, śmiertelna dla dzieci, rodzaj maczugowca błonicy), ponieważ po tym, jak ukryło się światło światła pierwotnego (or kadmaa אור קדמאה), została stworzona skóra dla mózgu (klipa le-moha קליפה למוחא). I ta skóra rozprzestrzeniła się i wyprowadziła skórę inną. Kiedy wyszła, wzniosła się i opuściła się, przyszła do twarzy małej (anfej zutrej אנפי זוטרי). Zechciała przylepić się do niego i otoczyć się obrazem wewnątrz niego, i nie chciała oddzielić się od niego. Oddzielił ją Święty, niech będzie On błogosławiony, od niego, i opuścił ją w dół, kiedy stworzył człowieka, żeby naprawić ją w tym świecie.
99) Kiedy zobaczyła Hawę, która przylepiła się do strony Adama, pięknego z góry (szapiru di-leejla שפירו דלעילה), i zobaczyła (w Adamie i Hawie) formę pełną, odleciała stąd, i zechciała jak i wcześniej przylepić się do twarzy małej, ci strażnicy wrót (natrej tarin נטרי תרעין) z góry, nie pozwolili jej. Obrugał (nazaf נזף) Święty, błogosławiony On, ją, i zrzucił ją na dno morza.
100) I opuściła się tam, do tego, że zgrzeszył (hata חטא) człowiek i żona jego. I wtedy wyprowadził ją Święty, błogosławiony On, z dna morza. I zaczęła panować nad wszystkimi tymi dziećmi, małymi twarzami synów ludzkich, którzy podpadli pod karę za grzechy ojców ich (be-howej de-awuhon בחובי דאבוהון). I poszła ona błądzić po świecie, zbliżyła się do wrót Ogrodu Edeńskiego ziemi, zobaczyła kruwim (aniołów), którzy strzegą wrót Ogrodu Edeńskiego i osiadła tam około „ostrza miecza” (lahat ha-herew להט החרב) (Bereszit, 3), ponieważ ona wychodzi od strony tego ostrza.
101) W czasie, kiedy to ostrze obraca się, ucieka (arkat ערקת) i błądzi po świecie (klipa) i znajduje dzieci, pasujących dla kary. I śmieje się nad nimi (hajhat behu חייכת בהו), i zabija ich (ktilat lon קטילת לון). I to (odbywa się) przy zmniejszeniu luny (bi-griu de-sihara בגריעו דסיהרא), kiedy zmniejsza się światło, i są to światła (skrócone słowo, gdzie brakuje litery waw, i z tego powodu czytane jako przekleństwo). Kiedy urodził się Kain, nie mogła przylepić się do niego. Dlatego (po zabójstwie brata) zbliżyła się do niego i urodziła (od niego) duchy i latające [duchy] (tisin טיסין).
102) Adam sto trzydzieści lat (kiedy odszedł od Hawy, po pierwszym grzechu) korzystał z duchów żeńskich (ruhin nukwin רוחין נוקבין), do tego, jak przyszła Naama, i z powodu piękna jej (migo Szapiru dila מגו שפירו דילה), grzeszyli synowie Boscy z nią – Aza (עזא) i Azel (עזאל), i rodziła od nich, i od niej rozprzestrzeniły się duchy złe i nieczyste (szedin שדין) w świecie, ponieważ oni chodzą i błądzą w nocy (meszotetin be-lejla משוטטין בליליא), i idą po świecie, i śmieją się nad synami ludzkimi, i powodują, że wyrzucają nasienie (daremnie), i w każdym miejscu, gdzie znajdują synów ludzkich, śpiących (najmin ניימין) pojedynczo w domu, przybywają (szaran שרן) na nich, i trzymają się (ahidan אחידן) ich, i przylepiają się (mitdabkan מתדבקן) do nich, i biorą od nich pragnienie (teuwa תאובתא), i rodzą od nich, i jeszcze szkodzą jemu (człowiekowi) poprzez choroby, a on nie wie tego. I wszystko to przy zmniejszeniu luny.
103) „Światła” (meorot, (מראת) słowo, które czyta się jako mearat, czyli przeklęcie), kiedy naprawia się (ittakant אתתקנת) luna, obracają się litery (w tym słowie): „Słowo (imrat אמרת te same litery, co słowo meorot) Boskie jest czyste, tarczą On dla wszystkich, którzy mają nadzieję w Nim”. „Tarczą On” - od wszystkich nieczystych duchów i oskarżycieli (kastirin קסטירין), którzy poruszają się po świecie, przy jej zmniejszeniu - dla wszystkich, którzy trzymają się za wiarę Świętego, niech będzie On błogosławiony.
104) Król Szlomo, kiedy opuścił się w głębię orzecha (le-amka de-egoza לעמקא דאגוזא), jak napisano (Pieśń nad pieśniami, 6): „W ogród orzecha opuściłem się ja”, wziął skórę orzecha i popatrzył na wszystkie te warstwy skóry i dowiedział się, że całe nasłodzenie tych „duchów skóry orzecha” - jest w tym, by przylepić się do synów człowieka i zabrudzić ich (leistaew lon לאסתאב לון), jak napisano (Eklezjasta, 2): „I nasłodzenia synów człowieka, nieczysta i nieczysty (szeda we-szidot שדה ושדות)”.
105) Jeszcze „nasłodzenia synów człowieka”, którzy nasładzają się podczas snu w nocy, wychodzą z nich „nieczysta i nieczysty”. I wszystko było potrzebne Świętemu, niech będzie On błogosławiony, stworzyć w świecie, i naprawić świat w nich. I wszystko (jak orzech) – mózg wewnątrz (moha lego מוחא לגו), i tyle [warstw] skóry okrywa mózg, i cały świat - podobny temu, z góry i z dołu.
106) Od początku tajemnicy kropki wyższej (nekuda ilaa נקודא עלאה), do końca wszystkich poziomów wszystkie one - to wewnątrz tego (da lego min da דא לגו מן דא), to wewnątrz tego, do tego, że znajduje się, że jest to - skóra dla tego, a to - dla tamtego.
107) Kropka pierwsza (kadmaa קדמאה) jest to światło wewnętrzne (pnimaa פנימאה), u którego nie ma miary (sziura שעורא), żeby znać oczyszczoność (zhihu זכיכו), cienkość (dkiku דקיקו) i czystość (nkiu נקיו) jego, do tego, że rozprzestrzenia się rozprzestrzenieniem i to rozprzestrzenienie tej kropki staje się jedną salą (hejhala היכלא) dla obłóczenia tej kropki, światła, które nie poznane z powodu wielkości (li-sgiu לסגיאו) i czystości jego.
108) Sala, która jest obłóczeniem dla tej kropki zamkniętej (stima סתימא), która jest światłem, u którego nie ma miary, przy tym wszystkim nie cienkie i oczyszczone ono, jak ta kropka pierwsza, zamknięta i schowana (tamir we-ganiz טמיר גניז). Ta Sala rozprzestrzenia się rozprzestrzenieniem światła pierwszego, i to rozprzestrzenienie - jest obłóczeniem (lewusza לבושא) dla tej Sali ciękiej i czystej, bardziej wewnętrznej.
109) Stąd i dalej rozprzestrzeniło się to w to, i oddzieliło się to w to, do tego, co znajduje się - to obłóczenie dla tego, i to - dla tamtego. To - mózg, a tamto – skóra, i, bez względu na to, że to - obłóczenie, stało się to mózgiem - dla innego poziomu. I wszystko - według obrazu tego, objawiło się z dołu, do tego, że w obrazie tym (be-celem da בצלם דא) - syn ludzki w tym świecie, mózg i skóra, duch i ciało (ruha we-gufa רוחא וגופא), i wszystko to - naprawienie świata (de-alma תקונא דעלמא).
110) Kiedy była luna ze słońcem w przylepiałości jednej (na jednym poziomie), była luna w świetle swoim. Kiedy oddzieliła się od słońca i była naznaczona nad wojskiem (itpakadt al hejlha אתפקדת על חילהא), zmniejszyła siebie i zmniejszyła światło, i powstały (warstwy) skóry na (warstwach) skóry (klipin al klipin קליפין על קליפין) dla ukrycia mózgu, i wszystko to – naprawienie mózgu, i z tego powodu (Bereszit, 1): „I będą światła”, niepełne (słowo meorot bez litery waw), i wszystko to - dla naprawienia świata, i jest to to, co napisano: „Świecić na ziemi”.
111) „I uczynił Bóg dwa wielkie światła” (Bereszit 1), „i uczynił” (wa-jaac ויעש) - wielkość i naprawienie (ribuja we-tikuna רבויא ותקונא) wszystkiego jak należy. „Dwa wielkie światła” - na początku w połączeniu jednym (czyli w równości), jest to tajemnica Imienia pełnego, jako jedno, „jud-hej-waw-hej – Elohim”, bez względu na to, że Ono nie otwarte, a w drodze zamkniętej.
112) „Wielkich” (ha-gdolim הגדולים) - ponieważ stworzone Imieniem: to - jak tamto, żeby były nazywane one Imieniem wszystkiego - „Mem-cadi-pej-cadi”, „Mem-cadi-pej-cadi” (jeżeli podzielić alfabet na dwie równe części i na pary liter, ostatnia z pierwszą, przedostatnia z drugą, itd., to litera mem odpowiada jud, cadi odpowiada hej, pej odpowiada waw), to - Imiona Wyższe trzynastu miar miłosierdzia (tlesar mhilan de-rahamej תליסר מכילן דרחמי). „Wielkich” - te powiększyły się i wzniosły się do góry, ponieważ one wyższe z tajemnicy wyższej, i wznoszą się dla korzyści świata, ponieważ objawiają się dzięki nim światy, według obrazu tego: „dwa światła”, obydwa, jak jedno, wzniosły się, w wielkości jednej.
113) Nie zaspokoiła się luna obok słońca, ta wstydziła się (ahcif אכסיף) przed tym. Luna powiedziała (Pieśń nad pieśniami, 1): „Gdzie będzie paść?” Słońce powiedziało (tamże): „Gdzie położysz się w południe?”, - świeca mała (szraga zeiar שרגא זעירא), jak zaświeci w południe? „Ponieważ dlaczego będę jako wygnana” (powiedziała luna), jak będę we wstydzie? Wtedy pomniejszyła siebie, (żeby) być gotową dla niższych, jak napisano: „Idź po śladach bydła (be-ikwej ha-con בעקבי הצאן)”, - powiedział jej Święty, błogosławiony On: „Idź i zmniejsz siebie”.
114) I od tej pory nie ma u niej światła, oprócz słonecznego, ponieważ na początku siedzieli jako jeden, w równowadze (be-szikula בשקולא), później zmniejszyła siebie na wszystkich poziomach jej, bez względu na to, że ona – głową dla nich (dla niższych światów), ponieważ nie ma u kobiety wielkości (lejt itta be-ribuja לית אתתא בריבויא), oprócz (tego, kiedy ona) z mężem w jedności. „Światło wielkie” (Bereszit, 1) - jud-hej-waw-hej. „Światło małe” - Elohim, koniec wszystkich poziomów, koniec myśli (sofa de-mahszawa סופא דמחשבה). Na początku została zapisana (itraszim אתרשים) ona z góry, literami Imienia Świętego, literą czwartą Jego, a potem zmniejszyła siebie, żeby być nazwaną Imieniem Elohim.
115) I razem z tym wzniosła się (przed zmniejszeniem) we wszystkich stronach do góry, za pomocą litery hej, w połączeniu liter Świętego Imienia, po tym rozprzestrzeniły się poziomy od strony tej i od strony tamtej. Poziomy, które rozprzestrzeniły się od strony wyższej, nazywane są „władza dnia” (memszelat ha-jom ממשלת היום) (Bereszit, 1). Poziomy, które rozprzestrzeniły się od strony niższej, nazywane są „władza nocy” (memszelet ha-lajla ממשלת הלילה).
116) „I gwiazdy (we-et ha-kohawim ואת הככבים)” - reszta wojska (hejlin u-meszarjan חילין ומשריין), którym nie ma liczby (huszbena חושבנא), i wszystkie one zawieszone na sklepieniu niebios.
117) Królestwo Dawida (malhuta de-dawid מלכותא דדוד) zostało naprawione tego dnia (czwarty dzień Stworzenia), nóżka i podstawka (ragla we-samha רגלא וסמכא) czwarta u Tronu, zostały naprawione litery i zasiadły na miejscu swoim. I razem z tym do dnia szóstego, kiedy została naprawiona forma człowieka (dijukna de-adam דיוקנא דאדם) naprawieniem, jak należy, nie zasiadło (królestwo) na miejscu swoim, i wtedy został naprawiony Tron Wyższy i Tron Niższy, i światy wszystkie zasiadły na miejscach swoich, i litery wszystkie zostały naprawione w kręgach swoich (be-gilgeloj בגלגלוי), przy wyprostowaniu obrazu węzła (bi-pszitu de-tofsira de-kutra בפשיטו דטופסירא דקוטרא, czyli przy zlikwidowaniu plątaniny, która była w litarach).
118) I dzień czwarty - jest to dzień, „odrzucony przez budowniczych”, jak napisano (Teelim): „Kamień odrzucony przez budowniczych (ewen maasu ha-bonim אבן מאסו הבונים)”, jak to, co powiedziano (Pieśń nad pieśniami, 1): „Synowie matki mojej odrzucili mnie”. Gdyż światło to pomniejszyło siebie i światło swoje, to (warstwy) skóry (klifin קליפין) ustawiły się w miejscu swoim. Wszystkie te światła, które świecą, wszystkie one podwieszone do tych niebios, (żeby) naprawić za ich pomocą Tron Dawida.
119) Te światła rysują obraz, który z dołu, (żeby) naprawić obraz tych, kto jest zawarty w człowieku - w obrazie wewnętrznym (cijura pnima ציורא פנימאה). Gdyż każdy rysunek wewnętrzny nazywa się tak (nazywa się twarz człowieka). I stąd - każdy rysunek, który jest zawarty w rozprzestrzenieniu tego, nazywa się „człowiek”, jak to co powiedziano (Ezekiel, 34): „Człowiek – wy (adam atem אדם אתם)” - wy nazywacie się „człowiek”, a nie reszta narodu.
120) I każdy duch (ruha רוחא) nazywa się „człowiek”, duch od strony świętej, ciało jego - ubraniem jego, dlatego że napisano (Job, 10): „Skórą i ciałem ubrał mnie, itd.”, ciało człowieka – to ubranie, i we wszystkich miejscach napisano: „ciało człowieka” – człowiek wewnątrz, ciało – ubranie człowieka, ciało jego.
121) Strony, które z dołu, które zostały wytopione topieniem (ithatah be-hituha אתהתך בהתוכא) od ducha tego, obrysowały się od niego rysunkami, gdyż obłóczyły się w ubranie inne, na przykład - obraz bydła czystego (birej dahjan בעירי דכיין): „Byk, owca, koza, baran i jeleń, itd.” (Dewarim, 14) - tych, które powinny były być w obłóczeniu człowieka (czyli w ciele, gdyż zezwolone do jedzenia). Ten duch tych wewnętrznych stron, nazywany tym imieniem, którym nazywa się ciało jego (ciało tego ducha), obłóczenie tego imienia (ciało, obłóczenie imienia). Ciało (mięso) byka (basar szor בשר שור): byk - jest to wewnętrzne tego ciała, ciało jego – ubranie, i tak wszystko.
122) Według obrazu tego w stronie innej (be-sitra ahra בסטרא אחרא), która nie jest święta. Duch, który rozprzestrzenia się w reszcie narodów, wychodzi ze strony, która nie jest święta, nie jest to człowiek (law ihu adam לאו איהו אדם) i dlatego nie nazywa się imieniem tym. Imię tego ducha nieczystego nie nazywa się imieniem człowieka, i nie ma u niego (w nim) udziału, ciało jego - obłóczenie tego ducha, ciało nieczyste (basar tame בשר טמא). I nieczyste – wewnątrz, ciało - obłóczenie jego. Z tego powodu cały ten czas, dopóki przebywa ten duch w tym ciele, nazywa się nieczystym. Wychodzi duch z tego obłóczenia, nie nazwa się (ciało) nieczystym, i nie nazywają się te ubrania (tym) imieniem.
123) Strony z dołu, które wytopiły się topieniem od ducha tego (nieczystego), obrysowały się od niego obrazami, które obłóczyły się w ubranie inne. Na przykład, obrazy bydła nieczystego (beirej mesaawej בעירי מסאבי), i Tora otworzyła o nich (Wajikra, 11): „I to dla was nieczyste” - na przykład, świnia (hazir חזיר), i ptaki, i bydło od tej strony. Duch nazywa się tym imieniem (czyli nieczysty), ciało - obłóczenie jego, i ciało – ciało świni nazywa się: świnia wewnątrz, ciało – obłóczenie jego. I dlatego te dwie strony są podzielone: te zawarte w tajemnicy człowieka (raza de-adam רזא דאדם), a tamte zawarte - w tajemnicy nieczystego, każdy rodzaj (z zwierząt) idzie do rodzaju swego i powraca (w skutku) do rodzaju swego (ithadar le-zinej אתהדר לזיניה).
124) Światła wyższe (nehorin ilain נהורין עלאין), które świecą, świecą na te „sklepienie niebios”, żeby narysowały się z dołu rysunki, jak należy, jak napisano (Bereszit, 1): „I umieścił ich Bóg na sklepieniu niebios świecić na ziemi, i panować (limszol למשול) dniem i nocą”, - władza dwóch świateł, jest to (taka) władza, jak należy.
125) „Światło wielkie” – władza jego w dzień, „światło małe” – władza jego w nocy. I stąd tajemnica ta: władza mężczyzny (szaltanuta di-dhura שלטנותא דדכורא) – w dzień, napełnić dom swój wszystkim, czego on potrzebuje i przynieść w niego pokarm (teref u-mazon טרף ומזון). Kiedy przychodzi noc, i kobieta zabiera wszystko (nukwa nakit kola נוקבא נקיט כלא), nie ma żadnej władzy w domu oprócz kobiety, wtedy - władza jej, jak napisano (Miszlej, 31): „I wstała jeszcze w nocy i dała pożywienie domowi swojemu” - ona, a nie on. „Władza dnia” (Bereszit, 1) – męska, „władza nocy” – żeńska.
126) „Światło wielkie” – jest to słońce (szimsza שמשא), i jest u niego dwanaście wejść, i jest u niego dwanaście godzin, i słońce panuje nad dniem. „Światło małe” – jest w nim dwanaście wejść, i jest to luna (sihara סיהרא), i panuje nad nocą, i noc – jest u niej dwanaście godzin, i dlatego (Zachariasz, 14): „W dniu tym będzie Bóg (czteroliterowe imię) jedyny, i Imię Jego jednością (łączy się małe z wielkim). Słońce i dwanaście wejść stały się trzynastoma pojemnikami Miłosierdzia. Noc, luna i dwanaście wejść stały się trzynastoma, i stali się słońce i luna jednym, i dzień i noc - jednym, jak to, co napisano (Bereszit, 1): „I był wieczór i był poranek, dzień jeden (jom ehad יום אחד)”. I tajemnica ta - z góry.
127) „I gwiazdy”. Kiedy kobieta rozkazała domowi (pkidat bejta פקידת ביתא) i weszła do męża (itknisat le-baala אתכניסת לבעלה), władza w domu - tylko u dziewcząt (ulmatan עולמתן), które pozostają w domu, żeby naprawiać wszystkie naprawienia domu, a następnie powraca dom do władzy mężczyzny w dzień – wszystko, jak należy.
128) „I uczynił Bóg dwa światła”. To - światło i to - światło. Z tego powodu te światła, które wznoszą się do góry, nazywane są „światłami światła (meorej or מאורי אור)”. A te światła, które opuszczają się w dół, nazywane są „światłami ognia (meorej jesz מאורי אש)”. Ponieważ te poziomy - z dołu, i panują wszystkimi dniami powszednimi (jomej hol יומי חול), i dlatego, kiedy mija Szabat, są błogosławienia na świecie, ponieważ dane im prawo (rszu רשו) panować.
129) Palce (ecbean אצבען)syna ludzkiego, one - strona poziomów i tajemnic wyższych, i jest w nich panim i ahoraim (pnimait we-ahurim פנימאין ואחורים). Ahoraim – one na zewnątrz, i one - wskazują na paznokcie (remez le-tofrin רמז לטופרין) palców, i z tego powodu jest prawo patrzeć na paznokcie przy ukończeniu Szabatu, ponieważ świecą się od tej świecy, i świecą się od tego światła, żeby panować (w dni powszednie).
130) Te (paznokcie) są widoczne. Palce od wewnątrz (panim) - nie mają prawa widzieć tej świecy. Ponieważ z góry świecą i nazywane są „twarz”, przednie. I tajemnica ta (Szemot, 33): „I zobaczysz ty Mnie z tyłu (ahoraj אחורי), a Twarzy Mej nie zobaczysz”. Żeby nie popatrzył człowiek na palce od wewnątrz (od strony dłoni) w czasie, kiedy mówi: „Ten, kto stworzył rodzaje ognia” (przy końcu Szabatu). „I zobaczysz ty Mnie z tyłu”, i jest to Twarz Zewnętrzna (panim de-lewar פנים דלבר), na którą wskazówką są paznokcie. „A twarz moja nie zostanie zobaczona”, - i są to palce od wewnątrz. Te - panują w Szabat, a tamte (na zewnątrz) - panują w dni powszednie.
131) I w dzień Szabatu, Święty błogosławiony On, panuje Jeden (szalit bi-lhodoj שליט בלחודוי), tymi twarzami wewnętrznymi, na Tronie Chwały, i wszystkie one są zawarte w Nim, i panowanie – Jemu, i dlatego - daruje odpoczynek (ahsin najha אחסין נייחא) dla wszystkich światów, i naśladują spadek dnia tego naród święty, który nazywa się „naród jedyny na ziemi”. „Światła świateł” od strony prawej, które są Światłem Pierwszym (or kadmaa אור קדמאה), które było w dniu pierwszym, w dniu Szabatu świecą te „Światła świateł” jedne, i panują, i od nich rozjaśnia się wszystko z dołu.
132) I kiedy kończy się Szabat ukrywają się (gnizin גניזין) „Światła świateł”, i nie otwierają się, i „Światła Ognia” panują, każde na swoim miejscu. Kiedy panują (Światła Ognia)? Od końca Szabatu do początku Szabatu, dlatego powinny być rozjaśnione od tej świecy w końcu Szabatu.
133) „I hajot (anioły) biegną i powracają” (Ezekiel, 1), ponieważ nie może oko panować nad nimi (nie może widzieć ich poruszania się), dlatego że one biegną i powracają (rco we-szow רצוא ושוב), Hajot (חיות) otwarte są one, ponieważ ten Ofan (אופן) znajduje się wewnątrz nich. I kto on? Jest to Metatron, który jest wielki i sławny, bardziej od reszty sił, i powyżej pięciuset parsot.
134) Hajot, które są ukryte (metamron מטמרן), one są pod dwunastoma literami wyższymi, które ukryte (itkasjan אתכסיין), „jud” i „hej”, litery panujące nad „waw” i „hej”, te są rydwanem (rtiha רתיכא) dla tamtych, i ten Ukryty dla wszystkich ukrytych, który nie poznany w ogóle, panuje nad wszystkim i jedzie (rahiw רכיב) na wszystkich, Hajot otwarte - one są z dołu, pod tymi wyższymi, które są ukryte, i oświęcają się od nich, i poruszają się dzięki sile ich.
135) Hajot wyższe wszystkie zawarte w „nieboskłonie”, i o nich napisano (Bereszit 1): „I będą światła na nieboskłonie… i będą światłami w niebiosach”, wszystkie one są zawieszone (taljan תליין) do tych niebios, które nad Hajot, jest to to, co napisano (Ezekiel, 1): „I podobieństwo nad głowami Hajot - nieboskłon jak postać lodu”, to - tajemnica wszechczasów.
136) Ponieważ stąd i dalej, nie ma nikogo, kto mógłby patrzeć i poznawać. Jaki sens? Dlatego że On zamknięty w myśli, a Myśl Świętego, niech będzie On błogosławiony, ukryta i zamknięta z góry. Myśl syna ludzkiego - w całym świecie nie ma (człowieka), który mógłby przylepić się (do myśli innego) i poznać ją, tym bardziej rzeczy zależne od Myśli Wyższej – nie ma nikogo, kto mógłby przylepić się do nich, a Myśl sama tym bardziej (niepoznawalna), wewnątrz Myśli - kto zrobi tam wniosek (reijunej רעיוני), przecież nie ma tam rozumowania, nawet żeby spytać (lmiszal למשאל), tym bardziej - poznać (leminda למנדע).
137) „Nieskończony” (Ejn Sof אין סוף) – nie ma w Nim reszimo w ogóle, i nie zależy od Niego (nie ma do Niego odniesienia) pytanie lub wniosek dla zrozumienia myśli w ogóle. Od wewnątrz zamkniętego, od zamkniętego (stima de-stima סתימא דסתימא), na początku opuszczenia Nieskończonego, świecił światłem cienkim i niepoznawalnym, zamkniętym w reszimo, jak ostrze igły (ke-haduda de-mahta דמחטא כחדודא), tajemnica zamkniętości Myśli. I nie była poznana do tego, aż rozprzestrzeniło się światło od Niego w miejsce, gdzie jest reszimo (rszimin רשימין), skąd wychodzą wszystkie litery.
138) Na początku wszystkiego – alef, początek i koniec wszystkich poziomów, reszimo, w którym zapisane wszystkie poziomy wszystkiego, i nazywa się tylko „Jeden” (ehad אחד), żeby pokazać, że bez względu na to, że jest w nim wiele form, On tylko Jeden (jedyny). Rzecz jasna jest to litera, od której zależą wyższe i niższe.
139) Rosz „alef” (wyższa część tej litery, czyli litera jud) - ukrycie tajemnicy Myśli Wyższej, i to rozprzestrzenienie tego wyższego nieboskłonu - wszystko zamknięte w tej rosz, ponieważ kiedy wychodzi „alef” z tego nieboskłonu, w formie tajemnicy „początku myśli” (rejsza de-mahszawa רישא דמחשבה) wychodzi. W tym środku (emcaita אמצעיתא) alef (podobny do litery waw) sześć poziomów jest zawarte, tajemnica wszystkich Hajot ukrytych wyższych, zawieszonych wewnątrz Myśli.
140) Jedno światło, które świeciło i ukryło się - jest to światło litery „bet”, ze słowa „bereszit” (na początku). „Żar dnia (hom ha-jom חום היום)” (Bereszit, 18), - był Awraam siedzący przy wejściu do namiotu, który - wejściem z niższego w wyższe, i „żar dnia” świeci na to wejście, i światło - stąd.
141) Uczyliśmy: światło, które rozpoczyna zaciemniać się (leithaszha לאתחשכה) podczas powrotu (do) wieczora - tajemnica modlitwy (raza de-cluta רזה דצלותא) Ic'chaka, (żeby) naprawić ten poziom, jak napisano (Bereszit, 24): „I wyszedł Ic'chak porozmawiać (lasuach לשוח) w pole w czasie wieczoru”, - rozpatrywanie wieczoru (istakluta de-erew אסתכלותא דערב) i (rodzajów) ciemności – wszystkie u niego. W tym „powrocie do wieczoru” (pnot erew פנות ערב) znalazł tego (memana ממנא) Ejsawa.
142) Trzeci - światło, który łączy tych dwóch, światło, które świeci w uleczeniu (be-aswata באסוותא), - tajemnica tego, co napisano o Jakowie (Bereszit, 32): „I zaświeciło (wa-jizrah ויזרח) mu słońce” - po tym jak (Jakow) połączył w tym „powrocie do wieczoru”, stąd i dalej: „I on kuleje na biodro swoje (colea al. jereho צולע על ירכו)”, jest to „Zwycięstwo Izraela” (necach israel נצח ישראל).
143) „Na biodro swoje”, „biodro swoje” napisano, a nie na „biodra swoje”, jest to poziom czwarty, z którego nie dawał proroctwa człowiek do tego, jak przyszedł Szmuel, i o nim napisano: „I również zwycięstwo Izraela, nie okłamie”. Wtedy - naprawiło się, gdyż było słabym (halsza חלשא), od tej pory jak trafił w niebezpieczeństwo (istaken אסתכן) Jakow, ojciec nasz, od Ejsawa.
144) „I dotknął do powierzchni (kaf כף) biodra jego”, - kiedy przyszedł do Jakowa, wziął siłę od tego „powrotu do wieczora”, w sądzie silnym (be-dina takifa בדינא תקיפא), i Jakow znajdował się w nim (powrocie), i nie zwyciężył go (anioł nie zwyciężył Jakowa): „I zobaczył, że nie pokonał go (lojahol lo לא יכול לו), i dotknął do powierzchni biodra jego”, - wziął siłę sądu stąd, ponieważ biodro - na zewnątrz ciała, ponieważ Jakow – ciało, i ciało jest zawarte w tajemnicy dwóch poziomów, w tajemnicy tego, co nazywa się Człowiek (gdyż Adam również zawiera dwa poziomy). Gdyż wziął siłę z zewnątrz ciała - natychmiast: „I poruszyła się (we-teka ותקע) powierzchnia biodra Jakowa”.
145) I nie prorokował człowiek stąd, dopóki nie przyszedł Szumuel, i dlatego (słowa) „Zwycięstwo Izraela” napisane o nim, ponieważ nie Człowiek (Adam אדם) ono (zwycięstwo nie nazywa się Adam). Jehoszua prorokował od Wielkości Mosze, jak napisano (Bemidbar, 27): „I dasz ty od Wielkości swojej na niego”, Wielkość, piękno (hod הוד) - jest to poziom piąty. Zwycięstwo (necach נצח) – lewa noga Jakowa, dlatego przyszedł Dawid i zamknął ją w prawym, jak napisano (Teelim, 16): „Przyjemności twoje, po twojej prawej - Zwycięstwo”. „Prawa twoja” - nie napisano. A - „po twojej prawej”.
146) Jaki sens - osłabło biodro Jakowa? Gdyż zbliżyła się do niego strona nieczysta (star mesawa סטר מסאבא), i wzięła siłę od niego, i było (wszystko tak) do Szmuela, i z tego powodu przyszedł przypomnieć, że jest to - biodro Izraela, jak napisano: „I również Zwycięstwo Izraela”, i z tego powodu wszystkie słowa jego (Szmuela) były - w sądzie, na początku i na końcu.
147) Jeszcze Święty, niech będzie On błogosławiony, połączył je później w Wielkości i pięknie. Kiedy? Po tym, jak namaścił króli (maszach malkin משח מלכין), i z tego powodu wziął on jak Mosze i Aarona. Mosze i Aaron - po dwóch stronach z góry, tak on (Szmuel) - po dwóch stronach z dołu. Według obrazu tego, że one – dwie strony, i kto one? Zwycięstwo i Piękno, według obrazu Mosze i Aarona z góry. I wszystkie poziomy są połączone - ten z tym, jak napisano (Teelim, 99): „Mosze i Aaron - pośród kapłanów Jego, i Szmuel - pośród wołających do Imienia Jego”, - przecież sześć stron połączonych - ta z tą.
148) Tak jak ci są połączeni - Mosze i Aaron i Szmuel, również tak połączeni Jakow, Mosze i Josef. Jakow – pan domu (marej de-bejta מאריה דביתא). Umarł (mit מית) Jakow, zabrał Mosze dom, i dał wskazówki jemu przy życiu. Josef - za pomocą Jakowa i Mosze był sprawiedliwym.
149) Jakow za pomocą Josefa wziął „dom”, jak napisano (Bereszit, 37): „Te porodzenia Jakowa – Josef”. Mosze nie był wykorzystany przez niego (przez dom), dopóki nie wziął Josefa (dopóki nie odwiózł resztek Josefa z Egiptu w Świętą Ziemię), kiedy wyszła Obecność z wygnania (szchinta min gluta שכינתא מין גלותא), mógł połączyć się (leizdawga לאזדווגא) z nim tylko za pomocą Josefa, jak napisano (Szemot, 13): „I wziął Mosze kości Josefa z nim”. Dlaczego napisano „z nim”? Lecz – „ciało” (guf גוף) nie łączy się z „żeńskim” (nukwa נוקבא), dopóki nie połączy się z „sojuszem” (brit ברית), i dlatego Mosze wziął Josefa ze sobą, ponieważ kiedy był z nim, był połączony (szimesz שמש) z żeńskim jak należy, i dlatego Jakow, Mosze i Josef - idą jako jeden.
150) Jakow zmarł i ciało jego wznieśli w Ziemię Świętą. Josef zmarł i ciało jego nie zostało pochowane w Ziemi Świętej - lecz kości. Mosze – ani to, ani tamto. Dlaczego? Jakow pierwszym mężem Księżniczki (matronita מטרוניתא) był. Zmarł Jakow – połączyła się z Mosze, i dopóki był Mosze w tym świecie, służył jej (mani la מני לה), jak należy, i on był mężem drugim.
151) Jakowa wznieśli w Ziemię Świętą ciałem całościowym, ponieważ on – ciało. Josef – kości (przywieźli w Ziemię), a nie ciało, gdyż kości – są to wojska i legiony z góry. I wszyscy oni wychodzą z tego Sprawiedliwego. I Sprawiedliwy nazywa się „wojska” (cwaot צבאות). Jaki jest tego sens? Ponieważ wszystkie wojska wyższe z niego wychodzą, i z tego powodu kości, które - są wojskami, wzniosły się w Ziemię.
152) Mosze był na zewnątrz i nie wszedł tam, ani jego ciało, ani kości. Lecz weszła w Ziemię Obecność (Szhinta שכינתא), po śmierci Mosze, i powróciła do pierwszego męża, rzecz jasna, on – Jakow. Stąd (uczymy się), że kobieta, która wychodzi za mąż dwa razy w tym świecie, powraca do pierwszego. Mosze był na zewnątrz, ponieważ mąż pierwszy (baala kadmaa בעלא קדמאה) był w ziemi.
153) Mosze stał się godny przy życiu tego, czego nie stał się godny Jakow. Jakow połączył się (szimesz, czyli dosłownie: „korzystał z niej”, co oznacza – łączył się mąż z żoną) z nią (z obecnością, w hebrajskim - rodzaju żeńskiego) w tamtym świecie, Mosze - w tym świecie. I jeżeli powiesz, że było to brakiem (griu גריעו) Mosze – nie tak (to), lecz - kiedy wyszli synowie Izraela z Egiptu – to od strony Jowela było (jowel יובל, każdy pięćdziesiąty rok w Świętej Ziemi – rok powrotu przydziałów które naśladowali, ich panom i odpuszczenie niewolników), i wszystkie te 600 tysięcy (którzy wyszli) – byli ze świata wyższego, i w tym obrazie szli przez pustynię, i żaden z nich nie wszedł w Ziemię, lecz - synowie ich, porodzenia (toldin תולדין) ich, jak to należy, ponieważ oni (ci, którzy weszli w ziemię) – naprawienie luny (tikuna de-sihara תקונא דסיהרא), i wszyscy naprawiający pracujące na Ziemi są naprawieniem luny.
154) Mosze łączył się z luną, dopóki był w ciele i naznaczał ją (czyli rządził nią) według życzenia swego (ki-reutej כרעותיה ). Kiedy uwolnił się (itpatar אתפטר) od tego świata, wywyższył się w wysokość wyższą, w duchu świętym (be-ruha Kadisza ברוחא קדישא), i powrócił w duchu do Jowela wyższego, i tam przykleił się do tych sześciuset tysięcy, którzy byli – jego; to, czego nie było z Jakowem, który powrócił w duchu wewnątrz Szmity (Szmita שמיטה, każdy siódmy rok w Świętej Ziemi, kiedy zakazano pracować na ziemi), czego nie było przy jego życiu, ponieważ inny dom był u niego (przy życiu u Jakowa podczas rozmowy z Bogiem była żona, w odróżnieniu od Mosze).
155) I Święta Ziemia – w naprawieniu niższym naprawiła się siłą wyższą (be-hejla di-leejla בחילא דלעילא). I dlatego niemożliwym jest być wszystkim, jak jedno (Mosze i pokolenie pustynie – z jednej, i Jakow i pokolenie, które weszło w ziemię - z drugiej), ci, co w świecie wyższym - oddzielnie, wszyscy - w duchu (kolhu be-ruha כלהו ברוחא), i ci, co w świecie niższym – oddzielnie, wszystko - w ciele (kulhu be-gufa כלהו בגופא). I niemożliwym jest być i tym i tamtym wewnątrz luny, lecz te – wewnątrz luny, a tamte – na zewnątrz, żeby oświęcać się tym od wewnątrz tych.
156) I wszyscy, którzy weszli w ziemię – byli na obraz pierwszych(czyli na obraz pokolenia pustyni), lecz nie byli według wysokości wyższej (bi-sliku ilaa) jak tamci, ponieważ nie będzie pokolenia (dara), i nie było wcześniej tego, jak ci pierwsi, którzy widzieli promień Chwały Pana ich (ziw jikarej de-marejhom) Twarzą do twarzy (apin be-apin).
157) Jakow połączył się z żonami jego w ciele (przy życiu), po tym przykleił się duch do ducha. Mosze oddzielił się od żony swojej (itparasz mi-itetej אתפרש מאתתיה), i połączył się, dopóki był w ciele, z tym duchem Świętym, następnie (po śmierci Mosze) przylepił się duch do ducha wyższego, ukrytego z góry, i wszystkie poziomy przylepiły się razem, jak jedno. Duch Mosze – od Jowela on, ciało jego – od Szmity. Duch Jakowa – przylepił się do Szmity, ciało jego, ponieważ był żonaty (nasuj נשוי) - w tym świecie.
158) Wszystkie te światła wyższe, (które) w obrazie ich – z dołu na ziemi, wszystkie one zależą od nieboskłonu. Tu (w wierszu dwa wielkie światła) – tajemnica dwóch imion, zawartych w jednym (kahada כחדא, dosłownie: jak jedno), i udoskonalenie (szihlua שכלולא) ich - trzy, i powracają w jedno, to na przeciwko tego, i jest to - Imię Uformowane, Wyrzeźbione (glifa mehakeka גליפא מחקקא), i zawarte w tym (Imieniu) w tajemnicy wiary (be-raza de-mhemnuta ברזא דמהימנותא).
159) „I powiedział Bóg: Stworzymy człowieka (naase Adam נעשה אדם)”. „Tajemnica Boga - dla lękających się Go”. Otworzył ten starzec ze starców (saba de-sabin סבא דסביןן) i powiedział: „Szymon, Szymon! Kto to powiedział: „Stworzymy człowieka”? „I powiedział Bóg: „(Elokim אלהים)” - Kto tu, ten „Bóg”?” W międzyczasie wzniósł się ten starzec starców, i nie widział go (rabbi Szymon), i jak tylko słyszał rabbi Szymon, że nazywają go „Szymon”, a nie „rabbi Szymon”, mówił przyjaciołom swoim: „Rzecz jasna, to – Święty, błogosławiony On, o Którym powiedziano (Daniel, 7): „Starożytny Dniami (atik jomin עתיק יומין) zasiada”, wtedy przychodzi czas otworzyć tą tajemnicę, ponieważ rzecz jasna jest tu tajemnica, której nie pozwolono otworzyć, i jest słyszalne, że jest prawo otworzyć (rszuta itiahiw litgalia רשותא אתיהיב לאתגליא).”
160) Otworzył i powiedział: „Jak król, któremu trzeba było kilka budów wybudować. I był u niego sztukmistrz (umana אומנא), i ten sztukmistrz nie czynił niczego bez zezwolenia króla, jak powiedziano (Miszlej, 8): „I będę u niego sztukmistrzem”. Król – rzecz jasna, jest to Mądrość (hochmy חכמה) wyższa z góry, a słup środkowy (amuda de-emcaita עמודא דאמצעיתא) – król niższy. „Elo-him” – sztukmistrz wyższy, jest to – „matka wyższa” (Ima ilaa), „Elo-him” – sztukmistrz z dołu, i jest to - Obecność, która z dołu.
161) I u kobiety nie ma prawa uczynić nic bez zezwolenia męża (blo rszu baala בלא רשו בעלה), i wszystkie budowy, które były w drodze (be-orah Aciluta באורח אצילותא), mówił „ojciec” (Aba אבא) słowem „matki” (Ima אמא): „Będzie tak i tak”, i natychmiast było (natychmiast było stworzone), jak to, co napisano (Bereszit, 1): „I powiedział Bóg: „Niech będzie światło”, i było światło”. „I powiedział” – powiedział „dla Boga” (le-lohim לאלהים): „Niech będzie światło”, Pan budowy (marej de-binjana מארי דבניינא), On powiedział: „Niech będzie Nieboskłon”, „niech będą światła”, i wszystko stało się natychmiast.
162) Kiedy doszedł do świata rozłąki (alma de-piruda עלמא דפרודא), który – świat oddzielonych, powiedział sztukmistrz do Pana budowy: „Uczynimy człowieka na obraz i podobieństwo nasze”. Powiedział Pan budowy: „Rzecz jasna dobrze uczynić go, lecz w przyszłości on zgrzeszy przed tobą, ponieważ on głupi, jak napisano (Miszlej, 10): „Syn mądry (ben haham בן חכם) uraduje ojca, a syn głupi (ben ksil) – jest rozczarowaniem jego matki (tugat imo תוגת אמו)”.
163) Ona (matka)powiedziała: „Ponieważ grzechy jego zależą od matki, a nie od ojca, dlatego ja chcę stworzyć go na obraz mój”, i to jest to, co napisano: „I stworzył Bóg (Elohim אלהים) człowieka na obraz Swój”, i nie chciała połączyć z nim „ojca”.
164) W czasie, kiedy zgrzeszył, co napisano? „Za grzechy wasze wysłana matka wasza” (Jeszaja, 50). Powiedział Król (ojciec) do matki: „Czy nie mówiłem tobie, że w przyszłości on zgrzeszy?” Wówczas wygnał (tarih תריך) jego (człowieka), i wygnał z nim matkę. Z tego powodu napisano (Miszlej, 10): „Syn mądry uraduje ojca, a syn głupi – rozczarowanie matki jego”. „Syn mądry” – jest to człowiek w drodze „wyodrębnienia” (acilut אצילות), a „syn głupi” – jest to człowiek „stworzenia” (bria בריאה)”.
165) Wstali wszyscy przyjaciele i powiedzieli: „Rabbi, rabbi! Czyżby była rozłąka pomiędzy „ojcem” i „matką”, że od strony ojca on - w drodze wyróżnienia, a od strony matki on - w „stworzeniu”?” Powiedział im: „Przyjaciele, przyjaciele! Nie jest tak. Ponieważ człowiek „wyróżnienia” – mężczyzną i kobietą (dhar we-nukwa דכר ונוקבא) był, od strony ojca i matki, i to: „I powiedział Bóg: „Niech będzie światło”, i było światło”. „I będzie światło” – od strony ojca. „I było światło” – od strony matki. I jest to człowiek z dwoma twarzami (du parcufin דו פרצופין).
166) Lecz dla tego (człowieka stworzenia) nie ma obrazu i podobieństwa (celem u-dmut צלם ודמות), oprócz „matki” wyższej, ma on jedno przezwisko (kinuj כינוי), które tworzy się według liczby (gematrii) Elo-him, i to przezwisko – jest to „światło i ciemność” (or we-hoszeh אור וחשך), i dlatego o tej ciemności, która w tym przezwisku, powiedział ojciec, że w przyszłości zgrzeszy człowiek „stworzenia”, który - światło odzienia wyższego (lewusz ilaa לבוש עלאה).
167) I to – to światło, które stworzył Święty, niech będzie On błogosławiony, w dniu pierwszym, i ukrył dla sprawiedliwych, i ta ciemność, która została stworzona w dniu pierwszym - dla złodziei, jak to, co napisano (Szmoel alef (Pierwsza Księga Szmoela), 2): „I złodzieje w ciemności zamilkną (jidamu ידמו)”. Z powodu tej ciemności, która w przyszłości wprowadziła do grzechu to światło, nie chciał ojciec połączyć się z nim, z tego powodu powiedział: „Stworzymy człowieka w obrazie naszym” – w obrazie tego światła, „na podobieństwo nasze” – jak podobieństwo tej ciemności, która jest odzieniem dla światła, na obraz ciała, które jest odzieniem dla duszy. To jest to, co napisano (Job, 10): „Światłem i ciałem ubierz mnie”. Uradowali się wszyscy i powiedzieli: „Zasłużona dola nasza, gdyż staliśmy się godni słyszeć słowa, których nie słyszeliśmy do tej pory”.
168) Otworzył jeszcze rabbi Szymon i powiedział (Dewarim, 32): „Patrzcie teraz, że Ja, Ja – On (ani hu אני הוא), i nie ma bóstw ze Mną, itd.” Powiedział: „Słuchajcie słowa starożytne, które chcę otworzyć, po tym, jak jest dane prawo wyższe, by powiedzieć. Co oznacza to, co powiedział: „Patrzcie teraz, że Ja, Ja - On”? Lecz - to On, wysokość nad wszystkimi wysokościami, ten, który nazywa się „wysokość wysokości” (ilat hailot עלת העלות, tu i dalej tłumaczy się jako: przyczyna przyczyn), wysokość z tych wysokości, żadna z których nie czyni żadnej sprawy, żadnego czynu, dopóki nie weźmie zezwolenia od tego, kto wyżej, jak to, co ustawiliśmy wyżej w słowach: „uczynimy człowieka”.
169) Uczynimy – rzecz jasna powiedziano o dwóch, że powiedział ten temu, kto powyżej niego: „Uczynimy”, i nie czynię niczego bez zezwolenia i słowa tego, kto powyżej niego. A ten, który z góry od tego, nie czynił niczego bez zezwolenia kolejnego (hawrej חבריה, dosłownie: przyjaciela jego). Lecz ten, który nazywa się „wysokość wszystkich wysokości”, któremu ani z góry od niego, ani z dołu od niego nie ma równego, jak napisano (Jeszaja, 40): „Do kogo upodobnicie Mnie, i zrównam się? - mówi Święty”, powiedział: „Patrzcie teraz, że Ja, Ja – On, i nie ma bóstwa ze Mną” – nie ma tego, u którego biorę radę (natil eca נטיל עצה), według obrazu tego, co powiedziano: „I powiedział Bóg: „Uczynimy człowieka””.
170) Powstali wszyscy przyjaciele i powiedzieli: „Rabbi, daj nam zezwolenie mówić w tym miejscu!”. Powiedzieli: „Czyżbyś nie ustawił wyżej, że (nazywany) „Wysokość wysokości” powiedział „Koronie” (keter כתר): „Uczynimy człowieka”?” Powiedział im: „Niech usłyszą uszy wasze to, co usta wasze mówią! I czyżbym nie powiedział wam teraz, że jest, który nazywa się „Wysokość wysokości”, i to nie ten, który nazywa się „Wysokość nad wszystkimi wysokościami”, ponieważ ten, który nazywa się Wysokość nad wszystkimi wysokościami, nie ma u Niego drugiego, u którego bierze światło, ponieważ On jest Jeden, wcześniej od wszystkiego (jahid kadam kola יחיד קדם כלא), i nie ma on kompana (let lej szutwo לית ליה שותפו).”
171) Z tego powodu powiedział (Dewarim, 32): „Patrzcie teraz, że Ja, Ja – On, i nie ma bóstwa ze Mną, itd.” – nie ma tego, u kogo bierze radę, ponieważ nie ma u Niego ani drugiego, ani kompana (szutwa שותפא), ani liczby (huszbena חושבנא), gdyż jest „jeden” - w kompanii, na przykład mężczyzna i kobieta, i powiedziano o nich (Jeszaja, 51): „Ponieważ jednym nazwał go”, lecz On – bez liczby i bez kompanii, i z tego powodu powiedział: „I nie ma bóstwa ze Mną”. Wstali wszyscy przed nim i powiedzieli: „Zasłużony jest syn ludzki, któremu zgadza się Pan jego otworzyć tajemnice ukryte, które nie były otwarte przez święte anioły”.
172) Powiedział im: „Przyjaciele! Powinniśmy ukończyć cytat, w którym jest tyle ukrytych tajemnic (Dewarim, 32): „Ja uśmiercam i ożywiam (amit wa-ahaje אמית ואחיה), zrażę i Ja wylecę, i nie ma od Ręki Mojej uratowanego”. „Ja uśmiercam i ożywiam” – na poziomach (sfiran םפירן), od strony prawej (mi sitra de jamina מסטרא דימינא) – życie, od strony lewej (mi sitra de smala מסטרא דשמאלא) – śmierć, i jeżeli nie zgadzają się obydwoje oni za pomocą słupa środkowego (amuda de emcaita עמודא דאמצעיתא), nie dokonuje się sąd, w którym oni - w zasiadaniu trzech (be-motaw tlata במותב תלתא), jak jeden (trzech sędziów).
173) I czasami zgadzają się w trzech dokonać sądu, i przychodzi „ręka”, która rozprzestrzeniona, [żeby] przyjąć tych, co powracają (którzy doznali pokajania), która – Czteroliterowe Imię (słowo ręka – jad, w gematrii składa się z czternastu, i tu wskazuje się czternaście liter – cztery główne litery imienia i dziesięć, z których składa się pełny napis nazw liter imienia: jud hej waw hej יוד הא ואו הא), i jest to – Obecność (Szhinta שכינתא). Nazywa się „ręka prawa” – od strony Miłości (hesed חסד), „ręka lewa” – od strony Potęgi (gwura גבורה), „ręka Boga” (wskazane czteroliterowe imię) – od strony słupa środkowego. Kiedy syn ludzki powraca powrotem (do Boga), ta ręka ratuje (szaziw שזיב) jego od sądu, lecz kiedy sądzi „Wysokość nad wszystkimi wysokościami” (przykład przetłumaczenia Przyczyna wszystkich przyczyn), powiedziano o tym: „Nie ma od Ręki Mojej uratowanego (ejn mi-jadi maacil אין מידי מציל)”.
174) I jeszcze trzy razy powiedziano w tym cytacie: „Ja”, „Ja”, „Ja”, w których są trzy alef, trzy jud (słowo ani – „ja”, składa się z liter: alef nun jud), na które wskazuje (itramizu אתרמיזו) Czteroliterowe Imię w dwóch postaciach (gdzie nazwy liter pisane przez jud, czyli יוד הי ואו הי, i przez alef, czyli יוד הא ואו הא)”. I są w nim trzy litery waw: „i powołam do życia”, „i Ja”, „i nie ma” (litera „i” oznaczana w hebrajskim literą waw, na przykład: we ahaje ואחיה, i ożywia), na które wskazuje się w tych Imionach.
175) Razem z tym, że ten wiersz taki, przyjaciele jego ustawili więź z „bóstwami innymi”, jak to, co napisano: „Patrzcie teraz, że Ja, Ja - On” – jest to Święty, błogosławiony On, i Obecność Jego, o których powiedziano: „ja i on”, „I nie ma bóstwa ze Mną”, jest to Samo-el (imię anioła śmierci) i Wąż (nahasz נחש). „Ja uśmiercam i ożywiam” – „Ja uśmiercam” Obecnością Moją tego, kto winien, i Ja ożywiam Nim tego, kto zasługuje. „I nie ma od Ręki Mojej tego, kto się uratuje” – jest to Ręka Boga (czteroliterowe imię), która jest Czteroliterowym Imieniem (czternaście liter – cztery główne i dziesięć z nich, z których składa się pełny napis nazw liter imienia), i to „Kozo–Bemohsadz-Kozo” (כוזו במוכסז כוזו czyli litery idące według alfabetu od razu za składającymi imię jud hej waw hej i Elohejnu: następna według alfabetu za jud – kaw, za hej – waw, za waw – zajn, za hej –waw, wychodzi kozo כוזו), i wszystko – prawda. Lecz to, co powiedziano wyżej – „Wysokość wysokości”, która „Wysokość nad wszystkimi wysokościami” - ta tajemnica nie jest przekazywana każdemu mędrcowi i prorokowi.
176) Idź, patrz: ile wysokości zamkniętych, które obłaczają się i przylegają (murkawin מורכבין) do poziomów (sfiran ספירן), a poziomy przylegają do nich, które ukryte są od myśli synów człowieka, i o nich powiedziano (Kohelet, 5): „Ponieważ wysoki nad wysokim (gawoha meal gawoha בוה מעל גבוה) stróż”, światła błyszczące (mecahcehin מצחצחין), te nad tymi i te przyjmujące (mekablin מקבלין) – ciemniejsze od innych, które są nad nimi, od których one przyjmują, i Wysokość wysokości – nie ma światła, które utrzyma się przed nią, ponieważ wszystkie światła zaciemnione są przed nią.
177) Wyjaśnienie inne. „Uczynimy człowieka na obraz nasz, jako podobieństwo nasze”. Przecież ustawili go (tę propozycję) przyjaciele w związku z aniołami służby, które wypowiedziały tę propozycję. Powiedział im (rabbi Szymon): „Po tym, jak one (anioły) znają to, co było, i to, co w przyszłości będzie, i one wiedziały, że w przyszłości zgrzeszy, dlaczego zechciały uczynić go (zaproponowały stworzenie człowieka)?”.
178) I nie tylko (to), lecz (jeszcze) Aza i Azel (עזא ועזאל) obwiniali (mekatregej מקטרגי) go. Wówczas, kiedy powiedziała Obecność Świętemu, błogosławiony On: „Uczynimy człowieka”, powiedziały (anioły Aza i Azel): „I co z człowieka, przecież Ty znasz go!” (Teelim, 144), dlaczego Ty chcesz stworzyć człowieka, i wiesz, że w przyszłości zgrzeszy przed Tobą ze swoją kobietą, która – ciemność, ponieważ światło – jest to męskie, a ciemność – żeńskie, lewe, ciemność stworzenia (hoszeh di-bria חשך דבריאה)”. Wówczas Obecność powiedziała im: „Z tego powodu, że wy obwiniacie, należy wam w przyszłości paść (adidim leminpal עתידים למנפל), jak to, co napisano (Bereszit, 6): „I zobaczyli synowie Boży, córki ludzkie, że dobre one, itd.”, i błądzili (tau טעו) z nimi, i zrzuciła ich Obecność ze świętości ich”.
179) Powiedzieli przyjaciele: „Rabbi, Rabbi! Jednak Aza i Azel nie byli kłamiącymi w słowach swoich (meszakrin be milulajhu משקרין במלולייהו), przecież jasne, że za pomocą kobiety, w przyszłości człowiek zgrzeszy!”. Powiedział im: „Tak powiedziała Obecność: „Wy zjawiliście się (izdamantun אזדמנתון) obwiniać przede Mną więcej, niż całe wojsko wyższe (czyli więcej od wojska aniołów). Jeżeli bylibyście lepsi (szapirin אזדמנתון) od człowieka, w czynach swoich, prawdziwie (jaut יאות) moglibyście obwiniać go. Lecz jemu w przyszłości (należy) zgrzeszyć z kobietą jedną, wam – z wieloma kobietami: będziecie bardziej winni od synów ludzkich, jak to, co napisano: „I zobaczyli synowie Boży córki ludzkie”, powiedziano nie „córkę ludzką”, lecz – „córki ludzkie”. I nie tylko to, a jeszcze, jeżeli człowiek zgrzeszy, przecież Ja stwierdziłem go Powrotem (tszuwa תשובה), żeby powrócił do Pana swojego, by naprawić to, w czym jest winien (zdolność pokajania, powroty do Stwórcy, stworzone wcześniej od człowieka)”.
180) Powiedzieli jemu przyjaciele: „Jeżeli tak, to po co to wszystko?”. Powiedział rabbi Szymon: „Jeżeliby nie było tak, że stworzył Święty, błogosławiony On, pragnienie błogie i złe (jecra tawa u-bisza יצרא טבא ובישא), które – światło i ciemność, nie byłoby zasług i winy (zahu we-howa זכו וחובה) dla człowieka stworzenia, lecz stworzony z dwóch (pragnień). Z tego powodu (Dewarim, 30): „Patrz, umieściłem Ja przed tobą dzisiaj – życie i błago, śmierć i zło””. Powiedzieli Jemu: „Po co to wszystko? I czyżby nie było pięknym nie tworzyć (człowieka), żeby nie grzeszyć i nie czynić (legarma לגרמא) wszystko to, co uczynił z góry, i nie byłoby ani jego, ani kary (onesz עונש), ani wynagrodzenia (sahar שכר)?”.
181) Powiedział im: „Według prawa powinien On stworzyć tak, ponieważ Tora ze względu na niego(człowieka) stworzona, i napisane w niej kary dla złodziei i wynagrodzenia dla sprawiedliwych, i kary dla złodziei i wynagrodzenia dla sprawiedliwych są tyko z powodu człowieka stworzenia, „nie chaosem (tohu תהו) stworzył ją (ziemię), a dla zasiedlenia stworzył ją”. Powiedzieli: „Rzecz jasna, teraz słyszeliśmy to, czego nie słyszeliśmy do tej pory, że nie stworzył Święty, niech będzie On błogosławiony, rzeczy, która nie jest Mu potrzebna.”.
182) I nie tylko to, a jeszcze Tora stworzenia (orajta di-bria אורייתא דבריאה) – są to „obłóczenia Obecności”, jeżeliby człowiek nie był w przyszłości stworzony, byłaby Obecność bez pokrycia (blo kisuja בלא כסוייא) w podobieństwie żebraka (ani עני). Z tego powodu każdy, kto grzeszy, tak jakby zdejmuje z Obecności odzienie, i jest to kara człowieka.
183) Każdy, kto wykonuje przykazania (pkudin פקודין) Tory, to tak, jakby on ubrał Obecność obłóczeniem. I dlatego ustawili (wyjaśnili) w związku z pokryciem cicit (ציצית) i twilin (תפילין) (Szemot, 22): „Ponieważ to - pokrycie jego jedyne, ono – ubraniem jego dla skóry jego scimlato leoro), w czym położy się?” – (w czym położy się) na wygnaniu (be galuta בגלותא), i tak ustawiono to.
184) I jeżeli modlitwa (cluta צלותא), nie jest doskonała (szlema שלימא), tyle aniołów bijących (malhej habala מלאכי חבלה) gonią (ratfin רדפין) ją, jak to, co napisano: „Wszyscy prześladowcy dognali ją, itd.”, i z tego powodu modlą się (czytają przed modlitwą): „I On miłosierny wykupi grzech” (Teelim, 87), (grzech) - jest to Samo-l, który jest wężem, i „nie zniszczy” - jest to Niszczyciel (maszhit משחית), „i powiększy odrzucanie gniewu” – to Gniew (af אף), „i nie obudzi całej złości Jego” – to Złość (hema חמה) – żeby nie biegli za modlitwą, i tyle aniołów bijących zależy od nich (od opisanych sił – węża, niszczącego, gniewu i złości). Siedmiu naznaczonych, i zależy od nich siedemdziesiąt na każdym nieboskłonie, jest z winowajcy, i zależy od nich siedemdziesiąt milionów (aniołów bijących, liter: siedemdziesiąt elef ribo, czyli siedemdziesiąt tysięcy dziesięciu tysięcy).
185) I jeżeli modlitwa wznosi się jako doskonała, obłóczona poprzez przykazanie (be-itufa de micwa בעטופא דמצוה), i twilin na głowie i na ręce, powiedziano o tym (Dewarim, 28): „I zobaczył wszystkie narody ziemi, że Imieniem Boga nazwany jesteś, i przestraszą się ciebie”. „Imię Boga” – ustawili, że jest to - twilin na głowę. I ten, kto widzi Imię Boga na głowie w modlitwie, które - Adonaj (אדני), natychmiast wszyscy uciekają (barhin ברחין), jak to, co powiedziano (Teelim, 101): „Padnie u boku twego tysiąc i dziesięć tysięcy po prawicy twojej”.
186) Jakow, kiedy zobaczył za pomocą ducha świętości wąskość ostatniego wygnania (dukha de-galuta batra וחקא דגלותא בתראה) w końcu dni – „I przestraszył się Jakow bardzo, i podzielił naród ...na trzy części” (Bereszit, 32), i podzielił naród swój na wygnaniu na trzy części, jak napisano: „I umieścił niewolnice i dzieci jako pierwsze”, - na początku, na wygnaniu Edomu (czyli od razu po zniszczeniu drugiego Chramu poprzez rzymian, potomków Ejsawa, który Edom), „i Leję i dzieci jej - ostatnimi, i Rachel i Josefa - ostatnimi”. I ponieważ zobaczył po tym biedność i cierpienie anijuta we caara עניותא וצערא) ich, powiedział (Bereszit, 25): „I powrócę z pokojem do domu ojca mego”, i powiedział tam również: „I da mi chleba zjeść i ubranie ubrać”.
187) I Dawid z powodu wygnania powiedział: „[Naród] głodny, zmęczony i spragniony (raew we-aef we-came רעב ועיף וצמא) na pustyni”. Ponieważ zobaczył Obecność wyschniętą, suche (harwa jewejsza חרבה יבשה), wziął (na siebie) cierpienie z nią. Po tym, jak zobaczył, że powracają synowie Izraela weseli, ustawił dziesięć rodzajów melodii (ecer minej nigunin עשר מיני נגונין), i na końcu powiedział (Teelim, 102): „Modlitwa biednego, kiedy obłóczy się, to modlitwa, która obłacza wszystkie modlitwy wcześniejsze, żeby weszła (do Boga) modlitwa jego, i dlatego wyprzedza biedny (modlitwa biednego) wszystkich”.
188) Jaka jest modlitwa biednego? Jest to modlitwa wieczorna (de-arawit דערבית), ponieważ ona – panowanie samo w sobie, bez pana(wieczorna modlitwa według prawa jest prawem, a nie obowiązkowością). Ponieważ ona bez pana (bez męża), ona biedna i sucha. Jest to nasienie Jakowa, które jest w panowaniu wszystkich narodów świata, podobnie do modlitwy wieczornej, która – noc(lejla ליליא) wygnania.
189) A modlitwa w Szabat, ona - jałmużna (cdaka צדקה) dla żebraka, jak to, co ustawili składający Misznę, „słońce w Sobotę (szemesz be szabat שמש בשבת) – jałmużna dla żebraków”. I dlatego powinien być syn ludzki podobny do żebraka we wrotach króla w modlitwie Amida (18 błogosławieństw), wszystkie sześć dni powszednich, z powodu Obecności, i obłaczać ją obłóczeniem przykazania cicit, jak żebrak, i będzie w twilin, jak nędzarz (ewjon אביון) przed wrotami, które – [Imię] Adonaj, gdyż taka jest liczba słowa Chram (słowo hejhal היכל, jak i wspomniane imię Adonaj אדני, w gematrii tworzy 65). I to – „Adonaj, usta moje otwórz” (pierwsze słowa modlitwy Amida).
190) I kiedy otwiera usta swoje w modlitwie wieczornej, orzeł (niszra נשרא) opuszcza się w dni powszednie, by przyjąć na skrzydło (be gatfaha בגדפהא) modlitwę nocną, i to – Nuri-el (נוריאל). Nazywa się Uri-el (אוריאל) – od strony Miłości, i Nuri-el - od strony Potęgi, który – ogień płonący (nur dalik נור דליק), o którym powiedziano (Daniel, 7): „I ręka Dinor, itd.”.
191) I w modlitwie porannej (szaharid שחרית) lew (arie אריה) opuszcza się, by przyjąć modlitwę, na mięśnie i na skrzydła, ponieważ są cztery skrzydła u każdego z Hajot, to – Micha-el (מיכאל). I w modlitwie popołudniowej (minha מנחה) byk (szor שור), opuszcza się, by przyjąć na mięśnie i na skrzydła, i to – Gabri-el (גבריאל).
192) I w Sobotę opuszcza się Święty, niech będzie On błogosławiony, z trzema ojcami, by przyjąć w nich córkę swoją jedyną (modlitwę szabatową), i to – tajemnica słowa Szabat (שבת), składającego się z szin(litera szin, wskazująca trzema gałęziami na trzech ojców), i słowa bat (co oznacza córka) – jedyna Jego. W tym czasie Hajot wyższe, które nazwane Czteroliterowym Imieniem, otwierają (rozpoczynają mowę) i mówią (Teelim, 24): „Wznieść wrota, głowy wasze... i przyjdzie Król Chwały (Meleh ha Kawot מלך הכבוד)”.
193) W tym czasie otwiera się siedem sal. Sala pierwsza – sala miłości (hejhala de ahawa היכלא דאהבה). Sala druga – sala lęku (de jira דיראה). Trzecia – sala miłosierdzia (de rahamej דרחמי). Czwarta – sala proroctwa (di-nwua דנבואה) lustra świecącego (de aspaklarija di-nhara דאספקלריא דנהרא). Piąta – sala proroctwa lustra nieświecącego. Szósta – sala sprawiedliwości (de cedek דצדק). Siódma – sala sądu (de din דדין).
194) I o nich powiedziano: „Bereszit”, „stworzył sześć” (bara szit ברא שית), „Elohim” (imię z pierwszego wiersza Tory, oznaczające miarę sądu) – sala siódma. I takie te siedem sal, z dołu. I zgodnie z nimi siedem głosów (sziwa kalin שבעה קלין) z psalmu „Wznoście Bogu” (Teelim, 29), i osiemnaście Imion, które w nim (osiemnaście wspomnień czteroliterowego imienia z tego psalmu), za pomocą których Święty, niech będzie On błogosławiony, porusza się (szat שט, czyli litery, dosłownie płynie) po osiemnastu światach za pomocą (Teelim, 68) „rydwanu Boskiej dwudziestotysięcznej, z dwoma tysiącami, których nie ma” (proste tłumaczenie, zamiast z dwoma tysiącami, itd. tysiące ostrych: alfej szinan (אלפי שנאן), tu słowo szinan czyta się jak: szeejnan, czyli których nie ma, wychodzi dwadzieścia tysięcy, i dwa tysiące, których nie ma, czyli osiemnaście tysięcy), które - osiemnaście dziesiątków tysięcy (sto osiemdziesiąt tysięcy) światów. I tyle stróżów wrót jest dla sal, przyjmujących modlitwy, i każda modlitwa wchodzi tylko według rozmiaru i według wagi (be mida u we miszkal במדה ובמשקל).
195) I nie ma tego, kto stoi przed wrotami modlitwy, i o tym powiedziano (Teelim, 127): „Nie będą wstydzić się, kiedy będą mówić z wrogami (ojwim אויבים) we wrotach”, ponieważ są to Wrota Króla (tara de malka תרעא דמלכא). Ponieważ modlitwa – jest to przykazanie, i ona - Obecność, a Tora - jest to Święty, niech będzie On błogosławiony, nie powinno przerywać się pomiędzy nimi, a powinno wznieść Torę i przykazanie za pomocą miłości i lęku (bi rhimu u dhilu ברחימו ודחילו).
196) Wszystkie przykazania – „czyń!” (ase עשה – czyli rozkazujące) i „nie czyń!” (lo taase לא תעשה – czyli zakazujące) – wszystkie one zależą od Czteroliterowego Imienia, jak to, co ustawiliśmy (wytłumaczyliśmy) tajemnicą tą: „Imię Moje” (ze szmi זה שמי – słowa z wiersza Tory, Szmot 3) z literami jud i hej, pierwszą i drugą literą imienia tworzą (według gematrii) 365 (שסה) – ilość przykazań „nie czyń!”; „i jest to pamięć Moja” (we ze zihri וזה זכרי) z literami waw i hej, (trzecią i czwartą literą imienia) tworzą (gematrię) 248 (רמח) – ilość przykazań „czyń!”, i tu (w imieniu) jest 365 i 248 (czyli wszystkie przykazania). I to - 248 słów w modlitwie „Słuchaj” (szma שמע), i dane są w miłości lęku za pomocą litery hej (z Imienia). I z tego powodu ustawili (w błogosławieniach przed modlitwą „Słuchaj”) – „wybrany naród Jego Izrael w miłości” (przykazanie czyń, czyli rozkazujące - odnosi się do miłości, przykazania nie czyń – do lęku). I one (248 przykazań czyń) zawarte (klilan כלילן) w Awraamie, o którym powiedziano (Jeszaja, 41): „Nasienie Awraama, ukochanego Mego” (ohawi אוהבי)”.
197) „Izrael” – wznosi się w literach jud-hej-waw. I tajemnica tego: „Izrael wzniósł się w Myśl, by być stworzonym” – „myśl” (mahszawa מחשבה) składa się ze słów „myślał, że” (haszaw ma חשב מה), i w nim znajdziesz Imię Święte. I z powodu Jakowa, który - Izrael, powiedziano (Bereszit, 1): „I stworzył Bóg człowieka na obraz Swój”, według obrazu Pana Swego (stworzony człowiek).
198) Dzieci, życie i pokarm (banej hajej u-mzonej בני חיי ומזוני) – od strony słupa środkowego, który – (Szemot, 4) „Syn Mój, pierworodny Mój, Izrael”. I to – Drzewo Życia (Ec Haim עץ חיים), i to – drzewo (ilana אילנא), w którym - pokarm dla wszystkich. Z tego powodu, że Obecność – jest to Izrael z dołu, życie jej (czyli życie obecności, w hebrajskim obecność Szhina) ma rodzaj żeński) – Tora, pokarmem jej - modlitwa.
199) I w wygnaniu powiedziano (Bereszit, 30): „Daj mi dzieci, a jeżeli nie, ja umieram”, i Obecność – jest to ofiara (karbana קרבנא) Świętego, niech będzie On błogosławiony, i przyjmuję ją (Szhinę) prawą, lewą i ciałem, i kiedy wznosi się do Niego, powinien połączyć się z nią na wszystkich dziesięciu poziomach (eser sfiran עשר ספירן), ponieważ nie ma świętości mniej niż dziesięć, i to – świętość jego. I z tego powodu, kiedy syn ludzki chce wznieść modlitwę swoją – powinien wznieść we wszystkich ruchach swoich (tnuej תנועיה, czyli z poprawnymi znakami diakrytycznymi i znakami modlitw). Jeżeli wąż chce obwinić modlitwę, należy uczynić przeciwko niemu procę (kirta קירטא), i tajemnica tego: „zarka (זרקא), makaw (מקף), szofar (שופר), holeh (הולך), segolta (סגולתא)” (jak będzie wyjaśnione dalej w punkcie 213).
200) Otworzył rabi Szymon i powiedział: „Wyżsi - słuchajcie! Niżsi - zbierajcie się, mędrcy jesziwy (marej metifta מארי מתיבתא – panowie Jesziwy) – z góry i z dołu! Eliahu! Zaklinam ciebie: weź zezwolenie (od Boga) i opuść się tu, ponieważ bitwa wielka (krawa sgija קרבא סגיאה) powstała! Hanoh, przeznaczony (memana ממנא), opuść się tu – ty i wszyscy mędrcy jesziwy, która pod ręką twoją! Ponieważ nie dla chwały swojej uczyniłem ja, lecz dla Chwały Obecności (jekara di szhinta יקרא דשכינתא).
201) Otworzył, jak na początku, i powiedział: „Zarka (modlitewny znak tanahu): rzecz jasna, za jej pomocą należy wznosić modlitwę do tego miejsca wiadomego (podobnie do tego), jak ten kamień (ewen אבן) procy, który wyrzuca się (de izdrikat דאזדריקת, zarka, w tłumaczeniu oznacza - rzuciła) do miejsca wiadomego. Tak należy wznosić myśli swoje w modlitwie do tej korony (taga תגא) kamienia koronowanego i uwieńczonego (muhlelet u meuteret מוכללת ומעוטרת), o którym powiedziano (w Talmudzie, Traktat Brahot – w cytacie o ukłonach w trakcie modlitwy): „Każdy prostujący się (zokef זוקף) – prostuje się przy wypowiedzeniu Imienia”, ponieważ należy wznieść ją tam.
202) I w tym miejscu, gdzie wznosi ją do męża jej, „nawet, jeżeli ziemia ułożyła się na pięcie jego (nahasz karuh al akawo נחש כרוך על עקבו), nie zaprzestanie (w modlitwie – jak wyjaśniano w Talmud), bez względu na to, że powiedziano o nim (Bereszit, 3): „I ty ukąsisz go w piętę”, ponieważ ten kamień – jest to jud z imienia Jakowa (Jakow יעקב składa się z litery jud i słowa pięta), o którym powiedziano (Bereszit, 49): „I stąd pasie kamień Izraela”, - nie zaprzestanie. I należy wznieść do Nieskończoności (Ejn Sof). I kiedy opuszcza ją, powiedziano o niej: „I kiedy kłania się, kłania się przy słowie „Błogosławiony (baruh ברוך)”. I należy wznieść ją do Nieskończoności i do Bezkresu (ejn tahlit אין תכלית), i nie zaprzestanie (modlitwy), ani z góry, ani z dołu.
203) Czasami mąż jej - w literze waw, która należy do Sprawiedliwego, z sześcioma częściami dwóch bioder (trejn szukin תרין שוקין), wtedy opuszcza się na dwa biodra. Czasami mąż jej (w literze) waw – w dwóch rękach, w sześciu częściach, ponieważ wznosi się na dwie ręce. Czasami on – pomiędzy ojcem i matką, syn jud-hej (nazywa się synem dwóch pierwszych liter czteroliterowego imienia), wtedy należy wznieść ją tam do niego. Czasami on, mąż jej, w Koronie (ba-keter בכתר) – waw pomiędzy dwoma literami jud w podobieństwie tej alef (litera alef składa się z dwóch liter jud przylepionych do pochylonej litery waw, z różnych stron z góry i z dołu), i należy wznieść ją do niego. I kiedy wznosi się tam, powiedziano o niej (Teelim, 118): „Kamień, który odrzucili budowniczy, stał się kamieniem węgielnym (le rosz pina לראש פנה).”
204) I kiedy ona wznosi się do góry, główna wszystkich głów wznosi się, a jej aniołowie mówią: „Gdzie miejsce Sławy Jego?”. I kiedy wznosi się w alef, według obrazu tego(w tekście pokazano alef bez niższej części, czyli bez niższej litery jud), ona – korona na jego głowie, wieniec na jego głowie. A kiedy opuszcza się kropką w dół, opuszcza się w niego według tego obrazu (pokazana alef bez wyższej części, czyli bez wyższej litery jud). I kiedy wznosi się, nazywa się koroną (taga תגא) w tajemnicy modlitewnych znaków (be-raz de-teemej ברזא דטעמי), a kiedy opuszcza się, nazywa się kropką (nekuda נקודה), i wtedy ona według tego obrazu (pokazana waw z kropką wewnątrz, czyli znak diakrytyczny szuruk, wypowiadana jako „u”). I kiedy ona - korona jego na głowie, nazywa się literą zajn (która wygląda jak waw z koroną), włączony w niego (w zajn) znak Sojuszu (ot brit אות ברית), ponieważ ona - siódma dla wszystkiego.
205) I rzecz jasna, ten kamień, ona (słowo kamień, ewen – w hebrajskim żeńskiego rodzaju) – budowa (binjana בנינא) wszystkich światów, i z tego powodu powiedziano (Dewarim, 25): „Kamień całościowy i sprawiedliwy (ewen szlema wa cedek אבן שלמה וצדק) będzie u ciebie”. Ona - miara (mida מדה) pomiędzy każdą sfirą(sfira ספירה) i inną, i wielkość jej – waw, i za jej pomocą stworzony łokieć dla miary (ama אמה), dziesięć łokci – długość każdej sfery, i tajemnica rzeczy (Szemot, 26): „Dziesięć łokci długość słupa”. I wszystkich – sto, jud (liczbowe znaczenie którego - dziesięć) pomiędzy każdą częścią, i jud dziesięć razy – wychodzi sto. I obrót stu – łokieć (litery słowa sto (mea מאה) tworzą w innej kolejności słowo łokieć (ama אמה), czyli wszystkie sto wielkości wychodzi z jednego łokcia).
206) Każda miara nazywa się świat (olam עולם), i to – jud-waw, wielkość i miara, waw – waga (szakal שקל), jud – wielkość jej (czyli długość), i wielkość miary: pięć łokci – długość, pięć łokci – szerokość, zgodnie z rozmiarem każdego nieboskłonu, czyja droga (czyli odległość) – pięćset parsot (miara długości) długości, i pięćset szerokości, i to – hej-hej (dwie litery hej, liczbowe znaczenie których - pięć).
207) To tobie „rozmiar sylwetki” (sziur koma שעור קומה) – literami Czteroliterowego Imienia. Ponieważ litera waw – jest to „nieboskłon”. Pięć nieboskłonów jego – litera hej, one nazywane są „hej nieba” (przed słowem niebo, w Torze stoi hej), hej – pięć nieboskłonów zawartych w niebie. Pięć wyższych – „niebiosa niebios” (szmej ha-szamaim שמי השמים) i to – hej-hej, pięć w pięciu. Waw – nieboskłon szósty ich, jud – siódmy ich. I to - siedem w siedmiu (czyli siedem nieboskłonów z góry, siedem nieboskłonów z dołu), i wychodzi czternaście (jud-dalet). I takie one – siedem ziem nad siedmioma, jak skorupy cebuli (ke-gildej becalim כגלדי בצלים), i na nie wszystkie wskazuje dwoje oczu.
208) Jud nazywa się „mały świat (olam katan עולם קטן)”, waw – „długi świat (olam aroh עולם ארוך)”, i każdy, kto chce zwrócić się z prośbą do świata długiego, powinien przedłużyć (modlitwę), i każdy, kto prosi w świecie krótkim (kacar קצר), powinien skrócić. Z tego powodu powiedzieli (o błogosławieństwach w Talmudzie, Traktat Brahot): „Miejsce, o którym powiedzieli – skrócić, nie może człowiek tego wydłużyć”.
209) Skrócić w modlitwie (Bamidbar, 12): „Boże, proszę, ulecz, proszę, ją (el na rfa na la אל נא רפא נא לה)”,(modlitwa Mosze za Miriam). Przedłużą i upadnie (Dewarim, 9): „I ja upadłem (wa-etnapal ואתנפל) przed Bogiem, jak pod czas pierwszych czterdzieści dni i czterdzieści nocy”, i wszystko to – mem i mem sofit (używane w końcu słowa), jud – kropka pośrodku, powstaje (z tych trzech liter) słowo „woda” (maim מים), od strony Miłości – należy przedłużyć modlitwę.
210) W Imieniu Świętym wznoszą się cztery litery w modlitwie „rwii” (רביעי jeden z znaków diakrytycznych), żeby przedłużyć ruch ten, i jest to - tajemnica trąbienia (raza de-tkija רזא דתקיעה), skrócić od strony „szwarim” (שברים krótkie trąbienie), środkowe – nie krótkie, nie długie – w (dźwięku) „trua” (תרועה trąbienie średniej długości), w słupie środkowym, który „szalszelet” (שלשלת znak melodyjny), ponieważ oni – „szekel święty” (szekel ha-Kodesz שקל הקדש).
211 – 212) Odpowiednik „rwii” (znak melodyjny) – jest to „holam” (znak diakrytyczny „o”), „szwarim” (melodyjny znak, inaczej nazywany twir) odpowiada „szwa” (znak diakrytyczny oznaczający krótkie „e”). To (rwii) potrzebuje wywyższyć głos (lesalka kala לסלקא קלא), a to (twir) potrzebuje poniżyć go. I z tego powodu, te szwarim (czyli nie tylko melodyjny znak, lecz i krótki dźwięk szofara z tą samą nazwą) – w ciszy (be haszaj בחשאי), obecność – z dołu, i głosu nie słychać, jak to, co napisano (Szmuel alef, 1): „I głos jej nie słyszany”. „Trua” (dźwięk szofara środkowej długości), „szalszelet” (melodyjny znak) – jest to litera jud i segolta (znak diakrytyczny„e”).
213) Otworzył i powiedział: „Zarka makaf” (melodyjne znaki), szofar, idzie segolta. Znak diakrytyczny prawy – „Bóg króluje”, znak diakrytyczny „segol” – (meleh מלך z znakiem diakrytycznym segol). Lewa – „Bóg królował” (malah – to samo z znakiem diakrytycznym kamac). Znak diakrytyczny środkowy – „Bóg zapanuje” (jimloh ימלוך). Rabi Acha powiedział: „Bóg panuje” – jest to świat wyższy. „Bóg panował” – jest to Piękno (tiferet תפארת). „Bóg zapanuje” – jest to arka przymierza (aron ha brit ארון הברית)”.
214) „Te porodzenia nieba i ziemi” (Bereszit, 2). Wyjaśniliśmy: każde miejsce, gdzie napisano „te” - odrzucił (pasal פסל) pierwszych (czyli poprzednich), i to (odrzucone) – porodzenie „tohu” (toldin de-tohu תולדין דתהו), na które wskazali w wierszu drugim (Bereszit, 1): „I ziemia była tohu” (chaotyczna), i to – ci, o których powiedziano, że Święty, błogosławiony On, stwarzał światy i niszczył (bara almin u-mahriwan ברא עלמין ומחריבן). I z tego powodu ziemia była w chaosie (tohu wa-bohu תהו ובהו).
215) Jak tworzył Święty, błogosławiony On, światy, żeby niszczyć je? Dobrze byłoby nie tworzyć je! Lecz, rzecz jasna, jest to tajemnica (haha ika raza הכא איכא רזא): co to jest – „i zniszczy”? Przecież Święty, błogosławiony On, nie niszczy (lo jiszece לא ישצי) działania rąk Swoich! I nie tylko to, lecz jeszcze tamto – niebiosa, o których powiedziano (Jeszaja, 51): „Ponieważ niebiosa, jak dym (ke aszan כעשן) rozsiały się” – jeżeli tak, Święty, błogosławiony On, tworzy i wyciera (mahej מחי)?.
216) Lecz tajemnica tej rzeczy taka. Święty, błogosławiony On, stworzył świat, i stworzył za pomocą Tory, jak to, co wyjaśniliśmy: „Na początku” (be-reszit בראשית), o czym powiedziano (Miszlej, 8): „Bóg nabył mnie - początek drogi Swojej”, (co powiedziano o Torze), i za pomocą tego „początku” stworzył niebo i ziemię. I On podtrzymał (samih סמיך) ich poprzez nią (Torę), ponieważ słowo „sojusz” (brit ברית) napisano w słowie „na początku” (słowo bereszit podzielone na brit i esz, czyli sojusz ognia), i powiedziano o nim: „Jeżeliby nie sojusz Mój w dzień i w nocy, praw nieba i ziemi bym nie umieścił Ja”. I są to ci, o których powiedziano (Teelim, 115): „Niebiosa – niebiosa dla Boga, a ziemię dał synom człowieka”. I jest to ziemia życia (erec ha-haim ארץ החיים), składająca się z siedmiu ziem, o których powiedział król Dawid (Teelim, 116): „Przejdę przed Bogiem w ziemiach życia”.
217) I stworzył niebiosa i ziemię po tym, na chaosie (al tohu על תהו), i nie ma tam osnowy (isoda יסודא), czyli sojuszu, na której opierają się oni. Z tego powodu Święty, niech będzie błogosławiony On, chciał dać Torę narodom świata, ponieważ ten sojusz obrzezania realny (brit mila mamasz ברית מלה ממש), lecz nie chcieli przyjąć jej, i pozostała ziemia zniszczoną (harewa חרבה, inne tłumacznie - sucha), i wyschniętą.
218) I to jest to, co napisano (Bereszit, 1): „Zbiorą się wody spod niebios do jednego miejsca, i okaże się susza”. Zbiorą się wody – jest to Tora. Do jednego miejsca – jest to Israel, ponieważ dusze ich wyciągnięte (talian תליין, czyli dosłownie: wywyższone) z tego miejsca, o którym powiedziano (Ezekiel, 3): „Błogosławiona Chwała Boga od miejsca Jego”. „Chwała (kawod כבוד) Boga” – Obecność niższa. „Od miejsca Jego (mi-mkomo ממקומו)” – Obecność wyższa. I ponieważ te dusze ich stąd, przebywa (szaria שריא) na nich, rzecz jasna, Czteroliterowe Imię. I powiedziano o nich (Dewarim, 32): „Ponieważ los (helek חלק) Boga – naród Jego”, i to – „zbiorą się wody do jednego miejsca”.
219) I Tora jest to zasiedlenie (jiszuwa ישובא) świata. I narody świata, które nie przyjęły jej, pozostały zniszczonymi i wyschniętymi. I to – jest tym, że Święty, błogosławiony On, stworzył światy i niszczył, [to -] ci, którzy nie dotrzymują przykazań Tory. Nie to, że niszczy On działania Swoje, jak myślą synowie ludzcy, przecież po co niszczyć synów Swoich, o których powiedziano (Bereszit, 2): „W stworzeniu ich”, za pomocą litery hej, stworzył ich (słowo be-hibaram בהבראם, gdzie litera hej w Zwojach napisana drobniej od reszty, czyta się jak be hej, za pomocą hej, baram, stworzył ich).
220) I ci, którzy rozumieją judaizm (mitgajrin מתגיירין) z narodów świata, z ich powodu upada hej mała z Awraama (słowo be-hibaram czyta się jak be Abraham, czyli ze względu na Awraama), w tysiącu piątym (czyli w piątym tysiącleciu od Stworzenia, kiedy były zniszczone obydwie Świątynie), ponieważ to – hej (oznaczające liczbę pięć), który zniszczony i wysuszony. Zniszczony – w Świątyni Pierwszej, wysuszony – w Świątyni Drugiej (dusze narodów świata – od strony Sądu, przy ich przejściu w judaizm budzą jakość Sądu, co doprowadziło do zniszczenia Chramów; o tym powiedziano: „Ciężcy są prozelici dla Israela, jak zaraza” - Sulam).
221) I Mosze, z tego powodu, że zechciał wprowadzić prozalitów (gijurin גיורין) pod skrzydła Obecności (przy Wyjściu z Egiptu wziął ze sobą ludzi z innych plemion), i uważał, że oni są z tych, którzy stworzeni z [litery] hej (z imienia Abraham), i dał im literę hej od Abrahama – uczynili dla niego opuszczenie (jerida ירידה, obniżenie duchowego poziomu), jak to powiedziano (o złotym cielcu, którego czynili prozalici, które były przyjęte w Egipcie – Szemot, 32): „Idź, opuść się, gdyż zepsuł się naród twój”, ponieważ nie przyjęli litery hej (z imienia Abraham) w lęku litery jud (z Imienia) i w miłości litery hej (z Imienia), opuścił się on ze swojego poziomu (mi-dargej מדרגי), który - waw.
222) I litera waw opuściła się z nim, żeby on nie zniknął pośród nich (de-lo itawid bejnaihu יתאביד בינייהו), ponieważ w przyszłości on, w tajemnicy przesiedlenia (be-raza de-gilgula ברזא דגלגולא), przemieszcza się z nimi na wygnaniu (be-galuta בגלותא), pośród „wymieszania wielkiego” (erew raw ערב רב, tak nazywa się w Torze wymieszanie narodów, które przyłączyły się do narodu Israela przy wyjściu z Egiptu (Raszi)), ponieważ ich dusze – od strony tych, o których powiedziano (Jeszaja, 51): „Ponieważ niebiosa, jak dym, rozsiały się”, i są to ci, za których nie modlił się Noah (przed potopem), i powiedziano o nich (Bereszit, 7): „I zostali wytarci (wa-jimahu וימחו) z ziemi”, ponieważ byli z tych, o których powiedziano (Dewarim, 25): „Zetrzyj pamięć o Amaleku” (zeher Amalek זכר עמלק), i Mosze nie ostrzegał się (lo istamar לא אסתמר) ich, i zgubił literę hej (z imienia Abraham) pośród nich. I z tego powodu nie wejdzie w ziemię Israela, dopóki nie powróci litera hej na swoje miejsce, i dlatego opuścił się on ze swojego poziomu, i opuściła się z jego pomocą waw. Z tego powodu hej spadła i waw wznosi (jokim יוקים) ją, „waw” Mosze.
223) I ze względu na małą hej, hej Abrahama, która - hej ze słowa „w stworzeniu ich” (be-hibaram בהבראם, gdzie litra hej w Zwojach napisana drobniej od reszty) – otrzymał podtrzymanie (Mosze) za jej pomocą. I powiedziano o nim (Jeszaja, 63): „Poprowadził prawe Mosze, mięsień Piękna Swego (zroa tifarto זרוע תפארתו)”. I wyprowadził ją stąd siłą litery waw, i przyprowadził ją z nim – natychmiast przybyło na nim imię jud-hej, i ukończył się (stał się całościowym) naród, „ponieważ ręka na Tronie Boga (używane imię „Jud-hej”), wojna u Boga (użyte czteroliterowe imię) z Amalekiem z pokolenia na pokolenie (mi-dor dor מדור דור)” (Szemot, 17). Co to jest „z pokolenia w pokolenie”? To – Mosze, o którym powiedziano (Kohelet, 1): „Pokolenie odchodzi, pokolenie przychodzi”, i przecież wyjaśniliśmy, że nie ma pokolenia mniejszego niż „sześćdziesiąt po dziesięć tysięcy” (czyli sześćset tysięcy) i to Mosze, o którym powiedziano, że kobieta jedna urodziła „sześćdziesiąt po dziesięć tysięcy” w winorośli jednej (czyli Johewed, matka Mosze, gdyż dusza Mosze zawierała w sobie dusze całego pokolenia).
224) I pięć rodzajów ich - w „wielkim wymieszaniu”. I one (pierwsze cztery – różne nazwy dawane w Torze plemionom wielkoludów, na przykład w rozdziałach Bereszit i Dwarim): nfilim (נפילים), giborim (גבורים), anakim (ענקים), rfaim (רפאים), amalekim (עמלקים). Z ich powodu upadła mała hej ze swojego miejsca. Bilam (בלעם) i Balak (בלק) – byli od strony Amaleka (midjanski czarodziej i moawski król – wrogowie narodu Israela, rozdział Balak). Weź ajn i mem (dwie ostatnie litery) od Bilama, lamed i kuf (dwie ostatnie litery) od Balaka (z wziętych liter powstaje Amalek), pozostaje – Babel (בבל czyli Babilon), „ponieważ tam wymieszał (Balal בלל, od tego słowa, słowo Bawel) Bóg - język całej ziemi” (Bereszit, 11).
225) I są to ci, którzy pozostali od tych, o których (w opowieści o potopie) powiedziano (Bereszit, 6): „I starł wszystko stojące”, ci, którzy pozostali od nich na Wygnaniu Czwartym, oni – głowy istniejącego (rejszin be-kijuma בלל), potężni, i oni stają się przeciwko Israelowi bronią zniszczenia (klej hamas כלי חמס), i o nich powiedziano: „Ponieważ napełniła się ziemia złodziejstwem z ich powodu”, to oni - amalekim.
226) Nfilim (nazwa wielkoludów, powstaje od słowa nfila – upadek). O nich powiedziano (Bereszit, 6): „I zobaczyli synowie Boży córy ludzkie, że dobre one”, i to oni – rodzaj drugi (pierwszy - Amalekim), od tych nfilim z góry, gdyż kiedy zażyczył (baa בעא) Święty, błogosławiony On, uczynić człowieka, ponieważ powiedział (Bereszit, 1): „Uczynimy człowieka na obraz nasz, itd.”, zażyczył sobie uczynić go głową (rejsza רישא) nad wyższymi – być jemu naznaczonym (pahit פקיד) nad wszystkimi, a oni naznaczonymi za jego pośrednictwem, według obrazu Josefa, o którym powiedziano (Bereszit, 41): „I naznaczył naznaczenia na ziemię”.
227) Oni (wyżsi Nfilim) zażyczyli obwinić (lekatrega לקטרגא) jego (człowieka) i powiedzieli (Teelim, 8): „„Kim jest człowiek, żeby wspominać o nim?”, ponieważ w przyszłości zgrzeszy przed Tobą!” Powiedział im Święty, błogosławiony On: „Jeżeli bylibyście z dołu, jak on (letata kawatej לתתא כותיה) – bylibyście bardziej grzesznymi niż On!” Natychmiast – „i zobaczyli synowie Boży córki ludzkie, itd.”, - i zapragnęli ich, i Święty, błogosławiony On, zrzucił ich (aniołów) w dół w okowach (be-szelszelan בשלשלאן).
228) I to – Aza (עזא) i Azel (עזאל), od których – dusze „wielkiego wymieszania”, które nfilim (czyli upadłe), dlatego że nawet sami oni (Aza i Azel) – grzeszyli z kobietami, które są dobre. Z tego powodu wyrzucił ich Święty, niech będzie błogosławiony On, ze świata przyszłego, ponieważ nie będzie u nich udziału (hulka חולקא) tam, i dał im wynagrodzenie ich (agraihu אגרייהו) w tym świecie, jak to, co powiedziano (Dewarim, 7): „I płaci tym, którzy Go nienawidzą, przed Likiem Swoim, żeby zniszczyć go, itd.”.
229) Giborim (inna nazwa wielkoludów z Tory, w tłumaczeniu: „potężni”) - rodzaj trzeci. O nich powiedziano (Bereszit, 6): „Oni - potężni, itd., ludzie ważni (anszej haszem אנשי השם)”, i oni od strony tych, o których (opowieści o babilońskiej wieży) powiedziano (Bereszit, 11): „Chodź (hala הבה), zbudujemy dla nas miasto i uczynimy sobie imię”. I budują synagogi i domy nauki (batej kneisijot umidraszot בתי כנסיות ומדרשות) i umieszczają w nich Zwoje Tory, i korona (atara עטרה) – na ich głowie, lecz nie w Imię Boga, a – uczynić sobie imię, jak to, co powiedziano: „I uczynimy nam imię”, i „od strony innej” (mi sitra de ahara מסטרא אחרא) wzmacniają się nad Israelem, którzy (powinni być skromni) jak proch ziemi (ke afra de ara כעפרא דארעא), i okradają (gazlin גזלין) ich (synów Israela), i łamie się (itbarat אתברת) Służenie, i o nich powiedziano (Bereszit, 7): „I wody wzmagały się (gawru גברו) bardzo–bardzo na ziemi”.
230) Rfaim (inna nazwa wielkoludów z Tory od słowa rafa - słaby) – rodzaj czwarty. Jeżeli zobaczą Israel w ograniczeniu (be-dukha), osłabiają się (i oddzielają się) od nich, i nawet jest u nich prawo (rszu) uratować (leszazwa) ich, i nie życzą, i osłabiają się od Tory i od tych, kto zajmuje się nią, żeby czynić błago dla pokłaniającym się idolom. I o nich powiedziano (Jeszaja, 26): „Słabi, i nie powstaną”. W czasie kiedy przyjdzie wspomnienie (ratunek) do Israela, powiedziano o nich (tamże): „I zniknie cała pamięć o nich”.
231) Anakim (najbardziej używane słowo, którym w hebrajskim nazywane są wielkoludy) - rodzaj piąty. – ci, którzy nienawidzą (mezalzlin מזלזלין) tych, o kim powiedziano (Miszlej, 1): „I drogie ozdoby (anakim ענקים) dla szyi”, i o nich powiedziano: „Rfaim uważane i oni, jak Anakim”, - wiszą (szkilin שקילין) te, jak tamte. Są to ci, którzy powrócili w świat (ahadru le-alma le-tohu we-bohu אהדרו לעלמא לתהו ובהו), i tajemnica rzeczy – zniszczenie Chramu, „i ziemia była chaotyczna” (Bereszit, 1), ponieważ ona (Świątynia) – istota (ikara עקרא) i zasiedlenie (jiszuwa ישובא) świata. Natychmiast jak przyjdzie światło, które – Święty, błogosławiony On, zostaną starte ze świata i przepadną, lecz ratunek (purkana פורקנא) – nie od tego zależy, lecz od Amaleka (od wytarcia), do tego, jak zetrze go – [działa] zaklęcie (umaa אומאה), jak wyjaśniliśmy.
'232) Inne wyjaśnienie. „To porodzenie nieba i ziemi”. Są to ci, o których powiedziano (Szemot, 32): „To bóstwo twoje, Izrael!” (czyli słowa „te porodzenia”, stają się nieprzydatnymi (patrz p.214) to, co powiedziano o złotym cielcu). W dniu, kiedy zostaną starci ci (stwórcy cielca) – tak jakby w tym dniu uczynił Święty, błogosławiony On, niebo i ziemię, jak to, co powiedziano (Bereszit, 2): „W dniu stworzenia Bogiem Najwyższym ziemi i niebios”. W tym czasie będzie Święty, błogosławiony On, z Obecnością Swoją, i zostanie odnowiony świat, jak to, co powiedziano: „Ponieważ jak niebiosa nowe i ziemie nową, które Ja uczynię, itd.”, to – „w dniu działania (be-jom asot ביום עשות).
233) W tym czasie (Bereszit, 2): „Wychodował Bóg Najwyższy z ziemi różne drzewo przyjemne, itd., lecz do tego czasu, aż zostali starci ci, nie opuszczał się deszcz Tory (mitra de orajta מטרא דאורייתא), i Israel, którzy są podobni do traw i drzew, nie zakwitli, i tajemnica rzeczy (Bereszit, 2): „I krzak pola, póki co, nie będzie na ziemi, i każda trawa, dopóki nie zakwitnie, ponieważ nie ma człowieka (adam ain אדם אין)”, - ponieważ „nie ma człowieka”, który – Israel w Świątyni, „[żeby] obrabiał ziemię” – ofiarami (be-karbonim בקרבנין).
234) Inne wyjaśnienie. „Każdy krzak pola”, – jest to Pomazaniec (Masziah משיח) pierwszy; „dopóki nie będzie na ziemi, i każda trawa, dopóki nie zakwitnie”, – jest to Pomazaniec drugi. I dlaczego (nie będzie i nie zakwitnie)? Ponieważ nie ma tam Mosze – służyć Obecności (lemiflah le-Szhinta למפלח לשכינתא), o którym powiedziano: „I nie ma człowieka, żeby obrabiał ziemię”, i tajemnica rzeczy (Bereszit, 49): „Nie oddali się posoh (szewet שבט) od Jeudy”, – jest to Pomazaniec, syn Dawida, „i ustanawiający u podnóża jego” – jest to pomazaniec, syn Josefa, „do tego, jak przyjdzie Szilo”, – jest to Mosze – liczba tego, jak u tego (gematria słów Mosze (משה) i Szilo (שילה) jest jednakowa - 345), „i jemu zbierze narody”, „jemu zbierze (lo jikhat לו יקהת)” – litery „Lewi, Kehat (לוי קהת)” (pradziadek i dziadek Mosze).
235) Inne wyjaśnienie. „Każdy krzak pola” – są to sprawiedliwi, którzy od strony sprawiedliwego życia światów (hej almin חי עלמין). „Krzak” (sjah שיח) – [składa się] z liter „szin” i słowa „życie”. „Szin” – trzy gałęzie (tlat ampin תלת אנפין) drzewa, i one również – trzej praojcowie, i (litery „jud” i „het”, składające słowo „życie”) - od życia światów.
236)Inne wyjaśnienie. „Każda trawa pola”. Słowo „trawa (esew עשב)” – „ajn bet” (72) i „szin”, trzy listy, które „szin”, „jud-alef-hej-dalet-waw-nun-hej-jud” (połączenie czteroliterowego imienia i imienia „Adonaj”: pierwsza litera jednego Imienia, następnie pierwsza - drugiego, druga od pierwszego, druga od drugiego, itd), które „ajn-bet” (72). Gałęzie, na których wiszą one, według liczby siedemdziesiąt dwa wszystkie one. Lecz łączą się w miejscu, które – Obecność, dopóki nie przyjdzie ten, który nazywa się „Adam”, który „Jud-hej-waw-hej”, i to – „nie ma człowieka, [żeby] obrabiać ziemię”.
237) Z tego powodu powiedziano o nim: „I każda trawa, dopóki nie zakwitnie”, dopóki nie zakwitnie sprawiedliwy, i z jego powodu (Teelim, 85): „Prawda z ziemi rozkwitnie”, o czym powiedziano (Daniel): „I zrzucił (wa taszleh ותשלך) prawdę na ziemię”, i mędrcy (talmidej hahamim תלמידי חכמים), który – zieleń (tszanin דשאין), nie kwitną na wygnaniu, do tego, jak prawda z ziemi rozkwitnie, i to – Mosze, o którym powiedziano (Malachim, 2): „Tora prawdy była w ustach jego”, ponieważ nie było takiego, który by pytał Obecność (darisz de szhinta דריש לשכינתא) podobnie do niego. Z tego powodu: „I nie ma człowieka, [żeby] obrabiać”.
238) I jak tylko on przyszedł, natychmiast (Bereszit, 2): „I para (weed ואד) wznosiła się od ziemi”. „Alef-dalet” (czyli słowo „para”) – z imienia „Adonaj” (אדני), wzniosła się w niego „waw” (sojusz „i” przed słowem „para”) i uczyniony z niego „Pan (Adon אדון) całej ziemi”, natychmiast: „I poił cały lik ziemi”, od niego napili się z dołu [synowie] Israela siedemdziesięcioma likami Tory (be sziwin ampin de orajta בשבעין אנפין דאורייתא).
239) Inne wyjaśnienie. „I para wznosiła się od ziemi”, wytłumaczyli (w aramejskim): „I obłok (anana עננא) wzniosł się od ziemi” – ten, o którym powiedziano (Szemot, 40): „I obłok Boga nad namiotem, itd.”, i z niego napili się mędrcy na ziemi.
240) I w tym czasie (Bereszit, 2): „I stworzył Bóg Wszechmogący człowieka z ziemi” – to Israel. W tym czasie Święty, błogosławiony On, narysował ich rysunkami świata tego, i świata przyszłego. „I stworzył (wa icer וייצר)”, w tym czasie Święty, błogosławiony On, wprowadził ich w imię Swoje (ain lon biszmej עייל לון בשמיה) obrazem dwóch [liter] jud (ze słowa „wa icer”), waw – pomiędzy nimi, ponieważ oni wychodzą według z liczby, jak czteroliterowe imię 'czy'li 26: jud – 10, waw - 6). I będą narysowani na Liku Jego i na liku ich – dwoma [literami] jud, na nosie ich – literą waw (cztery twarze człowieka – dwie litery jud jako obraz policzków i waw jako nos).
241) I z tego powodu napisano (Bamidbar, 23): „Ponieważ z wierzchołków skał widzę go”, to one – rysunki (oparte na bliskości słów curim [צורים] (skały) i cijurim [ציורים] (rysunki)) imienia Świętego. I będą narysowane na twarzach ich na dwóch skrzyżalach drogich (bi trejn luhin jakorin בתרין לוחין יקירין), które – dwa jud i waw wyrzeźbiony (harut חרות) na nich.
242) I jeszcze rysunek ich – dla każdego pokolenia z jego parą („im bat zugej”, [עמ בת זוגיה], czyli dokł: „z córką jego pary”) wyższą, jest to jud hej, i to – waw połączenie (jihuda יחודא) obu (połączenie pierwszych liter Imienia). I narysował ich tymi rysunkami wyższymi, które – Israel, słup środkowy, zawierający obecność wyższą i niższą, które – czytanie [modlitwy] „Słuchaj Israelu” wieczorne (arawit ערבית), czytanie [modlitwy]„Słuchaj Israelu” poranne (szaharit שחרית), i o nich powiedziano (Bereszit, 2): „Kość od kości moich, ciało z ciała mego”.
243) I natychmiast, w tym czasie usadzili (nata נטע) synów] Israela w Ogrodzie Edeńskim (be-ginta de-eden בגנתא דעדן) świętym, jak to, co powiedziano (Bereszit, 2): „I usadził Bóg Wszechmogący” – Aba i Ima (aba we-ima אבא ואמא). „Ogród” – jest to Obecność niższa, Eden – jest to Ima wyższa (ima ilaa אמא עלאה); [„i umieścił tam] człowieka” - jest to słup środkowy. Ona (czyli Obecność) będzie parą Jego, i nie odsunie się od Niego nigdy (lo tazus minej leolam לא תזוז מניה לעלם), i będzie nasłodzeniem („iduna”, [עדונא], słowo raj (eden) powstaje od tego korzenia) Jego. I Israela usadził Święty, błogosławiony On, w tym czasie nasłodzeniem świętym w tym świecie, jak to, co powiedziano (Jeszaja, 60): „Kiełki Mego zasadzenia, dzieło rąk Moich, [żeby] być pięknymi (lehitpaer להתפאר)”.
244) „I wyhodował Bóg Wszechmogący” (Bereszit, 2) – Aba i Ima; „różne drzewo przyjemne (ec nehmad עץ נחמד)” – jest to sprawiedliwy, „i dobre do jedzenia” – jest to słup środkowy, z czyją pomocą On mówi, pokarm (mazon מזון) dla wszystkiego, ponieważ wszystko - w nim (kola bej כלא ביה), i zasila się (itparnes אתפרנס) sprawiedliwy tylko od niego, i Obecność Jego – od niego, i nie potrzebują niżsi [niczego], lecz wszyscy karmią się z dołu za jego pomocą. Ponieważ na wygnaniu nie ma u Obecności i Życia Światów pokarmu, oprócz osiemnastu (słowo „haj” [חי], czyli „życie”, według liczby - osiemnaście) błogosławień modlitwy. Lecz w tym czasie (czas naprawienia) - On będzie pokarmem dla wszystkich.
245) „I drzewo życia (ec ha-haim עץ חיים)” – ponieważ Drzewo Życia będzie zasadzone wewnątrz Ogrodu, to, o którym powiedziano (Bereszit, 3): „I weźmie również od Drzewa Życia i zje, i będzie żyć wiecznie”. I nad Obecnością nie panuje (lo szalta לא שלטא) Drzewo „strony innej” (ilana de-sitra ahra אילנא דסטרא אחרא), które – „wielkie wymieszanie” (erew raw ערב רב), które – Drzewo poznania dobra i zła (ec ha-daat tow wa-ra עץ הדעת טוב ורע). I więcej nie otrzyma (w czasie naprawienia) od niego nieczysty (tame טמא), jak to, co napisano (Dewarim, 32): „Bóg jeden przebywa i nie ma z nim innego boga (el nehar אל נכר)". I dlatego nie przyjmują początkujących w czasie Masziaha. I będzie Obecność, jak łoza, która nie przyjmuje (lo mekabla לא מקבלא) zasadzenia z innego rodzaju.
246) I [synowie] Israela będą – „każde drzewo, przyjemne oku”, i powróci do nich piękno (szupra שופרא), o którym powiedziano: „Zrzucił z niebios na ziemię piękno (tiferet תפארת) Israela”. I „drzewo poznania dobra i zła” odsunie się (ithajnan אדחיין) od nich, i nie przylepią się i nie wymieszają się (z „wymieszania wielkiego”) do nich. Przecież powiedziano o Israelu: „I drzewo poznania dobra i zła – nie jedz z niego”, i to – „wielkie wymieszanie”, i otworzył im Święty, błogosławiony On, że w dniu, kiedy skosztują z niego, uczynią to, że znikną dwa zniknięcia (awadin אבדין), które – Dom Pierwszy i Dom Drugi. I to – „ponieważ w dniu skosztowania od niego – śmiercią umrzesz”, dwa razy (gdyż nie napisano po prostu „umrzesz”). I oni czynili to, że sprawiedliwy zostanie zniszczony (wyschnie) i wyschnie (jeharew we-jawesz יחרב ויבש) – w Domu Pierwszym, który – Obecność wyższa, i w Domu Drugim, który – Obecność niższa. I to – „i rzeka wyschnie”. Rzeka – jest to „waw”. Wyschnie – w [literze] „hej” niższej, ponieważ zniknęło od niego przelewanie (nevio נביעו) [litery] jud, Nieskończonego (Ejn Sof אין סוף).
247) I natychmiast, kiedy wyjdą [synowie] Israela z wygnania, święty naród oddzielny, natychmiast rzeka, która była wyschnięta – powiedziano o niej: „I rzeka wychodzi z Raju” – jest to „waw”, „napoić (lehaszkot להשקות) ogród”, i rzeka – jest to słup środkowy; „wychodzi z raju” – jest to Ima wyższa, „napoić ogród” – jest to Obecność niższa.
248) Ponieważ w tym czasie powiedziano o Mosze i o Israelu: „Wtedy nasłodzisz się (titanag תתענג) Bogiem”, nasłodzeniem (anag ענג), które „ajn” – Eden (pierwsza litera słowa „nasłodzenie”, wskazuje na słwo „Eden”, które również zaczyna się od „ajn”), „nun” – „rzeka” (słowo „rzeka” – „nahar”[נהר] rozpoczyna się od litery „nun”), „gimel” – „Ogród” (słowo „ogród” – gan [גן], rozpoczyna się od litery „gimel”). I zostanie spełnione napisane (Szemot, 15): „Wtedy zaśpiewa Mosze”, „zaśpiewał” (szar שר) - nie powiedziano, lecz – „zaśpiewa” (jaszir ישיר). I obróci się (drogą przestawienia liter) dla „wymieszania wielkiego” nasłodzenia (oneg ענג) we wrzody (nega נגע). A narody świata – poganie, podobni do faraona i egipcjan, powstanie (parach פרח) trąd (szhin awabuot שחין אבעבועות). A dla Israela będzie nasłodzenie.
249) I to – „rzeka wychodzi z Raju, by napoić Ogród i tam rozchodzi się, i staje się czterema głowami (le-arba roszim לארבעה ראשים)”, które: Miłość (hesed חסד), ręka prawa, i w tym czasie – „pragnący stać się rozumnym – pójdzie na południe (jadrim ידרים)”, i kolonia Michaela napije się (isztakian אשתקיין) od niego, i z nim - obóz [kolana] Jehudy (mahane Jehuda מחנה יהודה) i dwa kolana (Issahar i Zwulin, które stały w zebraniu Jehudy wokół jaskini na pustyni); Potęga (gwura גבורה), ręka lewa, i w tym czasie – „pragnący wzbogacić się [pójdzie] na północ (jacwin יצפין), i legion Gabriela napije się z nim, i z nim - kolano Dana (mahane Dan מחנה דן) i dwa kolana (Aszer i Naftali); Zwycięstwo (necach נצח) - noga prawa, i od niego napije się stan (miszraja משרייא) Nuriela, i z nim - kolano Ruwena (mate Ruwen מטה ראובן), i dwa kolana z nim (Szimon i Gad); Wspaniałość (hod הוד), noga lewa, o której powiedziano Jakowowi (Bereszit, 32): „I on kuleje na biodro swoje (colea al Jeryho צולע על ירכו)”, i od niego napije się stan Rafaela, który przeznaczony dla uleczenia wygnania (asfata de-galuta אסוותא דגלותא), i z nim - kolano Efraima (mate Efraim מטה אפרים), i dwa kolana (Menasze, Binjamin).
250) Wyjaśnienie inne. „I stąd rozchodzą się, i stają się jako cztery głowy” – jest to tych czworo, którzy weszli w Pardes (jak wyjaśniono w Talmudzie, Traktat Hagiga; Pardes (nazwa Sądu Mądrości) – skrócenie: Pszat (proste pojmowanie), Remes (wskazówka), Drasz (komentarz), Sod (tajemnica), cztery są tu rzeki – te cztery poziomy, po których wchodzą w Ogród). Jeden wszedł [rzeką] Piszon (פישון), która – usta, uczące się (pi szone פי שונה) prawa. Drugi wszedł [rzeką] Gihon (גיחון), i tam on pogrzebany – ten, o którym powiedziano (Wajikra, 11): „Każdy chodzący na brzuchu (gahon גחון)” (wskazówka na tajemne miejsce pochowania Mosze), Gabriel (גבריאל) – „wzmocnił się Bóg” (gawar El גבר אל), o nim powiedziano (Hiob, 3): „O mężczyźnie (gewer גבר), którego droga ukryta, i ukrywa Bóg jego”, dlatego nie poznał człowiek grobu jego (powiedziano o Mosze) do tego dnia, kiedy otworzy się tam. I to – Wskazówka (remes רמז), i dla mądrego wskazówkami (mówi się).
251) Trzeci - wszedł [rzeką] Hidekel, ostrą, lekką (słowo hidekel (חדקל) dzieli się na „had” (ostry) i „kal” (lekki)), i to - język ostry, lekki dla wyjaśnienia (drasz, czyli wyjaśnienie - trzeci poziom w Pardes). Czwarty wszedł Efratem – który mózg (moha מוחא), ponieważ za jego pomocą płodonoszenie i rozmnożenie (zbudowano blisko słowa „pria”, czyli „płodonoszenie”, i nazwa rzeki Efrat - w hebrajskim „Prat” (פרת)). Ben Zoma i Ben Azaj, którzy weszli [warstwami] skóry (ba-klipin בקליפין) Tory (czyli zewnętrznymi warstwami, którymi są „pszat” i „remes”), byli pobici (lakan לקן) przez nich (Ben Zoma stracił rozum, Ben Azaj zmarł). Rabbi Akiwa, który wszedł za pomocą mózgu, powiedziano o nim (w Talmudzie, patrz p.250), że „wszedł w świecie (aal bi-szlam עאל בשלם), i wyszedł w świecie (nafak bi-szlak נפק בשלם)”.
252) Powiedział rabbi Elazar: „Ojcze! Kiedyś byłem w Domu Nauki i zapytali przyjaciele: „Co oznacza to, co powiedział rabbi Akiwa uczniom swoim (przytacza się również z Talmudu, traktat Hagiga): „Kiedy dojdziecie do kamieni marmuru czystego (awnej szaisz tahor אבני שיש טהור), nie mówcie: „Woda, woda!” – możliwe, że narazicie siebie na niebezpieczeństwo (tistaknun תסתכנון), ponieważ napisano (Teelim, 101): „Mówiący [słowa] kłamstwa (dower szkarimדובר שקרים) nie będzie na przeciwko oczu Moich” (w sensie tego ostrzeżenia rabbiego Akiwy zapytali w domu nauki)”. Pomiędzy tym starzec ze starców (saba de-sabin סבא דסבין) opuścił się i powiedział im: „Mędrcy (rabanan רבנן), czym zajmujecie się?” „Powiedzieli jemu: „Rzecz jasna tym, co powiedział rabbi Akiwa uczniom swoim: „Kiedy dojdziecie do kamieni marmuru czystego, itd.””. Powiedział im: „Rzecz jasna, tajemnica wyższa jest tu, i ustawili (wyjaśnili) w jesziwie wyższej. I żebyście nie pomylili się, ja opuściłem się do was, żeby otworzyła się ta tajemnica wśród was, ponieważ ona – tajemnica wyższa, ukryta od synów pokolenia (tego)”.
253) Rzecz jasna, kamienie marmuru czystego – te, z których wody czyste (main dahian מיין דכיין) wychodzą, i na nich wskazówka – w literze „alef” (czyli w formie tej litery): początek i koniec („jud” z góry i „jud” z dołu), i „waw”, który nachylił się - pomiędzy nimi, jest to Drzewo Życia – ten, kto posmakuje z niego, będzie żyć wiecznie. A te dwa „jud” – na nich wskazuje [słowo]: „I stworzył” (wajicer וייצר), i oni - dwa stworzenia, stworzenie wyższych i stworzenie niższych. I oni – Mądrość na początku (hochma ba-rosz חכמה בראש) i mądrość w końcu (hochma ba-sof חכמה בסוף). Tajemnice (taalumot תעלומות) Mądrości – rzecz jasna to tajemnice od Mądrości wyższej, która pod Koroną (thot keter תחות כתר) wyższą.
254) I oni - odpowiadają dwóm oczom (ajnin עינין), z których dwie łzy (trein dmain תרין דמעין) opuszczają się w wielkie morze. Dlaczego opuszczają się? Dlatego że Torę z dwóch skrzyżali (luhin לוחין), tych Mosze opuszczał dla Israela, i nie stali się godni (lo zahu לא זכו) ich, i rozbili się (itberu אתברו), i spadli (naflu נפלו), i to spowodowało zniknięcie Pierwszego i Drugiego Chramu. Dlaczego spadli? Dlatego że odleciała (parach פרח) waw od nich, która – waw ze [słowa] „I stworzył”, i dał im (Mosze) inne skrzyżale – od strony Drzewa Poznania dobra i zła. Ponieważ stąd była dana Tora, gdzie [jest] zakaz (isur אסור) i zezwolenie (heter התר), po prawej – życie, po lewej – śmierć.
255) Z tego powodu powiedział rabbi Akiwa uczniom swoim: „Kiedy dojdziecie do kamieni marmuru czystego, nie mówcie: „Woda, woda!”, nie porównujcie („szkilin” [שקילין], czyli dosłownie: „nie porównujcie według wagi”) kamienia marmuru czystego do kamieni innych, które – życie i śmierć (haji u-mota חיי ומותא), ponieważ stąd (Kohelet, 10): „Serce mądrego - po prawej, a serce głupiego - po lewej”, i nie tylko [to], lecz jeszcze narażacie na niebezpieczeństwo siebie, ponieważ te (kamienie) od Drzewa Poznania dobra i zła – są rozdzielone (be-piruda בפרודא), a kamienie marmuru czystego – w jedności, bez podziału w ogóle. I jeżeli powiedział, że Drzewo Życia oddaliło się od nich (z powodu grzechu), i spadły (skrzyżale) i (dlatego) jest podział pomiędzy nimi, - „mówiący [słowa] kłamstwo nie przebędzie na przeciwko oczu Moich”, ponieważ nie ma tam z góry podziału, gdyż te, które rozbiły się, z nich były”. Podeszli ucałować go (starca) – odleciał i odszedł od nich.
256) Wyjaśnienie inne. „I rzeka wychodzi z raju, by poić Ogród” (Bereszit, 2) – rzecz jasna, z góry, w Drzewie Życia - tam nie ma [warstw] obcej skóry, jak to, co powiedziano (Teelim, 5): „I nie będzie z tobą zła (ra רע)”. Lecz w drzewie z dołu - są [warstwy] skóry obcej, rzecz jasna, i ono zasadzone w Ogrodzie Edeńskim (be-ginta de-eden בגנתא דעדן) de-Z'A (di-zeir ampin דזעיר אפין), który – Hanoch, Metatron. Ponieważ Ogród Edeński wyższy od Świętego, błogosławiony On, nie ma tam nieczystości (artuma ערטומא), żeby byli tam „waleczny” (naftal נפתל) i „uparty” (ikszkesz עקש). I dlatego – „rzeka wychodzi, itd.”, można powiedzieć o Metatronie, „wychodzi z Raju” - z nasłodzenia (idun עדון) jego, „poić Ogród”, ogród (gan גן) jego, ogród (pardes פרדס) jego, ponieważ tam weszli Ben Zoma, Ben Azaj i Elisza (dopóki nie wspomniany jeden z czterech, którzy weszli w Pardes – ten, który „zniszczył nasłodzenie”, odmówił się od wiary Elisza, syn Ewui) i [warstwy] skóry jego. Od strony jego (ogrodu) – błago, i od strony jego – zło, i to (tam samo) – [każdy] zakaz i zezwolenie, przydatność (kaszer כשר) i nieprzydatność (pasul פסול), nieczystość (tuma טומאה) i czystość (tahapa טהרה).
257) Wstał jeden starzec i powiedział: „Rabbi, rabbi! Tak ono rzecz jasna, lecz on (Metatron) nie nazywa się Drzewem Życia, i tu – tajemnica słów „I stworzył” (Bereszit, 2): jeden (jedna jud) – stworzenie błaga, i jeden – stworzenie zła, to - Drzewo Poznania dobra i zła, drzewo to – człowiek mały (Adam zeira אדם זעירא), strona życia – od niego, i strona śmierci – od niego, tam – dwa stworzenia jego, które – zakaz i zezwolenie, i o nim powiedziano (Bereszit, 2): „I stworzył Bóg Najwyższy człowieka – proch z ziemi (afar min haadama עפר מין האדמה)”.
258) „I tchnął w nozdrze jego duszę życia”, jest to Obecność wyższa, Eden, Powrót („Tijufta”, [תיובתא] czyli tszuwa). I o tym powiedziano: „I drzewo życia wewnątrz Ogrodu” - jest to słup środkowy. Ogród – Obecność niższa. Trzy węzły oni (trzy poziomy duchowości): „Niszmeta” (נשמתא), „Rucha” (רוחא), „Nafsza” (נפשא). I z tego powodu: „Był człowiek duszą żywą”, która – z ust jego rzeczywiście, nazywana Obecność, która - Dusza Życia. Natychmiast, jak powiedział słowa te, wzniósł się do góry (i ukrył się). Powiedział rabbi Szymon: „Przyjaciele! Rzecz jasna - anioł (malaha מלאכא) on”, i rzecz jasna jest u nas podtrzymanie – z każdego miejsca”.
259) Otworzył (rabbi Szymon) za nim (za starcem), [wyjaśnienie] wiersza (Bereszit, 2): „I wziął Bóg Najwyższy człowieka i umieścił go (wa-janihehu ויניחהו) w Ogrodzie Edeńskim, itd.” Skąd go wziął? Lecz – wziął go z czterech osnów, o których powiedziano: „I stąd zostaną podzieleni i staje się czterema głowami” – oddzielił go od nich, i umieścił w Ogrodzie Edeńskim.
260) Według obrazu tego uczynił Święty, błogosławiony On, synowi ludzkiemu, stworzonemu z czterech osnów, w czasie, kiedy powróci powrotem („tab be-tijufta”, [תב בתיובתא], czyli powróci do Stwórcy) i zajmie się Torą, świętą, błogosławiony On, weźmie go stąd. I o nich powiedziano: „I stąd zostanie oddzielony (jipared יפרד)”, oddzieli duszę swoją od pożądania (mi-taawa מתאוה) ich, i umieści go (Bóg) w Ogrodzie Edeńskim Swoim, który - Obecność. „Obrabiać ją („ogród” w hebrajskim rodzaju żeńskiego)” – przykazaniami rozkazującymi („ase”, [עשה] czyli dokładnie – „czyń”), „i strzec ją” – przykazaniami zakazującymi („lo taase”, [לא תעשה] czyli dosłownie – „nie czyń”). Jeżeli stał się godny uchronić ją (czyli uchronić ogród), on będzie głową nad czterema osnowami (z których składa się ciało człowieka), i powstanie rzeka, którą będzie napojony za jego pomocą, i nie za pomocą innego, i poznają go, że on – pan (ribon we-szalit רבון ושליט) nad nimi.
261) Jeżeli przestąpiłeś Torę, napełniane są (cztery osnowy) od goryczy (mi-mriru ממרירו) drzewa zła, które – pragnienie da zła (jecer ha-ra יצר הרע), i wszystkie organy (ewarin אברין), które - z czterech osnów, powiedziano o nich (Szemot, 1): „I gorzkie stało się życie ich, itd.” – gorzkie goryczą żółci („mara”, [מרה] czyli „żółć”, w hebrajskim od słowa „gorzki”). A odnośnie świętych organów ciała (czyli ciała sprawiedliwego) powiedziano (Szemot, 15): „I przyszli w Mar (pierwszy postój żydów po wyjściu, gdzie były darowane pierwsze przykazania, również nazywają go od słowa „gorycz”) i nie mogli pić wody, ponieważ gorzka ona”. Według tego powiedzieli składający Misznę (Szemot, 1): „I było gorzkie życie ich od ciężkiej pracy” – pytaniem („be-kuszia”, [בקושיא] dosłownie: „ciężkością”, czyli ciężkimi pytaniami przy uczeniu się Tory); „gliną” – „lekkim i ostrym” („kalwa wa-homer”, [קל וחומר] jedna z przyjętych metod nauki Tory, „i w cegłach” – w wybielaniu Prawa (be-libun halaha, [בלבון הלכה], czyli usubtelnienie ustawienia Prawa, zbudowano na bliskości słów „cegły” (lewenim), i „wybielanie” (libun)); „i w każdej pracy w polu” – to Brajta (wypowiedzi składające Misznę, lecz nie weszły one w Misznę, ale wykorzystywane w Gmarze – aramejskiej części Talmudu, wyjaśniającej Misznę); „każdą pracą ich, itd.” – jest to Miszna (czyli nad wszystkimi częściami Tory w Egipcie panowały siły zła – z powodu grzechów narodu Israela - Sulam).
262) I jeżeli powracają z powrotem (do Stwórcy), powiedziano o nich (Szemot, 15): „I rzucił (wa-jotehu ויורהו) Bóg drzewo”, i to – Drzewo Życia, i za jego pomocą – „I stały się słodkimi wody”, i to – Mosze, Masziach, ponieważ powiedziano o nim (Szemot, 17): „I laska Boga w ręce mojej”, laska (mate מטה) – jest to Metatron, od strony jego – Życie, od strony jego – Śmierć. Kiedy obraca się w laskę, on – pomoc (zer עזר), od strony dobra. Kiedy obraca się w węża (le-hiwja לחיויא), on – na przeciwko niego (na przeciwko Mosze), natychmiast – (Szemot, 1): „I uciekł Mosze od liku jego”.
263) I Święty, błogosławiony On, przekazał go w ręce Mosze, i on – Mówiona Tora (Tora sze-be-al pe תורה שבעל פה), ponieważ w nim – dozwolone i zakazane. Jak tylko (Mosze) uderzył nim o skałę (maha be-timra מחה בטינרא), wziął go Święty, błogosławiony On, w Rękę Swoją, i powiedziano o tym: „I opuścił się do niego z laską” – uderzyć jego nią, i laska (szewet שבט) – jest to pragnienie do zła, wąż, i wszystko, co na wygnaniu - z jego powodu.
264) I jeszcze (inne wyjaśnienie): „I stąd rozejdą się” (Bereszit, 2) – zasłużony jest syn ludzki, uczący się Tory, ponieważ w czasie, kiedy zabiera go Święty, błogosławiony On, z tego ciała, z czterech osnów, to oddziela się stąd i idzie, [żeby] być głową dla czterech aniołów (hiwon חיוון), o których powiedziano (Teelim, 91): „Na rękach swoich poniosą ciebie, itd.”.
265) „I rozkazał Bóg Najwyższy, itd.” (Bereszit, 2) – i ustaliliśmy (wyjaśniliśmy): nie ma „rozkazu”, jak tylko oprócz o [zakazie] pokłonienia cudzym bogom („awodat zara”, [עבודהרה], czyli dosłownie „cudza służba”), gdyż stąd – „inni bogowie”, i stąd ona - w wątrobie (be-kawed בכבד), od której staje się „ciężką („tihbad” [תכבד] – podobny korzeń z „kawed”) pracą” (Szemot, 5), która – pokłonienie się cudzym bogom, dla niego „wątroba gniewa się (koes כועס)”, i ustawiliśmy: „każdy gniewający się - tak jakby służył idolom”. Jest to pokłonienie idolom.
266) „Dla człowieka” – jest to przelanie krwi (szfihut tamim שפיכות דמים), jak to, co powiedziano (Bereszit, 9): „Poprzez człowieka krew jego zostanie przelana”, i jest to – żółć, miecz anioła śmierci (harba de-malah ha-mawet חרבא דמלאך המות), jak to, co powiedziano (Miszlej, 9): „I ukończenie jej gorzkie, jak laana („laana” [לענה] – gorzki korzeń)”, ostra, jak miecz obosieczny (herew wijot חרב פיות). „Powiedzieć” – jest to rozpusta („giłuj arajot”, [גלוי עריות] dosłownie – „otwarcie wstydu”), i jest to śledziona (thol טחול). O niej powiedziano (Miszlej, 30): „Je i wyciera usta, itd. (powiedziano o zdenerwowanej żonie)”, ponieważ śledziona nie ma ust i naczyń (arkin ערקין), i napije się z mgły (akiru עכירו) krwi czarnej (dama uhma דמא אוכמא), [która w] wątrobie, i nie ma ona ust, i to – „je i wyciera usta, itd.” Wszyscy przelewający krew – oni od żółci, ponieważ naczynia krwi serca, jak tylko widzą żółć, od razu uciekają od niej.
267) A wszyscy hulający - ukrywają się w ciemnościach (itkasian be haszuha אתכסיין בחשוכא), czarnej krwi śledziony. Ten, kto naruszył [zakazy] przelania krwi, pokłonienia idolom, zostanie wygnany (galia גליא), dusza jego – w wątrobie, żółć (pęcherz żółciowy), śledziona, i karzą go w Gehinomie, i trzech naznaczonych nad nim: unicestwiający (maszhit משחית) gniew (aw אף), wściekłość (hema חמה).
268) Piętnaście rozpust jest, jak liczba jud-hej (liczbowe znaczenie dwóch pierwszych liter Imienia), i sześciu innych - jak liczba waw (w Talmudzie, Traktat Jewamot, rozdział 1, podane piętnaście więzi zakazanych poprzez Torę i sześć, zakazanych poprzez mędrców). Zanim byli wygnani (synowie) Izraela na wygnanie, i Obecność [była] z nimi, rozkazał Święty, niech będzie On błogosławiony, Izraelowi (Wajikra, 18): „Nagości matki swojej (irwat imha ערות אמך) nie otwieraj”. I to – wygnanie, które – otwarcie nagości Obecności, jak to, co powiedziano (Jeszajau, 50): „I za grzechy wasze wygnana matka wasza”, z powodu rozpusty byli wygnani [synowie] Izraela, i Obecność – na wygnaniu, i to – nagość Obecności. I ta nagość – Lilit (לילית), matka „wielkiego wymieszania”, a „wielkie wymieszanie” – to rozpusta jej i rozpusta Izraela, który z góry, o którym powiedziano (Wajikra, 18): „Nagości ojca swego nie otwieraj”.
269) I oni dzielą pomiędzy [literą] hej i [literą] hej (w Imieniu), ponieważ nie zbliża waw pomiędzy nimi (waw często oznacza sojusz „i”), jak to, co powiedziano (Wajikra, 18): „Nagości kobiety i matki jej nie otwieraj”, i to – Obecność wyższa i niższa, ponieważ wówczas, kiedy „wielkie wymieszanie”, które – „nfilim”, „kibolim”, „amalekim”, „rfaim”, „anakim” – pomiedzy [literą] hej i [literą] hej, nie ma prawa (let rszu לית רשו) u Świętego, niech będzie On błogosławiony, zbliżyć się pomiędzy nimi, i tajemnica rzeczy (Jeszajau, 19): „I rzeka zaschnie (zostanie zniszczona) i wyschnie”. Zaschnie – w [literze] hej wyższej i wyschnie – w [literze] hej niższej, ponieważ nie zbliżają się (lo itparnisun לא יתפרנסון) „wymieszanie wielkie” od waw, który – Drzewo Życia, i dlatego nie zbliża się waw pomiędzy hej i hej, wówczas, kiedy „wielkie wymieszanie” - pomiędzy nimi.
270) I nie ma prawa litera jud zbliżyć się do hej drugiego, jak to, co napisano (Wajikra, 18): „Nagości synowej (kalatha כלתך) nie otwieraj”, a oni podzielili pomiędzy jud i hej wyższymi, jak to, co napisano: „Nagości żony ojca swego (eszet aliha אשת אביך) nie otwieraj”, ponieważ jud – jest to ojciec, hej – matka, waw – syn, hej – córka. I dlatego rozkazał [literze] hej wyższej: „Nagości żony ojca swego nie otwieraj”. „Nagość siostry twojej (ahotha אחותך), córki ojca swego” – jest to hej niższa, „córka syna jej i córka córki jej” – jest to hej-alef, hej-alef (czyli reszimo nazwy litery hej), które – porodzenie hej. „Nagość siostry ojca swego” – jest to jud-waw-dalet (czyli nazwy litery jud), i on – brat dla waw-alef-waw (czyli nazwa litery waw).
271) W końcu końców (sof sof סוף סוף), wówczas, kiedy „wielkie wymieszanie” wymieszane z Izraelem, nie ma zbliżenia i połączenia (kriwu we-jihuda קריבו ויחודא) w literach Imienia „Jud-hej-waw-hej”, a jak tylko zostaną starte ze świata, powiedziano o literach Świętego, niech będzie On błogosławiony (Zachariasz, 14): „W dniu tym będzie Bóg Jedyny i mię Jego Jednością”. I z tego powodu Adam, a jest to – [synowie] Izraela, jest u nich (kiedy oni nie są wymieszani z „wymieszaniem wielkim”) jedność z Torą, o której powiedziano (Miszlej, 3): „Drzewo życia ona – dla trzymających się za nią”, i ona – Princessa (matronita מטרוניתא) i - Królestwo (malchut מלכות), ponieważ od jej strony nazywane są [synowie] Izraela synami króli.
272) I z tego powodu, powiedział Święty, niech będzie On błogosławiony (Bereszit, 2): „Niedobrze (lo tow לא טוב) być człowiekowi jednemu (lewado לבדו), zrobię mu pomoc naprzeciwko niego (ezer kenegdo עזר כנגדו)”, to - Miszna (nauka), żona tego młodzieńca (naar נער), i ona - niewolnica (szifha שפחה) Obecności. I jeżeli stają się godni synowie Izraela, ona – pomoc dla nich na wygnaniu – od strony zezwolonego (heter התר), czystego (tahor טהור), przydatnego (kaszer כשר). Jeżeli nie - ona naprzeciwko niego (na przeciwko Israela), od strony nieczystości (tame טמא), nieprzydatnej (pasul פסול), zakazanej (asur אסור), to – złe pragnienie.
273) I kobieta, w której jest krew czysta i krew oddalenia (dam nida דם נדה), od strony nauki ona ocenia go, i nie ona – para jego (zugej זוגיה), połączona z nim, ponieważ nie ma połączenia do tego, jak „wielkie wymieszanie” zostanie wytarte ze świata. I dlatego pochowany Mosze poza (le-war לבר Świętą Ziemią, i grób jego – Miszna (Dewarim, 34): „I nie znał człowiek grobu jego do dnia tego” – grób jego – Miszna, która panuje nad princessą, która przyjęła Mosze, i ona – Królestwo, i księżniczka oddzielona od swojego męża. I z tego powodu (Miszlej, 30): „Z powodu trzech gniewa się (ragza רגזה) ziemia, itd., z powodu niewolnika, jeżeli panuje” – to on, wiadomy niewolnik, „z powodu niewolnicy” – to Miszna, „i lajdaka (nawal נבל), jeżeli napełnia się chlebem (ki jizba lehem כי ישבע לחם)”, i jest to „wielkie wymieszanie” – naród wredny, niemądry”.
274) Jeszcze otworzył i powiedział: „I stworzył Bóg Wszechmogący z ziemi różne zwierzęta pola (hajat ha-sade חית השדה) i ptaki nieba (of ha-szmaim עוף השמים)” – oj światu, którzy (czyli mieszkańcy świata) – zamkniętym sercem (atimin liba אטימין לבא) i zamkniętymi oczami (stimin ajnin סתימין עיינין), którzy nie patrzą na tajemnice Tory i nie wiedzą, że rzecz jasna, zwierzęta pola i ptaki nieba – są to narody świata. I nawet pośród nich, którzy – dusze żywe, nie ma pośród nich pomocy (ezer עזר) dla Obecności na wygnaniu, i nie dla Mosze, który z nią, i w każdym czasie, kiedy jest wygnana Szhina, nie odchodzi (lo zaz לא זז) od niej (Mosze)”.
275) Powiedział rabbi Elazar: „Lecz kto dał sprawę Adama – na Izraela i Mosze? (czyli dlaczego cytaty Tory, gdzie mówi się o Adamie, są wyjaśniane w związku z Mosze i z Izraelem)”. Powiedział mu: „Synu mój! I ty powiesz tak. Czyżbyś nie uczył się (Jiszaja, 46): „Otwiera od początku koniec” (czyli na początku stworzenia – wyjaśnienie całej historii do końca)”. Powiedział mu: „Tak ono, rzecz jasna”.
276) I z tego powodu Mosze nie zmarł (lo mit לא מית), i Adamem nazywa się on, i z jego powodu powiedziano o wygnaniu ostatnim (Bereszit, 2): „I dla człowieka nie znalazł pomocy”, lecz wszyscy – „przeciwko niemu”, i tak o „słupie środkowym” powiedziano: „I dla człowieka nie znalazłeś pomocy”, którą wyprowadzasz Szhinę z wygnania, jak to, co powiedziano (Szemot, 2): „I popatrzył tam i tam (ko wa-ko כה וכה), i zobaczył, że nie ma człowieka”. I Mosze - w obrazie jego („be-dijuknej” [בדיוקניה], czyli w postaci słupa środkowego) rzeczywiście, o którym napisano: „Nie znalazł pomocy przeciwko niemu”.
277) W tym czasie (Bereszit, 2): „Opuścił (wajapel ויפל) Bóg Wszechmogący sen (tardema תרדמה) na człowieka” – Bóg Wszechmogący (użyte czteroliterowe Imię i Imię Elohim) - Aw'I. „Sen” – jest to wygnanie, ponieważ powiedziano o nim (Bereszit, 15): „I sen padł na Awraama”, ułożył go (sen) na Mosze, i „zasnął”, „sen” – jest to nic innego jak wygnanie. „I wziął jedną ze stron jego („ahat mi-calotaw”, [אחת מצלעותיו] jedno z tłumaczeń – „jedno z żeber jego”)”, - z czyich „stron”? Lecz z tych dziewczyn Księżniczki wzięły Aba i Ima – jedną z nich, i to - strona biała (sitra hiwra סטרא חוורא), „piękna jak luna”, i „zamknął ciałem miejsce jej”, jest to ciało, o którym (przed potopem) powiedziano (Bereszit, 6): „Z tego powodu, że on ciało (be-sza-gam wu-basar בשגם הוא בשר)”, ciało Mosze – czerwone (sumak סומק), i o nim powiedziano: twarz Mosze – jak twarz słońca (ki-pnej ha-hama כפני החמה), i z tego powodu: „Piękna, jak luna, jasna (bara ברה), jak słońce”.
278) Wyjaśnienie inne. „Zamknął ciałem miejsce jej” – chciał ochronić (leagna לאגנא) za jego pomocą ją, jak powiedziano (Bereszit, 6): „I zamknął Bóg za nim” (czyli ochronił Noaha w Arce). Wyjaśnienie inne. „I zamknął” (wa-jisgor ויסגר) - jak to, co powiedziano (Szemot, 25): „Naprzeciw przegródki (ha-mizgeret המסגרת)” – przegródki istniejącej (powiedziano o stole, który stał w Namiocie Zebrania na pustyni), co w niej - Księżniczka „będzie zamknięta sześć dni działania” (Ezekiel, 46).
279) „I wybudował (wa-jiwen ויבן) Bóg Wszechmogący stronę” – tu wskazówka na tajemnice Jibum ([יבום]prawo Tory, według którego wdowa przychodzi do brata nieboszczyka męża, jeżeli ten zmarł bez dzieci), o którym powiedzieli (w Talmudzie, Traktat Jewamot): „Ponieważ nie zbudował, więcej nie zbuduje” (jeżeli odmówił się za pośrednictwem obrzędu Halica „budować dom brata nieboszczyka”, czyli brać jego żonę, więcej nie może zmienić decyzji i „zbudować”), jak powiedziano (Dewarim, 25): „Który nie zbudował domu brata swego”. A o Świętym, błogosławiony On, powiedziano: „I zbudował Bóg Wszechmogący” – Aw'I zbudowali ją (Szhinę) ze względu na niego, jak to, co powiedziano (Teelim, 147): „Buduje (bone בונה) w Jerusalaim Bóg”. Waw, który - syn jud-hej, Aw'I, powiedziano o nim: „I zbudował Bóg Wszechmogący stronę, którą wziął od człowieka” - jest to słup środkowy. „I przywiódł do człowieka”, przywiódł go do strony, którą wziął od hej (niższej), która - dziewica (ulema עולימא) jego”.
280) I o tym powiedziano (Zachariasz, 2): „I Ja będę dla niej, mowa (num נאם) Boga, ścianą ognia naokoło (chomat esz sawiw חומת אש סביב)”, i dlatego na górze (tura טורא) tej zbudowanej Świątynia, za pośrednictwem Świętego, niech będzie błogosławiony On, [który] będzie istnieć z pokolenia na pokolenie (le-darej darin לדרי דרין). I o tym powiedziano (Hagaj, 2): „Wielki będzie szacunek (kawod כבוד) Domu tego ostatniego – [więcej] niż u pierwszego”, ponieważ pierwszy zbudowany za pośrednictwem syna ludzkiego, a ten – za pośrednictwem Świętego, niech będzie On błogosławiony, i z tego powodu (Teelim, 127): „Jeżeli Bóg nie zbuduje domu, na pusto pracowaliście (szow amlu שוא עמלו) budujący go”.
281) I tak powiedziano o Mosze: „I wybudował Bóg Wszechmogący stronę”, jak to, co powiedziano '(Szemot, 26): „I dla strony Przybytku (u-le-cela ha-Miszkan ולצלע המשכן) drugiej” – rzecz jasna, od strony Miłości (hesed חסד) białej, i z tego powodu nazywa się „luna” (luna w hebrajskim „lewana”, ten sam korzeń co i „biały” – „lawan”). „I zamknął w całości miejsce jej” – ciałem, które czerwone, od strony Potęgi (gwura גבורה), i połączyły się w ich obydwu. I wówczas: „Lewa jego (smolo שמאלו) – pod głową moją, a prawa (jemino ימינו) obejmuje mnie”.
282) „Ten raz (zot hapam זאת הפעם) – kość od kości mojej (ecem mi-acamaj עצם מעצמי) i ciało od ciała mego (u-basar mi-bsari ובשר מבשרי)” – jest to Obecność, panna zaręczona (nara ha-meorasa נערה המאורסה) słupowi środkowemu, powiedziano o niej: „Ten raz, itd.”, ja wiem, że ona - kość od kości mojej i ciało od ciała mego, „ta”, rzecz jasna, „będzie nazywać się kobieta (isza אשה)” – od strony wyższej, która - Ima, „ponieważ od mężczyzny (me-isz מאיש) jest ta wzięta” – od strony Aba, który – Jud, i taki jest Mosze w jego obrazie z dołu.
283) Wówczas staną się godni [synowie] Izraela, każdy – swojej pary, i to jest to, co napisano (Ezekiel, 36): „I dam Ja wam serce nowe (lew hadasz לב חדש) i ducha nowego (ruch hadasza רוח חדשה) dam wewnątrz wam”, i napisano (Joel, 3): „I przeprowadzeni będą synowie wasi i córki wasze, itd.” - są to te dusze nowe, które w przyszłości będą dla Izraela, jak to, co wyjaśniliśmy: „Nie przyjdzie syn Dawida, dopóki nie ukończą się wszystkie dusze, które w ciele (kol neszamot sze-ba-guf כל הנשמות שבגוף)” (Talmud, traktat Sota), i wtedy - przyjdą nowe.
284) W tym czasie zniknie „wielkie wymieszanie” ze świata, i powiedziano o Izraelu i o Mosze – każdy ze swoją parą. „I byli oni oboje nadzy (arumim ערומים), człowiek i żona jego, i nie wstydzili się (lo itboszaszu לא יתבוששו)”, ponieważ zostanie zabrana „nagość” (erwa ערוה) ze świata, ponieważ to oni, którzy spowodowali wygnanie – „wielkie wymieszanie”, rzecz jasna.
285) I o nich powiedziano (Bereszit, 3): „I wąż (nahasz נחש) był chytry (arum ערום) [bardziej] od wszystkich zwierząt pola, itd.” – że on był bardziej chytry dla zła niż wszystkie zwierzęta – narody świata, bałwochwalcy, i oni – synowie Węża pierwszego, który skusił (patej פתי) Hawę i „wielkie wymieszanie” – rzecz jasna, oni byli [tą] nieczystością (zuhama זוהמא), którą umieścił Wąż w Hawę, i z tej nieczystości wyszedł Kain, i zabił Ewela, pasterza, o którym powiedziano (Bereszit, 6): „Z tego powodu, że on - ciało” – jest to Ewel, „z tego powodu, że on”, rzecz jasna, on – Mosze, i zabił go, i on (Kain) był synem pierworodnym Adama (dlatego cała nieczystość weszła w jego duszę).
286) I razem ze wszystkim tym, Mosze, żeby przykryć nagość ojca (Adama), wziął (za żonę) córkę Itro, o którym powiedziano: „I synowie Keni, teścia Mosze”, i wyjaśniliśmy, dlaczego nazwany „Keni” (קיני)? Dlatego, że oddzielił się od Kaina (nifrad mi-Kain נפרד מקין), jak to, co powiedziano (Szoftim, 4): „I Hewer Keni” – oddzielony od Kaina. A następnie zechciał powrócić „wielkie wymieszanie” powrotem (do Stwórcy), [żeby] przykryć nagość ojca swego, przecież Święty, błogosławiony On, myśl dobrą łączy z działaniem. I powiedział mu Święty, błogosławiony On: „Od korony złej (mi-geza bisza מגזעא בישא) oni, wystrzegaj się ich, to oni – grzech człowieka, o którym powiedziano (Bereszit, 2): „I od drzewa poznania dobra i zła – nie jesz od niego”, to oni - grzech Mosze i Izraela”.
287) Z ich powodu wygnani [synowie] Izraela na wygnanie, i wygnany ittarhu אתתרכו) stąd, jak to, co powiedziano (Bereszit, 3): „I wygnał Adama”, i Adam – jest to Izrael, rzecz jasna, i Mosze z ich powodu wygnany ze swego miejsca, i nie stał się godny (lo zaha לא זכה) wejść w ziemię Izraela, ponieważ z ich powodu naruszył słowo Świętego, niech będzie On błogosławiony, i zawinił ze skałą (haw ba-sela חב בסלע), gdyż uderzył ją. Ponieważ nie powiedział mu nic, oprócz (Bemidbar, 20): „I porozmawiajcie ze skałą”, a oni (wymieszanie) – uczynili (to, co się stało). I razem z tym wszystkim, myśl dobrą, Święty, niech będzie On błogosławiony, łączy do działania, ponieważ on (Mosze) przyjął ich i dał im znak Sojuszu (obrzezanie), tylko żeby przykryć nagość ojca, i Święty, błogosławiony On, powiedział mu (Bamidbar, 14): „I uczynię cię narodem wielkim i potężnym (le-goj gadol we-acum לגוי גדול ועצום) [więcej] niż oni”. I z ich powodu powiedział (Szemot, 32): „Tego, kto zgrzeszył Mi, zetrę z Księgi Mojej (emhenu mi-sifri אמחנו מספרי)”, ponieważ oni - z nasienia Amaleka, o którym powiedziano: „Zetrze pamięć o Amaleku”, i oni spowodowali rozbicie dwóch tabliczek Tory.
288) I od razu (Bereszit, 3): „I otworzyły się (wa-tipakahna ותפקחנה) oczy obydwu, i dowiedzieli się” [synowie] Izraela, „że nadzy oni” - w glinie (be-tina בטינא) egipskiej, ponieważ byli bez Tory, i powiedziano o nich (Ezekiel, 16): „I ty naga i nie przykryta (arum we-eria ערום ועריה)”. I Job z tego powodu powiedział dwa razy (Job, 1): „Nagim wyszedłem z brzucha (mi-beten מבטן) matki mojej, i nagim tam powrócę”, to, że był „Mosze” (משה), obróci się dla „wielkiego wymieszania” w pustkę (szama, [שמה] te same litery, co i „Mosze”) naśmiewanie się (sznina שנינה). „Powrócę tam” (słowo „tam” porównuje się do słowa „pustka”: „szama”): tu wskazówka, że w przyszłości objawi się wśród nich na wygnaniu ostatnim i pójdzie pośród nich dla pustki (pustych słów i naśmiewania się), a on (Job) powiedział: „Bóg (Czteroliterowe Imię) dał (natan נתן), Bóg wziął (lakah לקח), i będzie Imię Boga błogosławione”.
289) I w czasie, kiedy były stworzone dwie tablice Tory, i Tora Mówiona, powiedziano o nich (Bereszit, 3): „I uszyli liście figowca (wa-jitpru ale teena ויתפרו עלה תאנה)” – ukryli się tyloma [warstwami] skóry (klipin קליפין), od „wielkiego wymieszania”, z tego powodu, że nadzy oni (bez Tory), żeby nie otwierała się nagość ich, i okrycie ich - (kanfej cicit כנפי ציצית)”. A o opaskach tfilin powiedziano (Bereszit, 3): „I uczynił Bóg Wszechmogący dla człowieka i żony jego ubrania skórzane (kotnot or כתנות עור), i ubrał ich”. Jednak o cicit (na ubraniu) – „I uszyli liście figowca, i uczynili im pasy (hagorot חגורות)”, to on (Teelim, 45): „Opasany miecz twój na biodrze potężnego (gibor גבור)”. To – czytanie „Słuchaj” (modlitwa „Słuchaj Izraelu”), o którym powiedziano (Teelim, 149): „Wywyższony Bóg (El אל) w gardle ich, i miecz ostry (herew pifijot חרב פיפיות) w ręku ich”. To – „i uczynił im przepaski”.
290) „I usłyszeli głos (kol קול) Boga Najwyższego, itd.” (Bereszit, 3) – kiedy zbliżyli się do góry Synaj, jak to, co powiedziano (Dewarim, 4): „Czy słyszał naród głos Najwyższego, mówiący z wnętrza ognia, itd.”. A „wielkie wymieszanie” – umierali (od Głosu), ponieważ to oni powiedzieli Mosze (Szemot, 20): „I [niech] nie mówi z nami Najwyższy, żebyśmy nie umarli!”, i [uczynili] zapomnienie w Torze, i to oni – ignoranci (amej ha-arec עמי הארץ), o których powiedziano (Dewarim, 27): „Przeklęty (arur ארור) leżący z każdym bydłem (im kol beema עמ כל בהמה)”, i z tego powodu, że oni - od strony tego węża, o którym powiedziano (Bereszit, 3): „Przeklęty jesteś ze wszystkich zwierząt”.
291) I ile wymieszania złego – bydła (domowego) i zwierząt (dzikich). I jest wymieszanie (arbubija ערבוביא) od strony węża, i jest wymieszanie od strony narodów-bałwochwalców, którzy podobni do zwierząt i bydła pola (hiwan u-weiran de-hakla חיון ובעירן דחקלא). I jest wymieszanie od strony szkodników (mazikin מזיקין) – dusze złodziei, oni – szkodniki świata rzeczywiście (mamasz ממש). A jest wymieszanie biesów (szedim שדים), duchów (ruhin רוחין) i lilin (לילין), i wszyscy oni domieszani do [synów] Izraela. I nie ma wśród nich [takiego] przeklętego (latia לטיא), jak Amalek, który jest złym wężem, „inna Boskość” („el aher” [אל אחר] – to słowo według gematrii równa się imieniu Amalek i tworzy 240, czyli słowo „mar”, „gorzki” – Dereh Emet). On - cała rozpusta („giluj le-hol arain” [גלוי לכל עריין], czyli dosłownie „otwarcie każdej nagości”) świata, zabójca (roceah רוצח) on, i para jego – zioła śmierci (sam mawet סם מות), bałwochwalstwo („awoda zara” [עבודה זרה], dosłownie „cudza służba”). I wszystko (wyżej opisane) – Sama–el (imię anioła śmierci [סמאל]), lecz jest – Sama-el, i jest – Sama-el, i nie równe one (jego oblicze), lecz strona węża – przeklęta ponad wszystkie.
292) „I zawołał Bóg Wszechmogący człowieka i powiedział jemu: „Gdzie ty? (ajekaאיכה )””. Tu dał mu do zrozumienia, że w przyszłości będzie zniszczona Świątynia, i opłakiwać będą go [słowem] „Jak? („ejcha” – nazwa „Płaczu Jermija”, jest pisane tak samo, jak wyżej wspomniane „gdzie ty”), jak to, co powiedziano (Ejcha, 1): „Jak zasiaduje samotnie, itd.”, „Eje Ko?” (inne wyrażenie słowa ejcha, gdzie pierwsza połowa - słowo „gdzie”, druga – jedno z nas Obecności, „Ko”, [כה]). A w przyszłości Święty, błogosławiony On, zniszczy wszystkie rodzaje zła ze świata, jak napisano (Jeszaja, 25): „I obali się („bala” [בלע], czyli dosłownie „zostanie pochłonięty”) śmierć na wieki”. Wtedy wszystko powróci na swoje miejsce, jak napisano (Zachariasz, 14): „W dniu tym będzie Bóg Jedyny i Imię Jego jednością”.
293) Bereszit. Uczyliśmy: Każde [imię] Szlomo (שלמה), powiedziane w „Pieśni nad pieśniami” – o Królu, czy świat (szlama שלמא). [Powiedziano] „król” prosto („meleh stam” [מלך סתם], bez przedimka „hej”) – o „kobiecym” (nukwa נוקבא). Król niższy - w wyższym. I tajemnica rzeczy - to, że naśladuje niższy wyższego, i oboje - jako jedno, a mianowicie - dom („bajt”, [בית] lub – inne tłumaczenie – litera „bet”), jak napisano (Miszlej, 24): „W mądrości (be-hochma בחכמה) zostanie odbudowany dom”, i napisano (Pieśń nad pieśniami, 3): „Baldachim (apirion אפריון) zrobił w sobie król Szlomo z drzew Libanu”, „baldachim” – jest to naprawienie (tikuna תקונא) świata niższego od świata wyższego.
294) Ponieważ do tego, jak stworzył Święty, niech będzie On błogosławiony, świat, było imię Imię Jego zamknięte (satim סתים) w Nim, i był On i Imię Jego, zamknięte w Nim – jedyne. I nie istniało żadnej rzeczy, do tego, jak wzniósł się w życzeniu (sarik be-raawta סליק ברעותא) stworzyć świat, i zapisał (raszim רשים), i budował (banej בני), nie istniało (lo kajma לא קיימא), dopóki nie otoczył się (itatef אתעטף) jednym otoczeniem świecenia (zihara זיהרא) i stworzył świat.
295) I wyprowadził cedry (arazin ארזין) wyższe, wielkie z tego światła świecenia wyższego, i umieścił Rydwan Swój (rtiho רתיכו) na 22 litery zapisane, i uformowały się (wyrzeźbiły się) w dziesięciu wypowiedziach, i zasiadły (itjaszwu אתיישבו), jak to, co powiedziano (Pieśn nad pieśniami, 3): „Z drzew Libanu”, i napisano (Teelim, 104): „Cedry Libanu, które zasadził”.
296) „Uczynił sobie król Szlomo”. „Sobie” – dla siebie. „Sobie” – dla naprawienia swego. „Sobie” – pokazać wielkość (jikara יקרא) wyższą. „Sobie” – ogłosić, że On jedyny i Imię Jego jedyne, jak to, co powiedziano (Zachariasz, 14): „Będzie Bóg jedyny i Imię Jego jedyne”, i napisano (Teelim, 83): „I poznają, że Ty, Imię Twoje – Bóg (Czteroliterowe Imię, AWA'Ja), jeden Ty”.
297) Z przyjściem uderzenia (be-matun de-kalpoj במטון דקלפוי) poziomów wiadomych (kastorin jidija קסטורין ידיעא), kapał (natif נטיף) na tą stronę z góry, kapał na prawo, powrócił na lewo, opuścił się w dół. I tak – dla czterech kątów. Królestwo podzieliło się z góry, i z dołu, i dla czterech kątów, [żeby] być jedną rzeką wyższą.
298) Opuścił się w dół i uczynił ją morzem wielkim (jama raba ימא רבא), jak to, co powiedziano (Kohelet, 1): „Wszystkie rzeki idą w morze, a morze nie napełnia się”, ponieważ ono zbiera wszystko i przyjmuje (szaiw שאיב) wszystko w'ewnątrz siebie, jak to, co napisano (Pieśń nad pieśniami, 2): „Ja – narcyz (hawacelet חבצלת) Szarona, lilia doliny (szoszanat ha-amakim שושנת העמקים)”. I „Szaron” (שרון) – to właśnie miejsce wielkiego morza, które czerpie wszystkie wody świata, i wyprowadza, i czerpie, i świeci (nahir נהיר) to – w tym drogami wiadomymi. I wtedy napisano o nich (Miszlej, 24): „W mądrości (be-hochma בחכמה) wybuduje się dom”, z tego powodu – [litera]bet [słowa] „Bereszit”, dom (bajta ביתא) wyższy wielki, zasiedlenie świata, „Król” po prostu – dom niższy.
299) „I król uraduje się w Bogu” (Teelim, 63) – radością światła, które wyszło, ponieważ wyszło poprzez jedno przejście (be-had szwila בחד שבילא), które schowane i ukryte, a wprowadził do niego dwa - dwa, które – jedno. Na tym oparty świat – istnieniem całościowym.
300) „I król uraduje się w Bogu” - świat niższy uradował się za pomocą świata wyższego, zamkniętego, tego, co wysyła (szadar שדר) życie wszystkiemu, Życie Króla nazywa się. To – istota domu. Dom ten buduje dom świata i buduje świat. I to – „Na początku (be-reszit בראשית) stworzył Bóg” - bet początku, początku Mądrości, kiedy zebrał wszystko wewnątrz siebie, i stało się morze wielkie, wchłonąć wszystko.
301) Morze nieruchome (de-kafu דקאפו) wody jego czerpie, wszystkie wody świata, i zbiera je wewnątrz siebie, i wody idą i rozpływają się (szatin שטין) i czerpią się w nim. I to wychodzi od wewnątrz wyższego, i znak tajemnicy tej (Job, 38): „Z brzucha czyjego wyszedł lód (kerah קרח)?”, ponieważ wody jego są zamarznięte (glidin גלידין) w nim, [żeby] czerpać wody inne.
302) Ten lód, morze nieruchome, nie ciekną (nagdin נגדין) wody jego. Lecz w czasie wzmocnienia południa (tukfa de-darom תוקפא דדרום), dochodzi do niego i bierze go ze sobą. Wtedy wody, które były zamarznięte od strony północy (cafonצפון ), topią się i ciekną. Ponieważ od strony północy – zamarznięte wody, a od strony południa – topią się i ciekną, [żeby] napełnić wszystkie te zwierzęta w polu, jak to, co powiedziano (Teelim, 104): „Napoją wszystkie zwierzęta z pola, itd.”. I ci nazywani są „harej batar” (הרי בתר) – „góry rozłąki”, że wszyscy oni napiją się, kiedy strona południa zacznie zbliżać się do nich, i wtedy wody pociekną siłą tą wyższą, [i] wszystko będzie w radości (be-hedwa בחדוא).
303) kiedy myśl (mhaszawa מחשבה) wznosi się w życzeniu, z ukrycia wszystkich ukryć wychodzi wewnątrz niego jedna rzeka, i kiedy zbliżają się – to do tego, po jednym przejściu niewiadomemu z dołu i z góry, to tu (tworzy się) Początek Wszystkiego (rejszita de kala ראשיתא דכלא). I [litera] bet – Król po prostu (bez hej) – od tego zaczyna być osnową, i podobne to do tego.
304) „Stworzył Bóg niebo” (Bereszit, 1), i wyprowadził głos (kol קול) z jego wnętrza. I to nazywa się głosy szofara, i mianowicie „stworzył Bóg niebo”, i On – głos szofara, i niebiosa panują za pomocą Życia Króla Wyższego nad ziemią, i znak twój (Szmuel-alef, 20): „Syn Jiszaja żywy na ziemi” – że „Życie” zależy od syna Jiszaja (Dawida), i z jej pomocą panuje nad wszystkim, i ziemia karmi się od niego, jak to, co napisano (Bereszit, 1): „I ziemia”. „Waw”, która dodała się (w słowie „i”: „we-et” [ואת]), [żeby] panować karmieniem na ziemi.
305) [Cząsteczka] et [את]) [od] alef [do] taw [wyprowadził] Bóg (Elohim אלהים) ten i dał niebu, jak to, co napisano (Pieśń nad pieśniami, 3): „W koronie (be-atara בעטרה), którą koronowała go matka jego w dniu ślubu jego”. I mianowicie - „niebo” (et ha-szamaim את השמים) – [żeby] połączyć to w tym, i złączyć ich – to z tym, istnieć, jak jedno, w tym Życiu Króla, Króla prosto – karmi się z niebios. „I ziemia” (we-et ha-arec ואת הארץ), - połączenie męskiego i żeńskiego, które wyrzeźbiono w literach zapisanych, i Życie Króla, które („życie” w hebrajskim używa się w liczbie mnogiej „haim” [חיים]) przeciągają się z niebios, ponieważ niebiosa wyciągają ich dać istnienie ziemi, i całemu zasileniu jej.
306) I tajemnica, że Bóg (Elo-him) Wyższy uczynił niebo i ziemię dla istnienia, i wyprowadził ich, jak jedno, siłą wyższą Początku Wszystkiego. Według tego obrazu, tajemnica wyższa opuściła się w dół, i ta ostatnia czyni niebo i ziemię z dołu.
307) I tajemnica wszystkiego – bet, dwa światy (liczbowe znaczenie litery - dwa) one, i stworzyły światy. Ten – wyższy świat, i ten – świat niższy. To - na obraz tego. Ten – stworzył niebo i ziemię, i ten – stworzył niebo i ziemię. I z tego powodu - bet (rozpoczyna Torę). Dwa światy one. Ten wyprowadził dwa światy, i ten wyprowadził dwa światy. I wszystko - siłą Początku Wyższego.
308) Opuściło się wyższe i niższe, i napełniło się drogą (orah אורח) jednego poziomu, znajdującego się w nim (w świecie niższym) – według obrazu tego przejścia (szwil שביל) zamkniętego, ukrytego i schowanego (satim tamir we-ganiz סתים טמיר וגניז) z góry, chociaż jedno - przejście cienkie (dakik דקיק), a jedna – droga. Ten, co z dołu – droga, jak to, co napisano (Miszlej, 4): „I droga sprawiedliwych, jak światło świecenia (ke-or noga כאור נוגה)”. A ten, co z góry – przejście cienkie, jak to, co napisano (Job, 28): „Ścieżki (netiw נתיב) nie znają ścierwa (ait עיט)”. I tajemnica wszystkiego (Jeszaja, 43): „Dający w morze drogę (dereh דרך) i w wodach potężnych ścieżka”, i napisano (Teelim, 77): „W morze – droga twoja, i ścieżka twoja – w wodach wielu”. Świat wyższy, kiedy napełni się i zachodzi w ciążę (itabra אתעברא), jak kobieta, która zachodzi w ciążę od mężczyzny, wyprowadza dwóch synów, jak jednego – mężczyznę i kobietę, i oni – niebo i ziemia, według obrazu wyższego.
309) Od wód nieba karmi się ziemia, i wody jego wyrzucane (isztadan אשתדן) wewnątrz niego, tylko że wyższe (wody) - męskie, a niższe – żeńskie, i niższe - od męskiego karmią się, i wody niższe wołają do wyższych, jak kobieta, która otwarta (ptiha פתיחא) dla mężczyzny, i wyrzuca wody – naprzeciwko wodzie męskiej, [żeby] uczynić nasienie, i kobieta od mężczyzny karmi się, jak to, co napisano: „I ziemię” – z dodatkiem waw, jak powiedziano (wyżej).
310) Napisano: „Wznieście do góry oczy swoje i zobaczcie: kto stworzył tych (mi bara ele מי ברא אלה)?” Litery były wyrzeźbione przy czynieniu wszystkiego – przy czynieniu wyższego i czynieniu niższego. Następnie były zapisane i wyrzeźbione w wierszu: „Na początku stworzył Bóg”, rzecz jasna, jak to, co było powiedziane: [literę] bet stworzył, rzecz jasna, siłą wyższą. Bet – żeńskie, alef – męskie, jak to, że bet (czyli dwie) stworzył, rzecz jasna, siłą wyższą, tak alef wyprowadził litery. Prawo dwudziestu dwóch liter, niebo (ha-szamaim השמים), hej wyprowadził niebo, żeby dać mu życie, i ukorzenić (leaszresza לאשרשא) go.
311) „I ziemię (we-et ha-rec ואת הארץ), waw” – wyprowadzil ziemię. Dać jej pokarm i naprawić ją, i dać jej dostatek (sipuka ספוקא), który pasuje jej. „I ziemię” – co wziął waw [cząsteczkę] et, [która] – połączenie, suma dwudziestu dwóch liter, i nakarmił ziemię, i ziemia połączyła ich wewnątrz siebie, jak to, co napisano (Kohelet, 1): „Wszystkie rzeki idą w morze”, mianowicie – tajemnica [wiersza] „i ziemię” – że zebrał wszystko wewnątrz niej, i przyjęła ich ziemia. Wzięła ziemia „we-et” to – niebo i ziemia, jak jedno. „Niebo” (et ha-szamaim את השמים) – tajemnica nieba i ziemi, jak jedno.
312) I przyjęła ich (waw i et), [żeby] karmić się od nich. Osiągnięcie rzeczy (matun mila מטון מלה) – dzięki uderzeniom, które [często] bywają (be-kulpoj szhihej בקולפוי שכיחי). Zbiornik dymu (kustra de-kutra קוסטרא דקוטרא) – na ziemi bywa. Kiedy ogień płomienny wyciąga się i budzi się z lewej, trzyma się (ahid אחיד) za nią (za kobiece), i wznosi (ona) dym (tnana תננא), jak to, co powiedziano (Szemot, 19): „I góra Synaj (har sinaj הר סיני) – dym w całości (aszan kulo עשן כולו), z tego powodu, że opuścił się na niego (góra w hebrajskim jest rodzaju męskiego) Bóg w ogniu”, to – ogień, i to – dym. I napisano: „I góra dymna” - z wnętrza ognia, kiedy opuszcza się, trzyma się to za to, dym - za ogień. I wtedy – w stronie lewej istnieje wszystko. I mianowicie tajemnica (tego): „Również ręka Moja stworzyła ziemię, a prawa Moja stanowiła niebiosa” (Jeszaja, 48) – siłą prawego z góry, według obrazu tego powstały niebiosa, które – męskie, i męskie – od strony prawej pochodzi, a żeńskie – od strony lewej.
313) „Wznieście do góry oczy swoje i zobaczcie: kto stworzył ich?” – dotąd wysokie rzeczy, które nie dla pytania (lo le-szaala לא לשאלא), jak to, co [powiedziano] wyżej. Ponieważ Mądrość (hochma חכמה) powstała z Niczego (me-ain מאין), i nie istnieje dla pytania, które zamknięte i głębokie, nie ma [tego], kto wytrzyma w nim (w poznaniu jego). Kiedy rozprzestrzeniło się światło głębokie (nhora amika נהורא עמיקא), światło jego - istnieje dla pytania (czyli jest poznawalne). Bez względu na to, że ono [bardziej] zamknięte, niż wszystko, co poniżej, i nazywają go w imię pytania „Kto?”, „kto stworzył tych?”.
314) I [to] – mianowicie tajemnica tego, co powiedzieliśmy (Job, 38): „Z łona kogo (mi-beten mi מבטן מי) wyszedł lud?” – z łona „Mi” (czyli tego, co nazywa się „Kto”), rzecz jasna, tego, kto istnieje dla pytania. I – nie pyta się (nie należy pytać), co z góry, co z dołu, lecz – pytać o miejsce, z którego wychodzą dla poznania, i nie dla poznania jego, ponieważ my nie możemy (poznać), lecz - istnieje dla pytania, a nie dla poznania jego.
315) „Bereszit”: [litera] bet – „rejszit” (początek). [Lecz przecież] „rejszit” – jest to wypowiedź (maamar מאמר). Lub możemy powiedzieć, że „Bereszit” (razem z bet) – jest to wypowiedź (czyli pierwsze słowo Tory, jak wyjaśniono w Talmudzie, Traktat Hagiga, jest to jedna z dziesięciu wypowiedzi Boga, którymi stworzony świat)? Lecz – dopóki nie wyszła i nie rozprzestrzeniła się siła Jego, i wszystko - zamknięte w Nim, to i „Bereszit”, i wypowiedź. Kiedy wyszła i rozprzestrzeniła się od Niego siła, to nazywa się „reszit”, i to (już bez bet) – oddzielna wypowiedź, „Kto” (mi מי), pytanie, które „stworzyło tych”. Następnie, kiedy rozprzestrzeniło się i urządziło się, powstało morze (jam ים) i stworzyło z dołu. I wszystko stworzone według tego rodzaju rzeczywiście, który z góry – to naprzeciwko tego, i to – według rodzaju tego, i obydwoje – bet.
316) Napisano (Pieśń nad pieśniami, 1): „Do [tego, jak] król na obiedzie swoim (bi-mesibo, [במסבו] czyli dosłownie „w leżeniu swoim”)” – żeby ukorzenić się (leitjaszwa, [לאתיישבא] czyli dosłownie „zasiąść”) w królestwie niższym, w tajemnicy tego bractwa (hawruta חברותא) i nasłodzenia (tafnuka תפנוקא) tej miłości (hawiwuta חביבותא) raju wyższego, na drodze, co zamknięta, i schowana, i niewiadoma, i napełnia się od niego, i wychodzą potokami wiadomymi. „Pachnidła moje (nirdi נרדי) dają aromat swój (natan rejho נתן ריחו)” – jest to król niższy, który stworzył świat niższy według rodzaju wyższego, i wzniósł zapach przyjemny do góry, żeby panować, i działać. I może, i panuje (we–jahil we-szalit ויכיל ושליט), i świeci światłem wyższym.
317) W dwóch odcieniach (bi-trejn gawnin בתרין גוונין) stworzony świat – w prawym i lewym. W sześć dni wyższych, sześć dni było czynione, [żeby] świecić, jak to, co powiedziano (Bereszit, 1): „Ponieważ sześć dni tworzył Bóg niebo i ziemię”. I ci, co przekopywali drogi karun orhin כרון ארחין), uczynili sześćdziesiąt otworów (szitin nukwin שיתין נוקבין) dla otchłani wielkiej (le-thoma raba רבא לתהומא), i te sześćdziesiąt otworów – żeby wyprowadzić wody potoków wewnątrz otchłani, i z tego powodu (w Talmudzie) – „szitin” (otwory w ofiarniku świątyni, poprzez które zlewały się winne i wodne odchody: pisano tak samo, jak w aramejskim „sześćdziesiąt”) „z sześciu dni Stworzenia stworzone”, i one były pokojem dla świata (szlama le-alma שלמא לעלמא).
318) „I ziemia była dziwna i chaotyczna (tohu wa-bohu תהו ובהו)”. Odpady niedojrzałych [płodów] (suspita de-kamrej סוספיתא דקמרי) – wewnątrz przyjmujących je („go kultoj”, [גו קולטוי] czyli niedojrzałe (wskazówka na ziemię przy stworzeniu) może istnieć tylko w szczególnie pasującym środowisku), ponieważ była wcześniej (ziemia) i nie [mogła] istnieć, była już (dlatego napisano w wierszu: „była” - Sulam). A później - [mogła] istnieć: w czterdziestu dwóch literach. Został uformowany (itgalif אתגליף) świat, i urzeczywistnił się, i wszyscy oni - korona (itura עטורא) Imienia Świętego.
319) Kiedy łączą się, wznoszą się litery do góry i opuszczają się w dół, i zostają ukoronowane koronami w czterech stronach świata, i może świat istnieć, a te istnieją dzięki czynom świata (czyli czynom ludzi). Wzorzec przyjęcia (tofsera de-kilta טופסרא דקילטא) w tych bywa – jak pieczęć pierścienia (tak samo jak wydrukowane przyjmuje formę pieczęci - Sulam). Wchodzą i wychodzą - każda litera, i tworzy się świat. Wchodzą wewnątrz pieczęci, i łączą się, i istnieje świat.
320) W łóżku węża wielkiego (be-kulej de-hiwia rawrewa בקולפי דחויא רברבא) pobiły się (litery) i weszły pod żeńskie (pod „żeńską stronę”) prochu (thot nukwej de-afra תחות נוקבי דעפרא) na tysiąc pięćset łokci. Później otchłań wielka wzniosła się w ciemności (salik be-haszuha סליק בחשוכא) i ciemność ukryła wszystko. Do tego, jak wyszło światło i rozcięło (baka בקע) ciemność, i wyszło, i zaświeciło, jak napisano (Job, 12): „Otwiera głębiny (megale amukot מגלה עמוקות) z ciemności i wyprowadza w świat martwe (calmawet צלמות)”.
321) Z palcami (ecbaan אצבעאן) – trzy krople (ntifu נטיפו) wewnątrz wagi. Połowa z nich – dla istnienia, połowa weszła w dół. Te wznoszą się i te opuszczają się. Kiedy wznoszą się we wzniesieniu rąk, stoi waga drogą prostą, i nie pochyla się (lo sata לא סטא) w prawo i w lewo, jak to, co powiedziano (Jeszaja, 40): „Kto (mi מי) wymierzył (madad מדד), kiedy wzniosły się wody, itd.”.
322) Wszystko było w ziemi zamknięte i nie otwarte, i siła (hejla חילא), i potęga (takfa תקפא) i wody – zastygły wewnątrz niej. I nie wyciągały się, i nie rozprzestrzeniały się, do tego, jak zaświeciło się nad nią światło wyższe. I światło uderzyło po przyjęciu (mahaat ba-kultoj מחאת בקולטוי) i otworzyła się siła, jak to, co powiedziano (Bereszit, 1): „I powiedział Bóg: „Niech stanie się światło”, i stało się światło”, - jest to to światło pierwsze wyższe, które było wcześniej od tego.
323) Stąd wyszła każda siła i potęga, i ziemia [została] podsłodzona (itbasamt אתבסמת), i wyprowadziła następnie siły. Ponieważ światło zaświeciło i opuściło się, rozprzestrzeniło się światło jego od początku świata do końca świata, [lecz] kiedy popatrzył na złodziei świata, uchowało się, i ukryło się, i wychodzi tylko drogami zamkniętymi i nie otwierającymi się.
324) „I zobaczył Bóg światło, że jest dobre (ki tow כי טוב)”. Uczyliśmy: każdy sen (helma חלמא), który istnieje w istnieniu „że jest dobre” (czyli w końcu snu widoczne są te słowa), pokój jemu - z góry i z dołu. Zobaczył litery (podczas snu) – drogami każdego (czyli według czynów człowieka). Widział tet - dobrze jemu (słowo „tow” [טוב], „dobrze”, rozpoczyna się od litery „tet”), i dobrze dla jego snu, przecież Tora rozpoczyna się od niego (od tet): „Że jest dobre”, świeciło od początku świata do końca świata. „Tet” – dobre (taw תב), jest ono błogie (tow hu טוב הוא) – światło w całości (be-aszlamuta באשלמותא).
325) Tet – dziewiąta we wszystkim (liczbowe znaczenie tej litery - dziewięć), litera, która świeci za pomocą wyższego początku (reszita ראשיתא), i zawarta w nim, i stała się zamkniętością kropki, tajemnicą [litery] jud, która – jedna kropka. Waw – z jej siły wychodzi (z siły tet - Sulam), nią uczynione niebiosa. Kiedy kończy się kropką jedną i chowa się wewnątrz (wyjaśnia się forma litery tet), świeci druga (kropka - Sulam). Z niego wychodzą do góry i do dołu, wyższe – ukryte, niższe – otwarte, w tajemnicy dwóch, i istnieje za pomocą siły wyższej.
326) I to – błago, te trzy litery – tet, waw, bet (czyli słowo tow), ustawiły się dlatego w Sprawiedliwym Świata, który połączy wszystko z góry i z dołu, jak to, co powiedziano (Jeszaja, 3): „Powiedzcie – sprawiedliwy, ponieważ dobry (ki tow כי טוב)”, z tego powodu, że światło wyższe zawarte w nim, jak powiedziano (Teelim, 145): „Dobry Bóg dla wszystkich i miłosierdzie Jego – na wszystkich czynach Jego” – „dla wszystkich (la-kol לכל)” napisano, to – bezosobowa („stam” [סתם], czyli powiedziana „po prostu”, bez wskazania na kogokolwiek) rzecz, żeby świecić w dniu jednym, który świeci dla wszystkich, wywyższając się nad wszystkim. Do tej pory – słowa w ich wspólnocie (dalej – ich detale).
327) „Na początku stworzył Bóg”, to tajemnica [napisanego] (Bemidbar, 15): „Początek zagadnień waszych, halu (hala חלה) – podejmijcie podniesieniem („tarimu truma” [תרימהתרימו], czyli oddzielcie od ciała), to - Mądrość wyższa, która - Początek. Bet (przed słowem „początek”) – dom (bejta ביתא) świata – [żeby] napić się z tej rzeki (nahar נהר), w którą wchodzi – tajemnica tego, co napisane (Bereszit, 2): „I rzeka wychodzi z Raju, by poić Sad” – „i rzeka”, która zbiera wszystko z głębin wyższego, i nie zaprzestają wody jej nigdy, [żeby] poić Sad.
328) I ta głębia wyższa – Świątynia Pierwsza, zamknęły się w niej litery, w jednej ścieżce cienkiej, która ukryta wewnątrz niej. I od wewnątrz tej głębiny (umka עומקא) wyszły dwie siły, jak napisano (Bereszit, 1): „et ha-szamaim (niebo)” – napisano nie „szamaim” (bez hej), a „ha-szamaim” – od wewnątrz tej głębiny, która zamknięta od wszystkiego. „I ziemia” – rzeka ta wychodzi do tej „ziemi”.
329) Lecz (na początku) – zawarta w niebie była (ziemia), i wyszły jak jedno, zlepione (mitdabka מתדבקא) stronami, to z tym. Kiedy zaświecił Początek wszystkiego, niebiosa wzięły ją (ziemię), i umieściły w miejscu, jak napisano: „We-et ha-arec (i ziemia)”: „we-et” (ואת) wskazuje na wspólność liter (wszystkich), które – „et” (czyli od alef (pierwszej) do taw (ostatniej)).
330) Kiedy powróciła (ithadadat אתהדדת) ziemia, by usiąść na miejsce swoje i oddzieliła się od strony niebios, była „dziwna i chaotyczna” (tohu wa-bohu תהו ובהו), [żeby] przylepić się (ponownie) do niebios, jak jedno, jak wcześniej, ponieważ zobaczyła niebiosa świecące, a ona – zaciemniła się, - do tego, jak światło wyższe wyszło na nią, a pozostawiło ją, i powróciła na miejsce swoje, [żeby] patrzeć w niebiosa – twarzą ku twarzy (apin be-apinאפין באפין ), i wtedy – naprawiła się ziemia (ittakant ara אתתקנת ארעא) i [stała się] podsłodzona.
331) Wyszło światło na stronie prawej, i ciemność - na stronie lewej. I podzielił ich później, żeby połączyć - to w tym. Jak to, co napisano (Bereszit, 1): „I podzielił Bóg pomiędzy światłem i pomiędzy ciemnością”. I jeżeli powiesz, że był podział rzeczywisty (hawdala mamasz הבדלה ממש), [odpowiem:] nie. Lecz – dzień przyszedł od strony światła, która – prawa, a noc przyszła od strony ciemności, która – lewa. I kiedy wyszli jako jedno, podzielił ich, i podział był od strony Jego (misitroj מסטרוי), [żeby] patrzeć twarzą ku twarzy i przylepić to do tego, żeby było wszystko jednością.
332) I ono (światło) nazywa się dzień, i nazwał je – „dzień”. I ona nazywa się noc, jak to, co napisano (Bereszit, 1): „I nazwał Bóg światło dniem, itd.”. Co to jest „ciemność” (hoszech חשך)? To – ciemność, która utrzymuje się za noc (ahid le-lajla אחיד ללילה), ponieważ nie ma ona światła od siebie, bez względu na to, że przychodzi od strony ognia, który – ciemność. Lecz ciemność – do tego, jak zaświeci się od strony dnia. Dzień poświeci dla nocy. A noc nie zaświeci do czasu, o którym napisano (Teelim, 139): „I noc, jak dzień zaświeci (lajla ke-jom jair לילה כיום יאיר), jak ciemność, tak światło”.
333) Rabbi Elazar skoczył (pośpieszył się) na początku i skomentował (darasz דרש): „Głos Boga (Czteroliterowe Imię) na wodach, Bóg (Imię El) Sławy zaturkotał (hirim הרעים), Bóg (Czteroliterowe Imię) – na wodach wielu”. „Głos Boga” – to głos wyższy, który przeznaczony nad wodami (sterujący wodami), które ciągną się od poziomu do poziomu, do tego, że zbierają się w miejsce jedno, w zebraniu (kinufija כנופיא) jednym. Ten głos wyższy wysyła (meszader משדר) te wody po drogach ich, każdego – drogą jego, jak ten ogrodnik (ganana גננא), naznaczony nad wodami, [żeby] wysyłać je do każdego miejsca, jak się jemu podoba. Tak – głos Boga, naznaczony nad wodą.
334) „Bóg Sławy zaturkotał” – jak to, co napisano (Job, 26): „Turkot potęgi Jego - kto zrozumie?” – to strona, która przychodzi od Potęgi (gwura גבורה) i wychodzi od niej. Wyjaśnienie inne. „Bóg Sławy zaturkotał” – jest to prawe, z którego wychodzi lewe. „Bóg nad wodami wieloma” – jest to Mądrość (hochma חכמה) wyższa, która nazywa się jud. „Nad wodami wieloma” – nad tą głębią zamkniętą (umka stimaa עומקא סתימאה), z której wychodzi, jak to, co napisano (Teelim, 77): „I ścieżka Twoja - w wodach wielu”.
335) Rabbi Szymon wyjaśnił spór (lewego i prawego) i powiedział: „Otworzył wiersz i powiedział (Szemot, 25): „Naprzeciwko zagrody będą kółka (ha tabaot הטבעות) – domami dla żerdzi (badim בדים)” – kto ta „zagroda” (mizgeret מסגרת)? Jest to miejsce zamknięte (sagir סגיר), które nie otwiera się – oprócz jednej cienkiej ścieżki, która'wiadoma wewnątrz niego, w ukrytym (postaci), i z jego powodu („szwil” [שביל], czyli „ścieżka”, w hebrajskim rodzaju męskiego) napełniają się i odznaczają się '(raszim רשים) wrota, [żeby] zapalić świece (leadleka bucinin לאדלקא בוצינין)'. I z tego powodu, że miejsce – schowane i zamknięte, nazywa się „zagroda” (ma jeden korzeń z „sagir”, czyli „zamknięty”). I ten – świat, który przyjdzie (przyszły świat), i ten świat, który przyjdzie – nazywa się „zagroda”.
336) „Będą koła” – to koła wyższe, które trzymają się jedno za drugie: wody (maja מיא) od wiatru (otrzymują - Sulam), wiatr (ruha רוחא) - od ognia, i ogień (isza אשא) - od wody, wszyscy oni trzymają się - to za to i wychodzą – to z tego w tych kołach, i wszyscy - patrzą na tę „zagrodę”, ponieważ w niej łączą się u tej wyższej rzeki, [żeby] (za pomocą rzeki) poić ich, i łączą się w nim („nahar” [נהר], czyli „rzeka”, w hebrajskim jest rodzaju żeńskiego).
337) „Domy dla żerdzi” – są to koła, te koła napełniają te domy i miejsca dla żerdzi, które – rydwan (rtihin רתיכין) z dołu, ponieważ ta (żerdź) przychodzi od strony ognia, a ten – od strony wody, a ten – od strony wiatru (ducha), i tak - wszyscy, [żeby] być rydwanem dla arki (arona ארונא). I dlatego ten, kto zbliża się, zbliży się (jiikraw יקרב) do tych żerdzi, i nie do tego co wewnątrz: „Idź, idź (leh לך), mówią nazirowi (któremu zakazano pić wina) – wszędzie, wszędzie (shor סחור), do winorośli nie zbliżaj się”. Oprócz tych, którzy przychodzą, by służyć (leszamasza לשמשא) wewnątrz, oni mają prawo wchodzić, służyć i zbliżać się. I o tym powiedziano (Bamidbar, 1): „I obcy zbliżający się umrze (ha-zar ha-karew jumat הזב הקרב יומת)”.
338) Bet w [słowie] „be-reszit” – wielka (pisze się większą od reszty liter). Rabbi Josi zapytał go (rabbiego Szymona) i powiedział (rabbi Josi): „Te sześć dni pierwotnych, o których uczyliśmy – kto one?”. Powiedział mu: „Właśnie to, co napisano (Teelim, 104): „Cedry Libanu, które zasadził” – tak samo, jak te cedry wychodzą z Libanu, tak samo te sześć dni wychodzi z „Bereszit”.
339) I te sześć dni wyższych - wieszcz wyjaśnia je: „Tobie, Bóg – Majestat (ha-gdula הגדולה) i potęga (ha-gwura הגבוגה), i piękno (tiferet תפארת), itd.”, ponieważ „wszystko” to – Sprawiedliwy (cadik צדיק), „w niebiosach” – jest to Piękno. „I na ziemi” – Zebranie Izraela (kneset Israel כנסת ישראל), jak jego tłumaczenia (na aramejski): „który trzyma się za niebiosa i za ziemię”, czyli że Osnowa (jisoda יסודא) świata, która nazywa się „wszystko” (kol כל), ona trzyma się za Piękno, które nazywa się „niebiosa”, i za „ziemię”, która nazywa się Zebranie Izraela.
340) I z tego powodu – „Bereszit”, bet początku (reszit ראשית), to – bet z tego powodu, że ona – druga według liczby. I nazywa się „początek”, dlatego że ta korona (kitra כתרא) wyższa, ukryta, ona – pierwsza, i z tego powodu, że nie bierze się pod uwagę (korona), druga (litera) – staje się początkiem. Mądrość niższa początkiem również jest. Z tego powodu nie można oddzielić bet od „początku”.
341) „Be-reszit” – wyrażeniem nazywa się. I tak ono, i sześć dni wychodzi z niego, i zawarte (itkalilan אתכללן) w nim, i tak nazywane są (nazywane są „sześć”) – według rodzaju tych innych (sześciu).
342) „Stworzył Bóg” – jak to, co powiedziano (Bereszit, 2): „I rzeka wychodzi z Raju, by napoić sad”. Co [znaczy] „poić sad”? Poić i dawać istnienie jemu, i patrzeć za nim - dla wszystkiego, co będzie niezbędne. „Bóg (Elo-him אלהים)” – jest to Bóg Życia (haim חיים), ponieważ jest słyszalny: „Na początku stworzył Bóg”, rzecz jasna, za pomocą tej rzeki, żeby wyprowadzić wszystko i poić wszystko.
343) „Niebiosa (et ha-szamaim את השמים) – połączenie męskiego i żeńskiego (habura dhar we-nukwa חבורא דכר ונוקבא), jak należy. Następnie nim (tym połączeniem) stworzony świat niższy, za jego pomocą jest dana siła wszystkiemu. „Niebiosa” – słychać, że „niebiosa” wyprowadziły „et” siłą tajemnicy „Boga Żywego”, po tym, jak „początek” wyprowadził Jego (Imię Elo-him).
344) Ponieważ to wyprowadziło wszystko, i wszystko osiadło na miejscu swoim, jak jedno, koło (azka עזקא) to ostatnie stało się Początkiem, i za pomocą tego Początku wyszły wyższe światła i rozpoczęło się światło, i zaczęły wody wyciągać się (lenagda לנגדא)' dla przyjęcia poprzez niższych, i dlatego „Na początku”, rzecz jasna, „stworzył Bóg”, poprzez nie (Początek) stworzył świat niższy i wyprowadził światła, im dał siłę wszystkiemu.
345) Rabbi Jehuda powiedział: „O tym napisano (Jeszaja, 10): „Czy zhardzieje topór (garzen גרזן) przed tym, kto nim rąbie?” Dodatek (szwaha שבחא) – komu? Czy nie mistrzowi (umana אומנא)? Tak – w tym „Początku”: stworzył Bóg z góry niebiosa. Dodatek – komu? Bogu on.”
346) Powiedział rabbi Josi: „To – to, co napisano: „Do kogo Bóg bliski („Elo-him krowim” [אלהים קרבים], słowo „krowim” w liczbie mnogiej dosłownie – „wychodzi bliski”). „Bliski”? „Bliski” – należałoby, by on [powiedział]! Lecz – [Imię] „Elo-him” - górne, a „Elo-him” Lęku Ic'chaka (parad Ic'chak פחד יצחק) – „Elohim” ostatnie. I dlatego – „bliski”. I potęgi (gwurot גבורות) liczne one, które wychodzą z jednego, i wszystkie – jedno.”
347) „Na początku stworzył” – aluzja na Koronę Mądrości (remez le-keter hochma רמז לכתר חכמה). „Bóg” – aluzja na Rozumowanie (bina בינה). „Et” – aluzja na Majestat i Potęgę (gdula u gwura גדולה וגבורה). „Niebiosa” – to Piękno '(tiferet תפארת). „We-et” – Wieczność, Majestat, Osnowa (necach, hod, jesod נצח הוד יסוד). „Ziemia” – aluzja na Królestwo (malchut מלכות). '
348) „I powiedział Bóg: „Niech będzie światło”, i stało się światło” - to jest to światło, które stworzył Święty, niech będzie błogosławiony On, początkowo, i to – światło oka (nhora de-aina נהורא דעיינא), i to – światło, które pokazał Święty, niech będzie On błogosławiony, pierwszemu człowiekowi, i on widział za jego pomocą od końca świata do końca świata. I to – światło, które pokazał Święty, niech będzie On błogosławiony, Dawidowi, i wysławiał i powiedział: „Co za liczne błago Twoje (ma raw tuwha מה רב טובך), które ukryłeś Ty dla lękających się Ciebie!”. I to – światło, które pokazał Święty, niech będzie On błogosławiony, Mosze, i obejrzał (za jego pomocą Świętą Ziemię przed swoim końcem) od Gilada do Dana.
349) I w czasie, kiedy zobaczył Święty, niech będzie On błogosławiony, że powstaną trzy pokolenia złodziejskie – pokolenie Enosza (pierwsi bałwochwalcy), pokolenie potopu i pokolenie podziału („dara de-flaga” [רדא דפלגא], czyli pokolenie Babilońskiej wieży) – ukrył je (światło), żeby nie korzystali z niego, i dał je Święty, niech będzie On błogosławiony, Mosze, i korzystał z niego trzy miesiące, które pozostały od ciąży [matki] jego (Mosze urodził się sześciomiesięcznym, i jeszcze trzy miesiące matka ukrywała go od egipcjan), jak to, co powiedziano (Szemot, 2): „I ukrywała go trzy miesiące”.
350) I po trzech miesiącach – wszedł do faraona (tam jego przyniosła córka faraona), i zabrał je (światło) Święty, niech będzie On błogosławiony, od niego, dopóki nie powstał na górze Synaj, by otrzymać Torę, i wrócił jemu to światło, i korzystał z niego wszystkie dni swoje, i nie mogli synowie Izraela zbliżyć się do niego, dopóki nie ubierał maski (maswe מסוה) na twarz swoją, jak to, co napisano (Szemot, 34): „I bali się zbliżyć do niego”. I otulał się w nie, jak w [modlitewne] okrycie (itatef bej ke-talit אתעטף ביה כתלית), jak napisano (Teelim, 104): „Obłaczający się w światło, jak w ubranie (ote or ka-salma עוטה אור כשלמה).”
351) „Niech będzie światło, i stało się światło”. Wszystko, o czym powiedziano „i stało się” (wa-jehiויהי ) – to i w tym świecie i w świecie przyszłym. Powiedział rabbi Ic'chak: „Światło, które stworzył Święty, niech będzie błogosławiony On, w Działaniu Pierwotnym (be-uwda di-breszit בעובדא דבראשית), wznosiło się Jego światło od końca świata do końca świata. I ukryło się (itganiz אתגניז).
352) Jaki sens, że ukryło się? Żeby nie korzystali z niego złodzieje świata (hajawej alma חייבי עלמא). I światy nie korzystają z niego z ich powodu. A ono - ukryte dla sprawiedliwych. Dla sprawiedliwego właśnie, jak napisano (Teelim, 97): „Światło zasiane (or zarua אור זרוע) dla sprawiedliwego, dla prostych sercem – radość (u-le-jiszrej lew simha ולישרי לב שמחה). I wtedy podsłodzą („itbasmun” [אתבסמון], czyli naprawią się) światy, i będzie wszystko jednością. A do dnia, kiedy będzie świat, który przyjdzie, ono ukryte i schowane.
353) To światło wyszło z wnętrza ciemności, ponieważ uformowane formowaniem (lub „wyrzeźbione rzeźbieniem”) ukrytym od wszystkiego – do tego, że z tego światła, które ukryło się, wyrzeźbiona ścieżka jedna ukryta – w ciemność, która z dołu, i światło przebywało w niej. Kto – ciemność, która z dołu? Ten („hoszeh” [חשך] (czyli ciemność) w hebrajskim rodzaju męskiego) kto nazywa się „noc” (lajla לילה), jak napisano o nim (Bereszit, 1): „I ciemność nazwał nocą”.
354) I z tego powodu uczyliśmy: Co [oznacza] napisane (Job, 12): „Otwiera głębiny (megale amukot מגלה עמוקות) z ciemności”? Rabbi Josi mówi: „Jeżeli powiesz, że z ciemności zamkniętej otwierają się, to przecież widzimy, że ukryci są oni - wszyscy ci, którzy wyszli i nazywani są „głębiny”, (to w takim wypadku) co to jest „otwiera”? Lecz – wszyscy ci ukryci wyżsi nie otwierają się, lecz od wewnątrz tej ciemności, która – w tajemnicy nocy (be-raza de-lejla ברזא דליליא). Idź i patrz: wszystkie te głębiny zamknięte, które wychodzą od wnętrza Myśli (mi-go mahszawa מגו מחשבה), i zabiera ich, nie otwierają się, dopóki słowo (mila מילה) nie otwiera ich. Kto – „słowo”? Właśnie – „mowa” (dibur דבור).
355) I ta mowa nazywa się Szabat. I dlatego, że Szabat nazywa się mowa, mowa dnia powszedniego zakazana w Szabat. Tak czynił rabbi Szymon, kiedy widział, że mama opowiada [coś], mówił jej: „Mamo, pomilcz. Szabat jest - i zakazano”. Ponieważ mowa ta (sobotnia) powinna panować, a nie inna (ahra אחרא). A ta mowa, która przychodzi od strony ciemności, otwiera głębiny ze swego wnętrza. I słychać: „z ciemności” - to, co przychodzi od strony ciemności, „z” – właściwie.
356) Powiedział rabbi Ic'chak: „Jeżeli tak, co [oznacza] napisane (Bereszit, 1): „I podzielił Bóg pomiędzy światłem i pomiędzy ciemnością?””. Powiedział jemu: „Światło wyprowadziło (uczyniło) dzień, a ciemność wyprowadziła noc, następnie – połączył (hawar חבר) ich razem, i stali się jednym, jak napisano: „I był wieczór (wa-jehi erew ויהי ערב), i był poranek (wa-jehi boker ויהי בקר) – dzień jeden” – ponieważ noc i dzień nazywane są „jednym”. I to – to, co napisano: „I podzielił Bóg pomiędzy światłem i pomiędzy ciemnością”, jest to czas wygnania, kiedy zdarza się rozłąka (isztakah piruda אשתכח פרודא).
357) Powiedział rabbi Ic'chak: „Dotąd męskie - światło, a żeńskie – ciemność. Dlatego łączą się jak jedno, by być jednym. Za pomocą czego dzieli się (be-maj itparszan במאי אתפרשאן)? Żeby poznać (różnicę) pomiędzy światłem i pomiędzy ciemnością, dzielą się poziomy (dargin דרגין), i obydwa – jak jedno. Ponieważ światło jest tylko w ciemności, i ciemność jest tylko w świetle. I, bez względu na to, że oni – są jednym, dzielone są według odcieni (gwanin גוונין), i jednak oni – jedno, jak napisano: „Dzień jeden””.
358) Rabbi Szymon powiedział: „Dzięki sojuszowi (brit ברית) świat stworzony i istnieje, jak napisano: „Jeżeliby nie Sojusz Mój w dzień i w nocy, praw (hukot חוקות) nieba i ziemi nie umieściłbym Ja”. Kto – Sojusz? To – Sprawiedliwy, osnowa świata, który – tajemnica męskiego (początku), i z tego powodu świat istnieje dzięki Sojuszowi (obrzezania). „W dzień i w nocy” – jak jedno, jak napisano: „Jeżeliby nie Sojusz Mój w dzień i w nocy, praw nieba i ziemi nie umieściłbym Ja”, „praw nieba”, które wyciągają się i wychodzą z raju wyższego (eden ilaa עדן עלאה)”.
359) Otworzył i powiedział: „Od głosu łuczników (mehacecin מחצצין) między czerpającymi (meszawin משאבין), tam ogłoszą sprawiedliwość Bogu”. „Od głosu łuczników” – jest to głos Jakowa, jak to, co napisano (Szmuel-alef, 17): „Człowiek średni” (powiedziano o filistyjczyku Goliacie, którego zabił Dawid, słowo „łucznik” (mehacecin) tu tłumaczy się od słowa „heci”, czyli „połowa”, „środek”). „Pomiędzy czerpającymi”, ponieważ on siedzi pomiędzy tymi, którzy czerpią wodę z góry, i on (Jakow) bierze z dwóch stron i łączy ich wewnątrz siebie”.
360) „Tam ogłoszą sprawiedliwość Bogu” – tam ono, miejsce Wiary (mhemnuta מהימנותא), [żeby] przylepić się (do Boga). „Tam ogłoszą sprawiedliwość (cidkot צדקות) Bogu” – tam karmią się jałmużną („cidkot” tu tłumaczy się od „cdaka”, czyli „jałmużna”) Boga i czerpią. „Jałmużna rozsiana w Izraelu” – jest to Sprawiedliwy Świata, Który Istny i Święty (kajam we-kadisz קיים וקדיש). I On czerpie i zbiera wszystko, i rozsiewa (mefazer מפזר) w morze wielkie, które – wody wyższe. „W Izraelu”, dlatego że [synowie] Izraela naśladują (jirtu ירתו) to istne (to sojusz - Sulam). I darował im Święty, niech będzie On błogosławiony, spadek światów.
361) Kiedy [synowie] Izraela pozostawili go (Sojusz), ponieważ odcięli, lecz nie otwierali, co napisano? „Wtedy opuści się we wrota naród Boga”, „opuści się we wrota” – są to wrota sprawiedliwości (szaarej cedek שערי צדק), będą siedzieć we wrotach, lecz nie wejdą do wnętrza, i o tym czasie napisano (Szoftim, 2): „I pozostawili Boga”. Do tego, jak przyszedł Dwora i odarzył (nadwat נדבת) ich tym, jak napisano (Szoftim, 5): „W otwieraniu otwartej (bi-froa praot בפרוע פרעות) w Izraelau”.
362) I o tym (o czasie, kiedy pozostawili Sojusz)napisano: „Zaprzestali (hadlu חדלו) rozprzestrzenione (pizaron פזרון) w Izraelu”, „zaprzestali rozprzestrzenione” – jest to to rozprzestrzenione przez Niego, o którym powiedzieliśmy – zaprzestali rozprzestrzenienie Świętego Sojuszu, że nie „otwierali” (podczas obrzezania), „do tego, jak powstałam ja, Dwora, matka (em אם) w Izraelu”. Co to jest „matka”? Lecz - ja opuściłam wody wyższe z góry dla istnienia światów. „W Izraelu” – prosto: i z góry, i z dołu, [żeby] pokazać, że świat istnieje tylko dzięki temu Sojuszowi. I tajemnica wszystkiego (Miszlej (Przysłów), 4): „I sprawiedliwy - osnowa świata (jisod olam יסוד עולם)”.
363) Trzy wychodzą z jednego (tlat nafkej mi-had תלת נפקי מחד), jeden pośród trzech istnieje, wychodzi pomiędzy dwóch, dwóch wskarmia (jankin ינקין) jednego, jeden wskarmia na kilka stron, i wtedy – wszystko jednością. To - to, co napisano (Bereszit, 1): „I był wieczór i był poranek, dzień jeden”, dzień wieczora i poranku – zawarty w jednym, właśnie [to] tajemnica „Sojuszu w dzień i w nocy”, i za jego pomocą wszyscy są jednością.
364) Uczyliśmy (Talmud, traktat Szabat): odciął i nie otworzył obrzezanie - jakby nie obrzezał. Z tego powodu, że są oni dwoma poziomami: „odcięcie” i „otwarcie”, „pamiętaj (zahor זכור)” i „strzeż (szamorשמור )” (powiedziano o Sobocie w Dziesięciu Przykazaniach), sprawiedliwy (cadik צדיק) i sprawiedliwość (cedek צדק), męskie i żeńskie. Znak Sojuszu – jest to Josef. A sojusz – jest to Rachel. I należy połączyć (lehabra לחברא) ich. I czym połączą ich? Kiedy on odcina i otwiera. A ten, kto odciął i nie otworzył, tak jakby uczynił pomiędzy nimi rozłąkę.
365) „I powiedział Bóg: „I będzie podział(rakija רקיע) wewnątrz wód, i będzie dzielący (mawdil מבדיל) pomiędzy wodami i wodami””. Rabbi Jehuda powiedział: „Siedem nieboskłonów jest z góry i wszystkie istnieją za pomocą wyższej świętości, i Imię Święte w nich zawarte, a ten nieboskłon – pośród wód”.
366) Ten nieboskłon istnieje nad Hajot (aniołami) ostatnimi, i on dzieli pomiędzy wodami wyższymi i wodami niższymi. I wody niższe wołają do wyższych, i z tego nieboskłonu pojął ich – od tej (nieboskłon w hebrajskim rodzaju żeńskiego), co dzieli pomiędzy nimi, ponieważ wszystkie wody – w niej zawarte (w nieboskłonie), i dlatego opuszcza ich (nieboskłon opuszcza wody) do tych Hajot (niższych) i czerpią (szawin שאבין) stąd.
367) Napisano (Pieśń nad pieśniami, 4): „Ogród zamknięty (gan naul גן נעול), siostra moja, niewiasta (ahoti kala אחותי כלה), fala (gal גל) zamknięta, źródło zapieczętowane (majan hatum חתום מעין)”. „Ogród zamknięty” – kiedy wszystko zamknięte w nim, kiedy wszystko zawarte w nim. „Fala zamknięta” – kiedy ta rzeka wyciąga się i wychodzi w nich, i łączy, i nie wyprowadza, i zastygają (karszej קרשי) wody w niej, i istnieją. Dlaczego? Dlatego, że wiatr północny (ruah cafon רוח צפון) wieje na te wody, i zastygają, i nie wychodzą na zewnątrz, do tego, co staje się lodem (kerah קרח). Jeżeliby nie strona południa (darom דרום), co rozdrabnia (akisz אקיש) siłę tego lodu, nie wyszłyby z niego wody nigdy.
368) I widok tego nieboskłonu wyższego – jak i widok tego lodu, który zastygł i wprowadza wewnątrz siebie wszystkie te wody, tak ten wyższy (nieboskłon), nad którym zbierają się wszystkie te wody i dzieli pomiędzy wodami niższymi i wodami wyższymi. I to – to, co powiedziano (Bereszit, 1): „Niech będzie nieboskłon wewnątrz wody” – pośrodku (be-meciut במציעות)”. Nie tak! Lecz – „będzie” napisane, ten (nieboskłon), który od niego (od pierwszego) – pośrodku wód, a on (pierwszy) – z góry, ponieważ stoi nad głowami Hajot.
369) Powiedział rabbi Ic'chak: „Jest przepona (krum קרום) jedna pośrodku wnętrzności człowieka, która dzieli z dołu do góry, i czerpie z góry i oddaje w dół. Tak według tego podobieństwa, nieboskłon – pośrodku, i stoi na tych Hajot niższych, i on dzieli pomiędzy wodami niższymi i wodami wyższymi. Idź i patrz: Te wody zaszły w ciążę (aadu אעדו) i urodziły ciemność (haszuha חשוכא), i o tajemnicy tej powiedziano (Szemot, 6): „I podzieli zasłona (parohet פרוכת) dla was pomiędzy Świętym i pomiędzy Świętą Świętych (bejn ha-kodesz u-bejn kodesz ha-kadaszim בין הקדש ובין קדש הקדשים)””.
370) Rabbi Aba otworzył (Teelim, 104): „Pokrywający wodami wysokości Swoje”. „Wodami” – te wody powyżej wszystkiego, ponieważ nimi zbudowany dom, jak to, co powiedziano (Miszlej, 24): „Mądrością (be-hochma בחכמה) zostanie zbudowany dom”.
371) „Umieścił (uczynił) chmury rydwanem Swoim” (Teelim, 104). Rabbi Isa–najstarszy podzielił (słowo „chmury”): „Awim” ([עבים] czyli chmury) – „aw” (pierwsza część słowa oznacza się chmura, i jednocześnie liczbę 72), „jam” ([ים], czyli morze): chmura, która – ciemność, lewe, stojące nad tym morzem. „Idący na skrzydłach wiatru” – jest to duch (słowo „ruach” [רוח] tłumaczy się jak wiatr i jak duch) Wyższego Sanktuarium. I tajemnica tego (Szemot, 25): „Dwa kruwim (nazwa aniołów) złotych”, napisano (Teelim, 18): „I pojechał na kruwie i wzleciał, i otworzył się na skrzydłach wiatru”. „I pojechał na kruwie” – jeden (czyli na kruwie z twarzą kobiety - Sulam), następnie – otworzył się na skrzydłach wiatru. I do tego, zanim obudzi się ten (z męską twarzą - Sulam), nie otwiera się w tym.”
372) Rabbi Josi mówi: „Napisano (Job, 28): I wody ustalił według miary (ba-mida במדה)”. „Według miary” rzeczywiście ustalił je: kiedy przychodzą wewnątrz niej (miary), i one - naprawienie świata, kiedy przychodzą od strony Potęgi (gwura גבורה)”. Powiedział rabbi Aba: „Tak pierwsi mówili: kiedy dochodzili do tego miejsca (o mierze), poruszały się wargi mędrców (merahaszan safwan de-hakimin מרחשן שפוון דחכימין), i nie mówili nic - żeby nie być ukaranymi.
373) Rabbi Elazar powiedział: „Litera, pierwsza pośród liter, latała nad węzłem czystym (kitra dahia קיטרא דכיא), i została koronowana i z dołu i z góry, i wzniosła się, i opuściła się, i wody uformowały się w formy ich, (były wyrzeźbione rzeźbieniem) i osiadły w miejscu swoim, i połączyło się jedno drugim. Tak wszystkie litery: połączona ta w tej i ukoronowana – ta poprzez tą, do tego, że zostały zbudowane na nich budowy i osnowa (binjana we-jisoda בנינא ויסודא).
374) Kiedy zostały zbudowane wszystkie i ukoronowały się, były wody wyższe wymieszane z wodami niższymi, i wyprowadziły(stworzyły) „dom świata” (bejta de-alma ביתא דעלמא). I z tego powodu, bet ukazuje się na początku. A wody - wznoszą się i opuszczają do tego, że ten Nieboskłon powstał i podzielił pomiędzy nimi. I podział (dwóch linii: prawej i lewej - Sulam) był w drugim (dniu), ponieważ w nim (w drugim dniu Stworzenia) został stworzony Gehinom, który – ogień płonący (nura de-dalik נורא דדליק), jak to, co powiedziano (Dewarim, 4): „Ogień, on pochłaniający” i gotowy przybyć na głowy złoczyńców.
375) Powiedział rabbi Jehuda: „Stąd – każda sprzeczka, która - w imię Niebios, koniec jej – urzeczywistni się (sofo lehitkaem סופו להתקיים), że przecież tu sprzeczka (czyli podział wód) – w imię Niebios była, i niebiosa dzięki temu urzeczywistniły się. O tym napisano (Bereszit, 1): „I nazwał Bóg nieboskłon dniem, itd.”. Budowa z domu i galerii (pierwszego piętra) za pomocą belek (które pomiędzy piętrami) urzeczywistnia się, jak uczyliśmy, co napisano (Szemot, 26): „I podzieli zasłona dla was pomiędzy Świętym i Świętą Świętych” – właśnie ten nieboskłon, który dzieli wewnątrz, pośrodku.
376) Idź, patrz – napisane po tym (Bereszit, 1): „Zbiorą się wody spod niebios w jedno miejsce” - spod niebios rzeczywiście. „W jedno miejsce” – w miejsce, które nazywa się „jeden”, i to – morze niższe, ponieważ ono kończy [Imię] „Jeden” (ehad אחד). I bez niego nie nazywa się „Jeden”. I słychać, co napisane: „zbiorą się”, że za jego pomocą zbiorą się wszystkie wody i jak to, co powiedziano (Kohelet, 1): „Wszystkie rzeki idą w morze, itd.”.
377) Rabbi Isa mówi: „W miejsce jedno – istotne miejsce, o którym napisano (Jiszaja, 4): „I Sojusz świata Mego nie zostanie naruszony (lo timot לא תמוט)” – dlatego że zbiera się wszystko i rzuca w morze (szadej be-jama שדי לימא), za jego pomocą naprawia się ziemia, jak napisano (Bereszit, 1): „I pokarze się susza (jabasza יבשה)” – jest to ziemia, jak to, co napisano: „I nazwał Bóg suszę ziemią”.
378) Dlaczego nazywa się „susza”? Powiedział rabbi Ic'chak: „Właśnie to, co napisano (Dewarim, 16): „Chleb ubóstwa (lehem oni לחם עני)” – „chleb biednego” napisano (słowo „oni” [עני] napisano bez waw, i wychodzi ani, czyli „biedny”), i ponieważ jest to „chleb biednego”, nazywa się „susza” (bez wody - Sulam), i czerpie wewnątrz siebie wszystkie wody w świecie, i ona - pozostaje suszą, do tego, jak to „miejsce” („miejsce jedno” - Sulam) napełnia ją, i wtedy wyciągają się wody drogą tych odpływów (mekorot מקורות).
379) „I zebranie wód (mikwe ha-maim מקוה המים) nazwał morzem” – jest to ten dom zebrania wód wyższych, ponieważ tam zbierają się wszystkie wody, i stąd wyciągają się i wychodzą. Powiedział rabbi Hija: „Zebranie wód” – jest to Sprawiedliwy, ponieważ, kiedy doszło do tego zebrania wód, napisano: „I zobaczył Bóg, że dobra”, i napisano (Jiszaja, 3): „Powiedzcie o sprawiedliwym, że dobry””. Rabbi Josi powiedział: „Izrael - zebranie wód („mikwe”, [מקוה] czyli basen dla oczyszczenia) on, jak napisano (Jeremiasz, 17): „Mikwe Izraela – Bóg””.
380) Rabbi Hija powiedział: „To – Sprawiedliwy, właśnie to, co napisano (Bereszit, 1): „Nazwał morzami (jamim ימים), ponieważ wody, i źródła, i rzeki - wszystkie zabiera on, i on - źródło wszystkiego, i on – zabiera wszystko. Z powodu tego – „morza”, i z tego powodu „zobaczył Bóg, że dobre”, i napisano (Jiszaja, 3): „Powiedzcie o sprawiedliwym, że dobry””.
381) I ponieważ zostało zapisane (itraszim אתרשים), on podzielił pomiędzy dniem pierwszym i trzecim, i nie powiedziano, że „jest dobry” w nim (w drugim dniu), ponieważ w trzecim dniu uczyniła ziemia kiełki, dzięki sile tego Sprawiedliwego, jak napisano (Bereszit, 1): „I powiedział Bóg: „Zazieleni się ziemia zielenią (tadsze ha-arec desze תדשא הארץ דשא) trawy, dającej nasiono, drzewo-płód””. Co to jest „drzewo-płód” (ec pri עצ פרי)? To – Drzewo poznania dobra i zła, ponieważ ono czyni kiełki i płody. „Dające płód” – jest to Sprawiedliwy, Osnowa świata.
382) „Według rodzaju jego” – ponieważ wszyscy synowie ludzcy, w których jest duch świętości (ruha kadisza רוחא קדישא), który – kiełek tego drzewa, - zapisane w nich reszimo (słowami) „według rodzaju jego” (le-mino למינו). I co to? Święty Sojusz (obrzezanie), Sojusz świata, i synowie wiary – według rodzaju jego, według rodzaju jego ku wyższemu, i nie oddzielają się od niego. A Sprawiedliwy – czyni on płód, i to drzewo uczynione, i wyprowadza ten płód według rodzaju jego – według rodzaju tego, kto czyni płód, żeby być, jak on.
383) Szczęśliwy los tego, kto podobny do matki swojej i ojca swego. I dlatego – święte reszimo (obrzezanie) – ósmego dnia (życia dziecka), żeby upodobnić się do ojca jego. I kiedy „otwiera się” (czyniona podczas obrzezania pria [פריעה]), i otwiera się święte reszimo – żeby upodobnić się do ojca. I z tego powodu [napisano]: „Drzewo–płód” - jest to matka. „dające płód” – jest to Sojusz święty, ojciec jego, „według rodzaju jego” – żeby upodobnić się do niego i zapisać się w nim.
384) „Nasienie jego w nim na ziemi”. „Nasienie jego w nim”? „Nasienie w nim” – należałoby [powiedzieć]! Co to jest „nasienie jego w nim”? Lecz – „nasienia [litery] waw - w nim” (indywidualne ukończenie „jego” kończy się w hebrajskim literą waw), „na ziemi”. Tak ono, rzecz jasna, ponieważ to nasienie zrzucił (aszdej אשדי) na ziemię. Szczęśliwy udział Izraela, którzy – święci i podobni do świętych. I z tego powodu, rzecz jasna, napisano (Jiszaja, 60): „I naród Twój (ameh עמך), wszyscy oni – sprawiedliwi(kulam cadikim כולם צדיקים)”, – wszyscy sprawiedliwi, rzecz jasna - ponieważ od tych wychodzą i tym upodabniają się. Zaszczyceni oni – w świecie tym i w świecie, który przyjdzie.
385) Powiedział rabbi Hija: „Napisano (Jirmija, 10): „Czyniący ziemię siłą Swoją (be-koho בכוחו)”. Co to jest „czyniący ziemię”? To – Święty, Błogosławiony On, z góry. „Siłą Swoją” – to Sprawiedliwy. „Urządzający świat według mądrości Swojej” (mehin tewel be-hochmato מכין תבל בחכמתו), „świat” – to ziemia z dołu, „według mądrości Swojej” – to Sprawiedliwość (cedek צדק), jak napisano (Teelim, 110): „I On będzie sądzić świat według Sprawiedliwości”. „Czyniący ziemię” – jest to Święty, Błogosławiony On, który ustala ziemię, i ustala drogi. I czym? Siłą Swoją, jak to, co powiedzieliśmy.”
386) Rabbi Jehuda powiedział: „W literach uformowanych (wyrzeźbionych) rabbi Elazara jest połączenie liter, za pomocą których dwadzieścia dwie łączą się w jedno. Dwie litery: ta wznosi się i ta - opuszcza się, i ta, która wzniosła się, opuszcza się, i ta, która opuściła się, wznosi się, i znak tego (Jiszaja, 45): „Tylko w Tobie, Bóg („ah beha El”, [אך בך אל], cytat wykorzystywany jako kolejność liter)””.
387) Rabbi Josi powiedział: „Języczek wagi (tifsa de-szikla טיפסא דשיקלא) – pośrodku stoi, i znak [tego] (Wajikra, 19): „Na miarę i na wagę”. Waga – języczek stoi pośrodku, i tajemnica tego – napisano (Szemot, 30): „Szekel (ma jeden korzeń ze słowem: ważenie) święty”, i wszystkie wagi stoją w nim. Kto – „wagi”? Jak to, co napisano (Wajikra, 19): „Wagi Sprawiedliwości (meaznej cedek מאזני צדק) będą u ciebie”, i wszystkie one ustawione („kajamin”, [קיימין] czyli dosłownie „stoją”) według wagi w świętym Szeklu”.
388) Powiedział rabbi Ic'chak: „Napisano (Teelim, 33): „Za pomocą słowa Boga zostały stworzone niebiosa i za pomocą ducha ust Jego (be-ruh piw ברוח פיו) – całe wojsko ich”. „Za pomocą słowa Boga zostały stworzone niebiosa” – są to niebiosa niższe, które zostały uczynione za pomocą słowa niebios wyższych. „Za pomocą ducha” - co wyprowadził głos, do tego, jak przyszedł do tej rzeki, która wyciąga się i wychodzi, i nie przerywają się wody jej nigdy. „I za pomocą ducha ust Jego – wszystkie wojska ich” – wszystkie one istnieją za pomocą ducha, który – „męskie” (dhar דכר).
389) „Poi góry (maszke harim משקה הרים) od wysokości Swoich, od płodu działań Twoich nasyci się (tizba תשבה) ziemia” (Teelim, 104). „Poi góry od wysokości Swoich” – kto „wysokości Jego” (alijotaw עליותיו)? Jak to, co powiedzieliśmy, jak napisano: „Pokrywający wodami wysokości Swoje”. „Od płodów działań Twoich nasyci się ziemia” – tajemnica tej rzeki, która wyciąga się i wychodzi w dół, jak to, co napisano (Bereszit, 1): „Działający płód, nasienia którego w nim”.
390) „I będą światła na nieboskłonie – świecić na ziemię” (Bereszit, 1). „I będą światła (jehi meorot יהי מאורת) – brakuje (w słowie światło brakuje litery waw, wychodzi „mearat”, czyli „przekleństwo”). Rabi Hiskija mówi: „Światła, w których przebywa potęga sądu (tukwa de-dina תורפא דדינא), przyjęcie [ich] poprzez sąd (kilta de-dina קילטא דדינא)”. Rabi Josi powiedział: „Niech będą światła (czyli przekleństwo) z dołu, to – luna, od której zależy „askara” ([אסכרה] - choroba duszności) dla dzieci świata, i od niej zależy przekleństwo, ponieważ ona – światło małe (nhora zutra נהורא זוטרא) ze wszystkich świateł, i czasami zaciemnia się i nie przyjmuje światła.
391) „Na nieboskłonie” (Bereszit, 1) – jest to nieboskłon, który łączy wszystkich, dlatego zabiera wszystkie światła (natil kol nhorin נטיל כל נהורין), i on (nieboskłon) świeci dla tego światła, które nie świeci.
392) Rabbi Ic'chak powiedział: „I wyprowadza (ten nieboskłon) tamten nieboskłon, który nie świeci, i nazywają go „Królestwo Niebios” (malchut szamaim מלכות שמים) i Ziemia Izraela, i Ziemia Życia. „Niebiosa” – jest to ten nieboskłon (który świeci). I z tego powodu – [w wierszu] „niech będą światła” brakuje waw (w słowie „meorot” – „światła”). Jaki jest sens? Ponieważ bez waw – śmierć (mota מותא) w świecie.
393) „I będą światła” – wszystko zależy od niego (od waw, której brakuje), połączyć (dodać) Lilit (duch zła) w świecie. Napisano (Job, 3): „Mały i wielki – tam on”, i napisano (Jiszaja, 33): „Ponieważ tylko tam (w Syjonie) Imię Boga potężne (adir אדיר) dla nas, i o tym napisano (Jiszaja, 34): „Tylko tam uspokoiła się Lilit (hirgja lilit הרגיעה לילית) i napisała sobie odpoczynek (maonah מנוח).”
394) Rabbi Elazar powiedział: „I będą światła” – lustro (aspaklarija אספקלריא), które nie świeci samo, a tylko za pomocą świateł wyższych, które świecą dla niej (lustro w hebrajskim jest rodzaju żeńskiego), jak szkło (aszaszita עששיתא), która zbiera światło, które świeci. Napisano (Jeoszua, 3): „To arka Sojuszu Pana całej ziemi”. „To arka (hine haaron הנה הארון)” – jest to lustro, które nie świeci, „Sojusz” – jest to lustro, które świeci. „To arka” – to „światła” (bez waw), „arka” – jest to szafa, żeby wnosić do jej wnętrza Torę Pisaną (Tora sze-bit-htaw תורה שבכתב). „Sojusz” – jest to słońce (szimsza שמשא), które świeci jej (arka w hebrajskim rodzaju żeńskiego), i to „Sojusz”, który z nim. „Arka Sojuszu” – dokładnie „Pana całej Ziemi”. „Sojusz”, który – „Pan całej ziemi””.
395) I z tego powodu ta „arka” – ona „pan (adon אדון)”, ponieważ słońce, które świeci mu, świeci dla całego świata, tak nazywa się, i u niego bierze imię, i nazywa się ta arka panem w tajemnicy Imienia „Adonaj”, jak to, co powiedzieliśmy: Sprawiedliwy i Sprawiedliwość (cadik we-cedek צדיק וצדק), tak i „Pan” (rus. господин), i „Pan” (rus. Гoсподь) – to od tego zależy.
396) Idź, patrz (ta hazej תא חזי): gwiazdy i gwiazdozbiory (kahowim u-mazolot ככבים ומזלות) – w Sojuszu stoją (znajdują się), który – „nieboskłon”, w którym zapisany (reszimin רשימין) i uformowane (wyrzeźbione) gwiazdy, i gwiazdozbiory w nim wiszą, [żeby] świecić. Rabbi Jisa-starszy mówił tak: „I będą światła” (Bereszit 1) – które wiszą na nieboskłonie, i to – luna (sihara סיהרא), która wisi w nim, ponieważ napisano: „I będą światłami” – jest to słońce, „i dla czasów (u-le-moadim ולמועדים)” – przecież czasy i święta, miesiące i Soboty – od nich zależą i są uczynione (na nieboskłonie).
397) I wszystko – w działaniu pierwotnym wyższym, z którym Imię Święte połączyło się, i ono – wszystko. Siedem gwiazd (sziwa kahwej שבעה ככבי)odpowiadają siedmiu nieboskłonom, i wszystkie one sterują światem, i wyższy świat – nad nimi. I dwa światy są – świat wyższy i świat niższy. Świat niższy – według obrazy wyższego, jak napisano: „Od świata i do świata (min ha-olam we-ad olam מן העולם ועד עולם)” – świat wyższy i świat niższy.
398) Napisano (w modlitewniku): „Bóg panuje, Bóg panował, Bóg króluje na wieki wieków”. „Bóg panuje” – z góry (leejla לעילא). „Bóg panował” – pośrodku (be-emcaita באמצעיתא). „Bóg zapanuje” – z dołu (letata לתתא). Rabbi Acha powiedział: „Bóg panuje” – jest to świat wyższy, który - świat, który przyjdzie (przyszły świat). „Bóg panował” – jest to Piękno (tiferet תפארת) Izraela. „Bóg zapanuje” – jest to arka Sojuszu”.
399) Przyszedł w innym czasie Dawid i obrócił ich z dołu do góry (Teelim, 10): „Bóg zapanuje na wieki wieków” – „Bóg panuje” – z dołu, „na wieki” – pośrodku, „wieków” – z góry, ponieważ tam - połączenie, realizacja i zakończenie (aszlamuta אשלמותא) wszystkiego. „Panował” - z góry, „zapanuje” – z dołu.
400) Rabbi Aba powiedział: „Wszystkie te światła, wszystkie one łączą się na nieboskłonie – „świecić na ziemię” (Bereszit 1). Kto to – nieboskłon, który świeci na ziemię? Powiemy, to – rzeka, która wyciąga się i wychodzi z Raju, jak napisano: „I rzeka wychodzi z Raju poić ogród (lehaszkot et ha-gan להשקות את הגן)”.
401) Idź, patrz: kiedy luna panuje i świeci od tej rzeki, która wyciągnięta i wychodzi (z Raju), wszystkim tym niebiosom, które z dołu, i wojskom ich, wszystkim im dodają się światła. I gwiazdy, które naznaczone nad ziemią (metanan al ara ממנן על ארעא), wszystkie one panują i hodują kiełki i drzewa, i w świecie powiększa się wszystko, i nawet morze i ryby morza (nudnej jama נוני ימא) - wszyscy oni w pięknej wielkości, wysokości (be-rabu jatir ברבו יתיר), i tyle wysłanników sądu (gardinej nimusin גרדיני נימוסין) latają po świecie, ponieważ wszyscy w radości, wielkości siły. Kiedy radość w domu króla, nawet ci z wrót (stróże wrót), nawet ci i z dróg (stróże dróg) – wszyscy oni radują się i pływają po świecie, a dzieci świata powinny ostrzegać się.
402) Rabbi Acha powiedział: „I umieścił ich Bóg w Nieboskłon” (Bereszit 1), kiedy oni wszyscy (wszystkie światła) stoją w nim (w nieboskłonie), wtedy raduje się - to z tym. Kiedy luna zmniejszyła światło w porównaniu do słońca, wszystko, co bierze (słońce) - żeby świecić dla niej, jak to, co powiedziano (Bereszit, 1): „Świecić na ziemię”.
403) Raw Ic'chak powiedział: „I będzie światło luny jak światło słońca, a światło słońca będzie siedem razy (większe), jak światło siedmiu dni” (Jeszaja, 30). Co to jest siedem dni? Jest to siedem dni Pierwszo-stworzonych”. Rabbi Jehuda powiedział: „Jest to siedem dni napełnienia” („haamiluim” [המלואים], w ciągu których Aron i jego czterej synowie szykowali się do przyjęcia posady kapłanów (jak opisano w rozdziale Tory „Caw”).
404) „Napełnienie”, na pewno, ponieważ w tym czasie podsłodzi się (itbasam אתבסם) świat i powróci do swojej całości, i nie będzie zepsutą (itpagim אתפגים) luna z powodu węża złego (hiwia bisza חויא בישא), o którym napisano (Miszlej, 16): „dzieli jedność”. I kiedy będzie to? W czasie, o który napisano (Jeszaja, 25): „Zostanie (pochłonięta) śmierć na wieki” (bala ha-mawet la-necah בלע המות לנצח), i wtedy napisano (Zahariasz, 14): „W dniu tym będzie Bóg jeden i Imię Jego jednością”.
405) „I zaroją się (jiszrecu ישרצו) wody rojeniem duszy żywej według rodzaju jej” (Bereszit, 1). Powiedział rabbi Elazar: „To – wody niższe, które rodzą wody, według rodzaju wyższego, one - wyższe i one - niższe” (wody wyższe rodzą dusze wyższe, wody niższe rodzą dusze sprawiedliwych - Sulam). Rabbi Hija powiedział: „Wyższe wyprowadziły duszę żywą”. I kto to? To – dusza pierwszego człowieka (adam kadmaa אדם קדמאה), jak to, co powiedziano (Bereszit, 1): „I był człowiek duszą żywą”.
406) „I ptak latający na ziemi” – są to wyżsi wysłannicy, którzy pokazują się ludziom pod postacią ludzi. Słychać [z tego], co napisano „latająca na ziemi”, że są inni, którzy nie pokazują się – lecz [oni] w duchu rzeczywiście zgodnie z rozumem (le-fum sehaltanu לפום סכלתנו) synów ludzkich (czyli niewidoczni dla człowieka).
407) Z tego powodu nie napisano o nich (o ptakach): „według rodzaju ich (le-minehu למינהו)”, jak o tych innych, o których napisano: „I różnych ptaków skrzydlatych według rodzajów ich”, ponieważ te nie zmieniają się od rodzajów swoich przez wieki, jak te inne, i nie napisano o nich: „według rodzaju ich”. I jeżeli powiesz: są pośród nich (pośród aniołów) ci, którzy różnią się – ci od tych! Tak ono, rzecz jasna, są u nich, ci, co różnią się – te od tych, dlatego napisano (Bereszit, 2): „I stąd rozejdą się”.
408) „I stworzył Bóg potwory wielkie (ha-taninim ha-gdolim התנינים הגדולים)” – to Lewiatan i para jego (lewiatan u-bat zugo לויתן ובת זוגו). „I różną duszę żywą pełzającą” – to dusza tego zwierzęcia, które pełza (romeset רומסת) w cztery strony świata. I kto jest tym zwierzęciem, które pełza? Powiem – to Lilit.
409) „Którymi roiły się wody według rodzaju ich” - ponieważ wody hodują ich. Ponieważ kiedy przychodzi strona południa, otwierają się wody (od zlodowacenia) i ciągną się we wszystkie strony, i statki morza (arbej jama ארבי ימא) idą i przechodzą, jak to, co powiedziano (Teelim, 104): „Tam przejdą statki, Lewiatana tego Ty stworzyłeś – weseli się (lecahek לצחק) za jego pomocą”.
410) „I różne ptaki skrzydlate według rodzaju ich”, jak to, co powiedziano (Kohelet, 10): „Ponieważ ptak niebiański poniesie głos i pan skrzydeł (baal knafaim בעל כנפים) opowie słowo”. Rabbi Josi powiedział: „Wszyscy oni - z sześcioma skrzydłami i nie są zmieniane przez wieki”, i z tego powodu napisano „według rodzaju ich”. Co to jest „według rodzaju ich”? Według rodzaju wyższego, według obrazu wyższego. I te opływają (tasin we-szatinטאסין ושאטין) świat poprzez sześć [przelotów] i widzą czyny synów ludzkich i wznoszą ich do góry (otwierają z góry) i o tym napisano: „Nawet przed znajomym swoim króla nie przeklinaj, itd.”.
411) Rabbi Hiskija powiedział: „Płazy” (Bereszit, 1). „Rojące się” – należałoby, by on [napisał]! Lecz – jak mówimy: „Wieczór, noc” (słowo „remes”, [רמש] czyli płazy, czyta się jak aramejskie „remesz”, czyli wieczór). I z tego powodu [napisano]: „W nim (podczas nocy) błąka się każde zwierzę leśne”, i wszystkie one panują w czasie, kiedy ona (noc) panuje. I zaczynają (anioły) pieśń w trzy straże, na które dzieli się noc i śpiewają pieśń i nie milkną, i o nich napisano (Jeszaja, 62): „Wspominający Boga, nie milczcie! (al dami lahem אל דמי לכם)”.
412) Rabbi Szymon wstał i powiedział: „Wpatrywałem się ja, że kiedy chciał Święty, niech będzie On błogosławiony, stworzyć człowieka, zadrżeli (izdazu אזדעזעו) wszyscy wyżsi i niżsi, i dzień szósty wznosił się po poziomach swoich (salik be-dargoj סליק בדרגוי) do tego, aż wzniosło się Życzenie Wyższe i zalśnił początek wszystkich świateł.
413) I otworzyły się wrota wschodu (tara de-mizrah תרעא דמזרח), ponieważ stąd wychodzi światło, i południe (darom דרום) pokazało siłę światła, którą naśladował od głowy, i wzmocniło się za pomocą wschodu. Wschód wzmocnił północ i obudziła się północ (cafon itar צפון אתער), i wezwał z wielką siłą do zachodu, [żeby] zbliżyć się i połączyć (leisztatafa לאשתתפא) z nim, wtedy zachód wzniósł się na północ i powiązał się (itkaszar אתקשר) z nią, następnie południe przyszło i połączyło się (ahid אחיד) z zachodem, i otoczyli go południe i północ, które – ogrodzenie Ogrodu (gidrej ginta גדרי גינתא). Wtedy wschód zbliżył się z zachodem i zachód przebywał w wesołości (szaria be-hedwa שריא בחדוה) i poprosił u wszystkich, i powiedział: „Zrobimy człowieka (naase adam נעשה אדם) według obrazu naszego, jako podobieństwo nasze” (Bereszit, 1) – żeby było podobieństwo to, w czterech stronach, z góry i z dołu, i wschód przylepił się do zachodu, i wyprowadził (stworzył go). I o tym uczyliśmy: człowiek z miejsca Świątyni wyszedł (był stworzony).
414) Jeszcze: „Zrobimy człowieka na nasze podobieństwo, jako podobieństwo nasze”. Święty, błogosławiony On, powiedział tym niższym, którzy wyszli od strony wyższej, tajemnica imienia tego wznosi się w [słowie] Adam (czyli według gematrii równa się słowu Adam). Adam – z tajemnicy zamkniętej, wyższej. Adam – tajemnica liter, ponieważ Adam łączy niższe i łączy wyższe. Adam: „alef” (litera alef ze słowa Adam [אדם]) – wyższy, wyższy. „Mem sofit” (ze słowa Adam), mem zamknięta, która „mem” z [wiersza] (Jiszaja, 9): „Dla powiększającego władzę” (w słowie „le-marbe” w miejscu zwykłej mem - mem sofit). „Dalet” (ze słowa Adam) – niższa, która zamknięta na zachodzie, i jest to łączność wyższego i niższego, naprawiło się z góry i naprawiło się z dołu.
415) Te litery, kiedy opuściły się w dół, wszystkie jak jedna, w całości, to znajduje się męskie i żeńskie, i żeńskie do strony jego przylepiło się (itdabkat אתדבקת) do tego, żeby upuścił (apil אפיל) na niego sen i zdrzemnął (damuh דמוך) i znajdował się w miejscu Chramu niższego.
416) I rozciął go Święty, błogosławiony On, i przygotował ją (kobietę) jak przygotowują pannę młodą, i doprowadził ją do niego. I to jest to, co napisano (Bereszit, 2): „I wziął jedną ze stron jego (ahat mi-calotaw אחת מצלעותיו), i zamknął ciałem jej miejsce”. „I wziął jedną” – mianowicie. W księdze starożytnych znalazłem, że to (ta strona, którą nie wziął) – Lilit pierwsza, która była z nim i była zabrana od niego.
417) I nie było odpowiadającej mu pomocy, jak napisano: „I dla człowieka nie znalazł pomocy odpowiadającej jemu („ezer ke-negdo”, [עזר כנגדו] przykład tłumaczenia: naprzeciwko niego)”. Co to jest pomoc? Podtrzymanie (smah סמך). Do tej godziny, o której napisano: „Źle być samemu człowiekowi, uczynię mu pomoc, odpowiadającą jemu”. Idź, patrz: człowiek po wszystkim był, dlatego było mu godnym przyjść w świat całościowym.
418) Jeszcze powiedział rabbi Szymon: „Napisano (Bereszit, 1): „I każdy krzak w polu, dopóki nie był na ziemi, i każda trawa pola, dopóki nie zakwitła, ponieważ nie dawał deszczu Bóg Wszechmogący na ziemię”. „Każdy krzak pola (kol siah ha-sade כל שיח השדה)” – są to drzewa wielkie, posadzone później, i były (na początku) małe.
419) Idź, patrz. Adam i Hawa – to na stronie tego stworzone. I w czym jest sens tego, że nie są stworzone twarzą ku twarzy (anpin be-anpin אנפין באנפין)? Ponieważ napisano: „Ponieważ nie dał deszczu Bóg Wszechmogący na ziemię”, i para (ziwuga זיווגא) nie znajdowała się w przygotowaniu (be-tikunej [בתקוניה], przykład tłumaczenia: w naprawieniu), jak należy. I kiedy naprawiły się te z dołu, obrócił twarzą ku twarzy, wtedy znajdowało się (naprawienie) z góry.
420) Skąd (to wychodzi)? Z Namiotu (przenoszonej Świątyni w pustynię), jak napisano (Szmot, 40): „Ustawił Namiot (hukam ha-miszkan הוקם המשכן), ponieważ namiot inny stał z nim, i do tego, jak został ustawiony z dołu, nie był ustawiony z góry. Tak samo i tu: kiedy naprawiło się z dołu, naprawiło się z góry. I ponieważ do tego nie naprawiło się z góry, nie stworzony twarzą ku twarzy, i wiersz udowadnia, jak napisano: „Ponieważ nie dawał deszczu Bóg Wszechmogący na ziemię”, i z tego powodu (napisano dalej): „I nie ma człowieka (Adam ajn אדם אין)” – ponieważ nie był w naprawionej (postaci).
421) I kiedy była ukończona Hawa, ukończył się (isztlim אשתלים) Adam, a przed tym nie ukończył się, i tajemnica tego – że do tego nie było [litery] „samech” w rozdziale. I, bez względu na to, że przyjaciele (mędrcy) powiedzieli, że samech – jest to pomoc, i to – pomoc wyższa (nie to, co Lilit - Sulam), kiedy powrócili się twarzą ku twarzy, mężczyzna i kobieta – był podtrzymany („istamech” [אסתמך] od słowa samech) ten tym, rzecz jasna (Teelim, 111): „Podtrzymany przez wieki wieków, zrobiony w prawdzie i prostocie (emet we-joszer אמת וישר)”. „Podtrzymane” (smuhim סמוכים) – jest to mężczyzna i kobieta, podtrzymujący się razem (podtrzymują jeden drugiego).
422) „Ponieważ nie dawał deszczu Bóg Wszechmogący na ziemię” – ponieważ to tym podtrzymuje się. Świat ten niższy, kiedy został naprawiony (ittaken אתתקן), [ponieważ] powrócili się twarzą do twarzy i naprawili się, znalazł podtrzymanie z góry, ponieważ przed tym nie było Działania w naprawieniu, dlatego „nie dawał deszczu Bóg Wszechmogący na ziemię”, i to od tego zależy.
423) Co napisano po tym? „I para (ed אד) wznosi się od ziemi” – to naprawienie niższego. Następnie: „I napełnił (we-hiszka והשקה) całą twarz ziemi”. „I para wznosi się od ziemi” – to powrót żeńskiego do męskiego (życzenie kobiety wznosi się do mężczyzny - Sulam). Wyjaśnienie inne. Dlaczego „nie dawał deszczu”? Dlatego że póki co nie zostało znalezione naprawienie, (które nazywane) „i para wznosi się nad ziemią”. I dlatego od ziemi niższej obudziły się działania wyższe.
424) Idź, patrz: dym (tanana תננא) wznosi się od ziemi na początku, i obłok (anana עננא) budzi się, i następnie wszystko powiązuje się – to z tym. Według rodzaju tego dymu ofiary budzącego się z dołu i czyniącego świat z góry, i łączy się wszystko – to z tym, i zostaje ukończone, i według rodzaju tego – z góry. Obudzenie zaczyna się z dołu (ataruta szarej mitata אתערותא שרי מתתא), i następnie wszystko kończy się, i jeżeliby Wspólnota Izraela nie budziła z dołu, nie obudziłby się naprzeciwko niej Ten, Kto z góry, i dzięki pragnieniu z dołu, kończy się z góry.
425) Rabbi Aba powiedział: „Dlaczego napisano: „I Drzewo Życia wewnątrz Ogrodu (Ec ha-haim betoh ha-gan עץ החיים בתוך הגן), i Drzewo Poznania dobra i zła (czyli Drzewo Poznania - nie wewnątrz)”? Przecież uczyliśmy, że (wielkość Drzewa Życia) – pięćset lat drogi, i wszystkie wody pierwotne rozprzestrzeniają się pod nim, dlatego Drzewo Życia – rzeczywiście w środku Ogrodu, i on zabiera wszystkie wody pierwotne, i rozprzestrzeniają się pod nim.
426) Ponieważ ta rzeka, która wyciąga się i wychodzi, przebywa nad tym ogrodem i wchodzi w niego. I stąd rozprzestrzeniają się wody w kilka stron, i bierze wszystko ten Ogród, i później wychodzi z niego, i rozprzestrzenia się na kilka strumieni z dołu, jak to, co powiedzieli (Teelim, 104): „Napoi wszystkie zwierzęta pola”. Kiedy wychodzą z tego świata wyższego i poją te góry (turin טורין) wyższe balsamu wyższego (afarsemona dahia דכיא אפרסמונא). Później, kiedy dochodzą do Drzewa Życia, rozprzestrzeniają się pod nimi na wszystkie strony drogą jego.
427) I Drzewo Poznania dobra i zła (ec ha-daat tow wa-ra עץ הדעת טוב ורע) – dlaczego tak się nazywa? Przecież to drzewo – jedno pośrodku (a wydaje się, że pośrodku - miedzy dobrem i złem - Sulam). Lecz - Drzewo Poznania dobra i zła – co to? Lecz - ponieważ nasycało się (janka ינקא) od dwóch stron, i poznało ich – tak jakby nasycało się słodkim i gorzkim (mtaka u-mrira מתקא ומרירא). I ponieważ nasycało się od dwóch stron, i poznało ich, i przebywa wewnątrz nich, nazywa się tak: dobro i zło.
428) I wszystkie te nasłodzenia przebywają na nich (na dobrze i na źle - Sulam). I z jego powodu trzyma się nasłodzenie inne, wyższe, i oni nazywane są „cedry Libanu” (arzej ha-lewanon ארזי הלבנון). Kim są oni – „cedry Lbanu”? Jest to sześć dni wyższych, sześć dni Stworzenia, jak powiedzieliśmy. „Cedry Libanu, które posadził” – nasłodzenia, rzecz jasna, które objawiły się później.
429) Stąd i dalej – „samech”. Co to? „I zamykał (wa-jisgor ויסגור) ciałem miejsce to”. W stronie jego była (Hawa była na stronie Adama), i był ten stroną tego. Rzecz jasna, rozerwał ich (akaran עקרן) Święty, błogosławiony On, i usadził (szatil שתיל) ich w miejscu innym, i obrócili się twarzą do twarzy – dla istnienia. Według tego obrazu podtrzymany („smihan”, [סמיכן] od słowa samech) światy: rozerwał ich Świety, błogosławiony On, i umieścił ich w innym miejscu, i zrealizowali się realizacją ukończoną.
430) I powiedział rabbi Aba: „Skąd [wiadomo], że Adam i Hawa nasłodzeniami (ntiin נטיעין) byli?”. Jak napisano (Jeszaja, 60): „Kiełek nasłodzenia Mojego, dzieło rąk Moich, żeby dumnym być” – czyny rąk Moich (maase jadaj מעשה ידי)” mianowicie, ponieważ nie starali się w nich (w ich stworzeniu) inne stworzenia, i napisano (Jeszaja, 17): „W dniu nasłodzenia twego, pomyliłeś się ty” – ponieważ w tym dniu, w którym byli zasiane w świecie, zepsuli się (sarhu סרחו).
431) Uczyliśmy: nasłodzenia – jak różki koników polnych (ke-karnej ha-hagawim כקרני החגבים) były (czyli małe), i światło ich - cienkie, i nie świecili, i po tym jak byli przesadzeni i naprawili się, powiększyli światło, i nazywali się „cedrami libańskimi”. I Adam i Hawa, do tego, zanim byli przesadzeni, nie rośli (lo itrabiu לא אתרביו) w świetle i nie dawali aromatu (lo sliku rejha לא סליקו ריחא). Rzecz jasna, byli wyrwane i posadzeni, i naprawili się, jak należy.
432) „I rozkazał Bóg Wszechmogący człowiekowi, mówiąc: Od każdego drzewa Ogrodu jedz”. Uczyliśmy: „rozkaz” – to właśnie [zakaz] bałwochwalstwa (awoda zara עבודה זרה). „Bóg” – jest to błogosławieństwo Boga (czyli wskazanie na zakaz przeklinania, nie daj Bóg, Stworzenia). „Wszechmogący” (Elo-him אלהים) – jest to sędzia (czyli wskazówka na przykazania ustawienia sądów). „Człowiekowi” – jest to przelanie krwi (czyli wskazówka na zakaz zabójstwa). „Mówiąc” – jest to rozpusta (czyli wskazówka na zakaz rozpusty). „Od każdego drzewa Ogrodu” – a nie na rabowanie (czyli wskazówka na zakaz rabunku). „Jedz” – a nie organ od żywego (czyli zakaz jedzenia od żywego). I dobrze (czyli w jednym wierszu są wskazania dla wszystkich siedmiu przykazań Tory dla narodów świata – synów Noaha).
433) „Od każdego drzewa Ogrodu jedz”. Przecież wiedzieliśmy, że Awraam jadł (od Drzewa Poznania - Sulam), Ic'chak i Jakow, i wszyscy prorocy jedli - i zostali żywymi. Lecz Drzewo to – to Drzewo śmierci (ilana de-mota אילנא דמותא). Ten, kto bierze od niego jednego, umiera, ponieważ napój (sama סמא) śmierci bierze. I dlatego – „Ponieważ w dniu jedzenia z niego śmiercią umrzesz” (Bereszit, 2), ponieważ dzieli nasłodzenia.
434) Rabbi Jehuda zapytał rabbiego Szymona: „Uczyliśmy: Pierwszy człowiek wyciągający plewę swoją był (czyli likwidował obrzezanie). Co to?” Powiedział jemu: „Ponieważ oddzielił Święty Sojusz od miejsca jego i udziału jego. Rzecz jasna, wyciągający plewę swoją był. I pozostawił (szawak שבק) Święty Sojusz, i przylepił się do plewy (dawak be-arla דבק בערלה), i skusił się słowem Węża”.
435) „I od płodu Drzewa” (powiedziano o Drzewie Poznania) – jest to kobieta (iteta אתתא), „nie jesz od niego”, gdyż napisano (Miszlej, 5): „Nogi jej opuszczają się w śmierć (jordot mawet מות יורדות), do otchłani kroki jej skierowane”. I w tym jest płodem (pri פרי), a w innym (z „innej strony” - Sulam) - nie jest płodem, „ponieważ w dniu jedzenia twego od niego, śmiercią umrzesz”, ponieważ jest to Drzewo śmierci, jak to, co powiedzieliśmy, jak napisano: „Nogi jej opuszczają się w śmierć”.
436) Rabbi Josi powiedział: „To drzewo, o którym powiedzieliśmy, było nawilżane z góry(misztki milejla משתקי מלעילא) i rosło, i radowało się. „I rzeka wychodzi z Raju, by poić Ogród”. „Ogród” – jest to kobieta. I rzeka ta wchodzi w niego, i zrasza go, i wszystko było jednością, gdyż stąd i niżej - rozłąka (piruda פירודא), jak napisano (Bereszit, 2): „I stąd rozłączy się”.
437) „I wąż” (we-ha-nahasz והנחש). Rabbi Ic'chak powiedział: „Jest to - Pragnienie Złe (jecer ha-ra יצר הרע)”. Rabbi Jehuda powiedział: „Wąż rzeczywiście”. Przyszli do rabbiego Szymona i on im powiedział: „Rzecz jasna, wszystko – jedno, i Sama–el ([סמאל], imię anioła śmierci) był, i pokazał się na Ziemi, i obraz (sulmej צולמיה) Węża – jest to Szatan (שטן), i wszystko - jedno”.
'438) Uczyliśmy: „W tym czasie opuścił się Sama-el z niebios, zasiadł (rahiw רכיב) Węża tego i obraz tego widziały wszystkie stworzenia, i uciekały od niego, i przyszli do kobiety za pomocą słów (be-milin במילין), i uczynili śmierć światu. Rzecz jasna, według mądrości (be-hochma בחכמה) przyprowadził Sama-el przekleństwo (lewatin לווטין) na świat i uszkodził (hawal חבל) drzewo pierwsze, które stworzył Święty, błogosławiony On, w świecie (czyli człowieka).
439) I rzecz ta (to, co on przez chytrość swoją zabrał u Pierwszego Człowieka) zależała od Sama-ela, do tego, jak przyszło drzewo drugie, święte, które – Jakow, i zabrał u niego błogosławieństwo, żeby nie został błogosławiony Sama-el z góry, a Ejsaw – z dołu. Ponieważ Jakow – podobieństwo (dugma דוגמא) Pierwszego Człowieka, gdyż u Jakowa – piękno Pierwszego Człowieka (szuprej de-adam ha-riszon שופריה דאדם הראשון) było. I dlatego – tak, jak utrzymał (mana מנע) Sama-el błogosławieństwo od Drzewa Pierwszego (czyli od człowieka), tak samo - utrzymał Jakow, który – Drzewo w podobieństwie do Człowieka (Pierwszego), od Sama-ela błogosławieństwo z dołu i z góry, i Jakow swoje wziął we wszystkim, i z tego powodu – „i walczył mężczyzna z nim” (Bereszit, 32) napisano (czyli walczył Jakow z Sama-elem).
440) I wąż był chytry (arum ערום)”. Jest to – Pragnienie Złe, to – Anioł śmierci, i ponieważ wąż – jest to Anioł śmierci, uczynił śmierć całemu światu. I to – tajemnica tego, co napisano (Bereszitc 6): „Koniec każdego ciała (kec kol basar קץ כל בשר) przyszedł do Mnie” . Jest to Koniec każdego ciała, gdyż zabiera duszę każdego ciała, i nazywa się tak.
441) „I powiedział do kobiety: „Nawet (af אף) …” (pierwsze słowo Węża zwracające się do kobiety). Rabbi Josi powiedział: „Od słowa „nawet” rozpoczął, i gniew (inne znaczenie słowa „af”) umieścił w świat. Powiedział kobiecie: „Za pomocą tego drzewa stworzył Święty, błogosławiony On, świat. Rzecz jasna, zjedzcie z niego „i będziecie jak bogowie (wihjitem kelohim והייתם כאלהים), znający dobro i zło”, przecież takie Jego Imię – Elo-him, i jest to drzewo poznania dobra i zła. I dlatego – jedzcie z niego, „i będziecie, jak bogowie, znający dobro i zło”.
442) Powiedział rabbi Jehuda: „Nie powiedział tak! Ponieważ gdyby powiedział: „Za pomocą drzewa tego stworzył Święty, błogosławiony On, świat, dobrze byłoby: ponieważ on (czyli drzewo, które w hebrajskim rodzaju męskiego) – jak topór (ka-garzen כגרזן) w ręce robiącego nim (be-jad ha-hocew bo ביד החוצב בו). Lecz powiedział on mianowicie, że od drzewa tego zjadł Święty, błogosławiony On, i wtedy – stworzył świat, i każdy sztukmistrz (kol uman כל אומן) nienawidzi przyjaciela swego (sanej le-hawrej סני לחברי), zjecie od niego, i wy będziecie tworzyć światy, i dlatego (powiedziano): „Ponieważ wie Bóg, że w dniu zjedzenia waszego z niego, itd.”. I ponieważ On wiedział to (że wy możecie tworzyć światy), rozkazał wam, byście z niego nie jedli”.
443) Powiedział rabbi Ic'chak: „We wszystkich słowach jego – kłamstwo (be-hol mlilo szikra בכל מלילו שקרא)”. Na początku tego, co powiedział, kłamstwo było, jak napisano: „Nawet powiedział Bóg: „Nie jedz z każdego drzewa Ogrodu”, i – nie tak, ponieważ napisano: „Z każdego drzewa ogrodu jedz”, i zezwolił mu (Bóg człowiekowi) wszystko”.
444) Powiedział rabbi Josi: „Przecież uczyliśmy, że rozkazał jemu Święty, błogosławiony On, o bałwochwalstwie, jak napisano: „I rozkazał”; [i napisano] „Bóg” – [rozkaz] o błogosławieniu Imienia (czyli zakaz przeklinać Stworzyciela); [i napisano] „człowiekowi” – [rozkaz] o przelaniu krwi; [i napisano] „mówiąc” – [rozkaz] o rozpuście; i ile ludzi było w świecie, żeby on (człowiek) potrzebował tego? Lecz, rzecz jasna, wszystko - na tym drzewie było.
445) I ponieważ za niego trzymają się wszystkie te rozkazy, to każdy, kto bierze z niego jednego (Drzewa Poznania), czyli rozłąkę (awid priszu עביד פרישו), i zabiera go dla ludzi (uhlusin אוכלוסין) niższych, którzy trzymają się za niego, i zabiera bałwochwalstwo, przelewanie krwi (szfihut damim שפיכות דמים), i rozpustę. Bałwochwalstwo – w tych ministrach naznaczonych (rawrewej memanan, [רברבי ממנן] czyli oddawać cześć aniołom). Przelanie krwi – od tego drzewa zależy, ponieważ ono – w stronie potęgi (gwura גבורה) i Sama-el (anioł śmierci) naznaczony nad tym. Rozpusta – to kobieta, i kobietą się nazywa, i zakazano zapraszać jedną kobietę, a tylko z mężem, żeby nie było podejrzenia (haszid חשיד) w rozpuście, i z tego powodu wszystkie zakazy były rozkazane (człowiekowi) z tym drzewem (czyli razem z zakazem jedzenia z niego), ponieważ kiedy zjadł z niego – wszystko to naruszył, gdyż wszystkie (zakazy) trzymają się za niego”.
446) Rabbi Jehuda powiedział: „Rzecz jasna, ta rzecz taka, ponieważ zakazano być pojedynczo (leitjahda לאתיחדה) z jedną kobietą, lecz - jeżeli tylko mąż jej jest z nią. Co uczynił ten złodziej (rasza רשע)? Powiedział: „I dotknąłem do tego drzewa i nie zmarłem, tak i ty – zbliż się i dotknij ręką swoją do niego, i nie umrzesz”, i tą rzecz on dodał jej od siebie (ponieważ zakazu na dotkniecie nie było).”
447) Natychmiast: „I zobaczyła kobieta, że dobre drzewo dla jedzenia, itd.” W czym zobaczyła (piękno drzewa)? Powiedział rabbi Ic'chak: „To drzewo dawało zapachy (rejhin ריחין), jak to, co napisano (Bereszit, 27): „Jak zapach pola, które błogosławił Bóg”. I z powodu tego zapachu, który rozprzestrzeniał się, zapragnęła (hamdat חמדת) zjeść go”. Rabbi Josi powiedział: „Widzenie było” (czyli kobieta właśnie widziała, a nie wąchała). Powiedział mu rabbi Jehuda: „Lecz przecież napisano: „I otworzyły się oczy ich obojga!” (czyli tylko po tym zaczęła widzieć). Powiedział mu: „To widzenie – w wielkości drzewa (besziura de-ilana בשיעורא דאילנא) wzięła go, jak napisano: „I zobaczyła kobieta” właśnie.
448) „I zobaczyła kobieta, że dobre, itd”. Widziała i nie widziała. „Że dobre” – widziała, i nie postanowiła o nim (czyli nie postanowiła, co czynić). Co napisano po tym? „I wzięła od płodów jego”. I nie napisano: „I wzięła od niego”. I ona przylepiła się (itdabkat אתדבקת) do miejsca śmierci, i uczyniła śmierć całemu światu, i oddzieliła życie od śmierci, i z powodu winy swojej tej uczyniła podział – oddzieliła żonę od męża (w czasie miesiączki), ponieważ głos (kol קול) i mowa (dibur דבור) nie są podzielone nigdy, i ten, kto oddzieli głos od mowy, staje się niemy (italem אתאלם) i nie może mówić, i ponieważ jemu jest zabrana mowa, umieszcza się w proch (le-afra לעפרא).
449) Powiedział rabbi Szymon: „Napisano (Teelim, 39): „Niemy stałem się ja i niemotą (dumija דומיה), odzwyczaiłem się od dobra, i ból mój (keewi כאבי) zamętnił się”. „Stałem się niemy i niemotą” – ten wiersz Wspólnota Izraela powiedziała na wygnaniu. Jaki sens? Ponieważ głos wypowiada zdanie, ponieważ ona (Wspólnota Izraela) – na wygnaniu, głos oddziela się od niej, i słowa nie słychać, i z tego powodu – „stałem się niemy i niemotą”. Jaki sens? Dlatego że „odzwyczaiłem się od dobra”, ponieważ nie głos z nim (ze słowem). A Izrael powiedzieli (Teelim, 65): „Tobie wypada wychwalenie” (słowo wypada pisze się tak samo jak niemota). Co [takiego] wypada? To – wychwalenie Dawida, które – niemota wygnania i milczenie (sztika שתיקא) bez głosu”. Powiedział rabbi Ic'chak: „Co to jest „Tobie”? Z powodu ciebie – niemota i milczenie, że został zabrany jemu głos.
450) „I wzięła od płodów jego” – uczyliśmy: wycisnęła winogrona (sahta anawim סחטה ענבים) i dała jemu (mężowi) i uczyniła śmierć całemu światu, ponieważ drzewo to – w nim przebywa (szarja שריא) śmierć, i to drzewo, które panuje nocą, kiedy ono panuje, wszyscy synowie świata smakują smak śmierci (czyli śpią). Lecz ci synowie wiary wyprzedzają (śmierć) i oddają dusze swoje na schronienie (be-pigdona בפקדונא), i ponieważ ona na schronieniu, powracają dusze na swoje miejsca – „i wiara Twoja po nocach” (Teelim, 92) napisano.
451) „I otworzyły się oczy u nich obojga”. Rabbi Hija powiedział: „Otworzyły się (itpakhu אתפקחו), by poznać zło świata, to, czego nie znali do tej pory, ponieważ dowiedzieli się i otworzyli się do poznania zła (bisz ביש), wtedy „dowiedzieli się, że nadzy są oni”, ponieważ utracili świecenie (zihara זהרא) wyższe, które ukrywało ich, i odeszło od nich, i pozostali nadzy bez niego.
452) „I uszyli z liści figowych” – które skleili, żeby ukryć się poprzez cienie (culmin צולמין) – tego drzewa, od którego jedli, które (cienie) nazywane są liśćmi drzewa (tafrej ilana טרפי אילנא). „I uczynili sobie pasy (hagorot חגורות)”. Rabbi Josi powiedział: „Ponieważ dowiedzieli się o tym w świecie i przylepili się do niego, zobaczyli, że ten świat sterowany (mitdaber מתדבר) za pomocą tych liści drzewa, i uczynili sobie przesilenie (tukwa תוקפא), żeby wzmocnić się z ich pomocą w tym świecie. I wtedy poznali wszystkie rodzaje czarów (zajnej haraszin זייני חרשין)świata, i chcieli opasać się bronią za pomocą tych liści drzewa, żeby ochronić siebie”.
453) Rabbi Jehuda powiedział: „Wtedy troje poszło pod sąd i [byli] osądzeni, i świat niższy był przeklęty (itlatia אתלטייא), i nie objawiał się objawieniem z powodu Węża, dopóki nie powstali [synowie] Izraela pod górą Synaj.
454) Następnie ubrał ich Święty, błogosławiony On, ubraniami (lewuszin לבושין), od których skóra była zadowolona, jak to, co powiedziano (Bereszit, 3): „Ubrania skóry”. Na początku były ubrania światła (or אור), i były wykorzystywane przez nich w górę, co w górze, ponieważ anioły wyższe przychodziły, żeby zadawalać się od tego światła, jak to, co powiedziano (Teelim, 8): „I brakowało jemu niewiele do Boga, i Chwałą (kawod כבוד) i Pięknem (hadar הדר) koronował go”. A teraz, kiedy zgrzeszyli – ubrania skóry (or עור), gdyż skóra zadawala się od nich, lecz nie dusza.
455) Następnie urodzili (olidu אולידו). Syn pierwszy – syn brudu (bra zuhama ברא זוהמא) był. Dwóch (Adam i Wąż) połączyło się z Hawą (atu alo de-Hawa [אתו עלה דחוה], czyli dosłownie „przyszli na Hawę”), i zaszła w ciążę od nich, i urodziła dwóch – ten poszedł do swego rodu, i ten poszedł do swego rodu. I duch podzielił się – ten w stronę tą, i ten - w stronę tą. Ten podobny do swojej strony, i ten podobny do swojej strony.
456) Od strony Kaina przyszły wszystkie pokolenia strony rodzajów zła i duchów (ruhin רוחין) i nieczystych (szedin שדין), i czarodziejów (harszin חרשין). Od strony Ewela – strona, gdzie miłosierdzia więcej (rahamej jatir רחמי יתיר), lecz nie w całości: wino (hamar חמר) dobre z winem złym, i nie naprawił się (świat) za jego pomocą – do tego, jak przyszedł Szet (trzeci syn Adama), i powstały od niego wszystkie te pokolenia sprawiedliwych świata, i za jego pomocą został ustawiony (asztil אשתיל) świat. A od Kaina powstały wszyscy ci bezczelni (hacifin חציפין) i złodzieje (reszaim רשעים), i ci, którzy obwiniają (hajawin חייבין) świat.
457) Powiedział rabbi Elazar: „Wówczas, kiedy zawinił Kain, przestraszył się, ponieważ zobaczył przed sobą legiony (aniołów) uzbrojonych, którzy przyszli zabić (lekatla לקטלא) go. I kiedy powrócił powróceniem (czyli żałował swoich grzechów), co powiedział? „I Ty wygnałeś mnie dzisiaj od liku ziemi, i od Liku Twojego ukryję się”. Co [oznacza]: „i od Liku Twojego ukryję się (u-mi-paneha esater ומפניך אסתר)”? Lecz, że będę zniszczony (satir סתיר) od budowy swojej. Rabbi Aba powiedział: „Jak to, co napisano (Teelim, 22): „I nie ukrył Twarzy Swojej od niego”, „I ukrył Mosze twarz swoją”, i dlatego (powiedział Kain): „I od Liku Twego ukryję się”, od tego Liku Twego, że nie zwrócą na mnie uwagi, i dlatego – „każdy, kto znajdzie mnie, zabije mnie”.
458) „I umieścił Bóg Kainowi znak, żeby nie pobił go każdy, kto go znajdzie.” (Bereszit, 4). Co za znak (ot אות)? Literę (słowo „ot” również oznacza „litera”) alef z dwudziestu dwóch liter Tory dał jemu, żeby ochronić go. Powiedział rabbi Jehuda: „Co napisano (Bereszit 4): „I było, kiedy oni byli w polu”? Co [oznacza] „w polu (ba sade בשדה)”? To – kobieta. Z tego powodu wstał i zabił go. Ponieważ od strony (od tej żeńskiej lewej strony - Sulam) naśladował zabójstwo od strony Sama-ela, który uczynił śmierć całemu światu. I pozazdrościł (kanej קני) Kain Ewelowi z powodu kobiety jego (z Ewelem urodziła się siostra bliźniaczka). Rabbi Hija powiedział: „Widzimy, co napisano w tym samym miejscu: „Zdenerwował się Kain bardzo, i spadła twarz jego” – z tego powodu, że nie była przyjęta ofiara jego”. Powiedział mu: „Tak ono, i wszystko było przeciwko niemu (czyli on zazdrościł z powodu ofiary, i z powodu kobiety)”.
459) I powiedział rabbi Jehuda: „Co napisano: „Jeżeli polepszysz (tetiw תיתיב), czyżby nie [było] wzniesienia, a jeżeli nie polepszysz, u wejścia grzech leży”? Lecz – tak powiedział: „Jeżeli ty polepszysz czyny swoje, [będzie] wzniesienie”. Co [oznacza] „wzniesienie” (set שאת)? Jak to, co napisano (Bereszit, 49): „Nadmiar wzniesienia” (powiedział Jakow pierworodnemu Ruwenowi), ponieważ u pierworodnego przewaga jest we wszystkim zawsze. I zależy od czynów jego. I z tego powodu - „Jeżeli polepszysz, czyż nie [będzie] wzniesienia, a jeżeli nie polepszysz, u wejścia grzech leży”.
460) Co [oznacza] u wejścia (la petah לפתח)? To - wejście, które z góry, z którego wychodzą osądzenia (dinin דינין) na czyniących zło w świecie. „Wejście”, jak to, co napisano (Teelim, 118): „Otwórzcie mi wrota sprawiedliwości (szaarej cedek שערי צדק)”, i u tego wejścia grzech leży, i to – Anioł Śmierci, i on jest gotowy rozliczyć (leitpara לאתפרע) ciebie”.
461) Idź, patrz. W Nowym Roku (rosz ha-szana ראש השנה) urodził się Adam. W Nowym Roku, rzecz jasna, tajemnica wyższa i niższa: Nowy Rok z góry i Nowy Rok z dołu. W Nowy Rok bezpłodni (akarot עקרות) są wspominani. Skąd [wiadomo], że Nowy Rok bywa? Jak napisano (Bereszit, 21): „I Bóg przypomniał (pakad פקד) Sarę”, „I Bóg” – właśnie, to - Nowy Rok, ponieważ urodził się Adam w Nowy Rok, urodził się podczas Sądu (ba-dina בדינא), i świat stoi w sądzie (w Nowy Rok), i dlatego, rzecz jasna, „u wejścia grzech leży”, żeby zapytać u ciebie, „i do ciebie – zainteresowanie jego”, do tego, że zniszczy ciebie.
462) „I ty będziesz panować nad nim” (Bereszit, 4) – tajemnica tego, co napisano (Nehemija 9): „I ty ożywiasz ich wszystkich (mehaje et kulam מחיה את כולם)”. Stąd powiedzieli: panuje Święty, błogosławiony On, tylko wtedy, kiedy zniszczeni są złodzieje świata. I dlatego, kiedy Anioł Śmierci zniszczy ich, wtedy będzie panować Święty, błogosławiony On, nad nim, żeby nie wychodził czynić zło (leawasza לאבאשא) światu, jak napisano: „I ty będziesz panować nad nim”, „i ty” - dokładnie.
463) Powiedział rabbi Ic'chak: „W węzłach niezgody (be-kutra di-plaga בקוטרא דפלגא) pan znajduje się (kafsira szchijah קפסירא שכיח)” (czyli pan w danym wypadku, Anioł Śmierci, podtrzymuje i powiększa kłótnię, żeby następnie zapytać i zyskać ze sprawiedliwych - Sulam). Rabbi Jehuda powiedział: „I ty będziesz panować nad nim” – za pomocą wyrzutu sumienia.
464) Rabbi Josi powiedział: „Kiedy te pokolenia Kaina przechodziły po świecie, to niszczyli ziemię (metartaszej ara משרטשי ארעא), i byli podobni do wyższych i niższych”. Powiedział rabbi Ic'chak: „Uza i Azel, kiedy spadli z miejsca swego świętego z góry, zobaczyli córki synów ludzkich i zgrzeszyli, i urodziły synów, i to byli Nfilim ([נפילים] czyli „wielkoludy”, a w tłumaczeniu prostym – „upadłe”), jak napisano (Bereszit, 6): „I Nfilim byli na ziemi”.
465) Rabi Hija powiedział: „Synowie Kaina byli synami anielskimi, ponieważ kiedy wszedł Sama-el w Hawę, umieścił w nią bród (zuhama זוהמא) i zaszła w ciążę, i urodziła Kaina, i obraz jego nie był podobny do reszty synów ludzkich, i wszyscy ci, którzy przyszli od jego strony, byli nazywani tylko „synami anielskimi” (bnej ha-hlohim בני האלהים).
466) Rabbi Jehuda powiedział: „I nawet te Nfilim tak nazwane (synami anielskimi). „Oni - potężni (ha-giborim הגבורים)” (Bereszit, 6) – sześćdziesiąt było na ziemi, jak liczba wyższa. Napisano tu: „Oni – potężni, którzy od wieków”, i napisano tam (Pieśń nad pieśniami, 3): „Sześćdziesiąt potężnych wokół niej”. Rabbi Josi powiedział: „Oni – potężni, którzy od wieków”, rzeczywiście „od wieków” (me-olam מעולם) właśnie, „ludzi imienia (anszej ha-szem אנשי השם)”, co za „imię”? To - świat (olam עולם), jak to powiedzieliśmy, „ludzie imienia”, dokładnie. Napisano tu: „Ludzie imienia”, i napisano tam (Wajikra, 24): „W przebiciu Imienia”; i napisano: „I przebił (czyli przeklął) syn kobiety izraelitki Imię”.
467) Rabbi Hija powiedział: „Od świata (inne tłumaczenie słowa „me-olam”) rzeczywiście byli, i od świata niższego wziął ich Święty, błogosławiony On, jak to, co powiedziano: „Przypomnij miłosierdzie swoje (rahameha רחמיך) i miłość Swoją (hasadeha חסדיך), ponieważ są od świata oni”, „od świata”, rzecz jasna, i – od świata niższego wziął ich Święty, błogosławiony On, i to – pierwsi ojcowie, by mogli być rydwanem (rtiha רתיכא) świętym z góry. Tak i tu: „oni – potężni, którzy od świata”, od świata, rzecz jasna, wziął ich Święty, błogosławiony On”. Rabbi Ic'chak powiedział: „Od świata – to (Pieśń nad pieśniami, 3) „pościel Szlomo(mitato sze-li-szlomo מטתו שלשלמה), jak napisano: „Sześćdziesiąt potężnych wokół niej”. Rabbi Acha powiedział: „Wszyscy oni synami anielskimi nazywani są”.
468) Powiedzieli mędrcy, błogosławiona pamięć o nich: „Wówczas, kiedy stworzył Święty, błogosławiony On, człowieka, stworzył go w Ogrodzie Rajskim, i rozkazał mu siedem przykazań. Zgrzeszył i był wygnany z Ogrodu Rajskiego. I dwa anioły niebiańskie – Aza i Azel, powiedzieli przed Świętym, błogosławiony On: „Jeżeli bylibyśmy na ziemi, bylibyśmy sprawiedliwymi”. Powiedział im Święty, błogosławiony On: „I wy bylibyście w stanie pokonać Złe pragnienie (jicra bisza יצרא בישא)?” Powiedzieli mu: „Pokonalibyśmy”. Natychmiast rzucił ich Święty, błogosławiony On, jak to, co powiedziano (Bereszit, 6): „I upadli byli na ziemi”, i napisano: „I potężni, itd.” I wówczas, kiedy opuścili się na ziemię, weszło w nich Złe pragnienie, jak powiedziano: „I wzięli sobie kobiety, ze wszystkiego, co wybrali”, zgrzeszyli i oderwali się od świętości swojej.
469) Idź, patrz. Wszystkie miejsca były zamkniętymi, zapisanymi cienko (rszimin dkikin רשימין דקיקין) w miejscu jednym. Następnie wykorzenił ich Święty, błogosławiony On, i zasadził ich w innym miejscu. I objawiło się.
470) Rabbi Jisa zapytał: „Co [oznacza] napisane: „To – Księga porodzenia człowieka (ze sefer toldot Adam זה ספר תולדות אדם), w dniu stworzenia poprzez Boga człowieka, na podobieństwo Boga uczynił ich, mężczyzną i kobietą stworzył ich i błogosławił ich”?” Powiedział mu rabbi Aba: „Tajemnica wyższa to. Uczyliśmy (Talmud, Traktat Rosz ha Szana, list 16): „Trzy księgi otwierają Nowy Rok. Jedna – dla absolutnych sprawiedliwych, jedna – dla absolutnych złodziei, a jedna – dla średnich”. Księga wyższa, ponieważ z niej wyszło wszystko, wychodzi z niej reszimo (ktiwa כתיבה). Księga środkowa – połączenie (klala כללא) wyższego i niższego, Tora Pisana, Pierwszy Człowiek. Księga trzecia - która nazywa się „Porodzenie człowieka” – jest to [księga] całkowitych sprawiedliwych, jak to, co napisano: „To Księga Porodzenia człowieka”, to – sprawiedliwy, rzecz jasna, czyniący porodzenie. „W dniu stworzenia poprzez Boga człowieka, na podobieństwo Boga” - ponieważ, rzecz jasna, kiedy naprawiło się wszystko z góry i z dołu, to objawili się w jednym podobieństwie. „Mężczyzną i kobietą stworzył ich”, prosto, jedno włączone w drugie.
471) Uczyliśmy: napisano (Miszlej, 18): „Baszta siły (migdal oz מגדל עוז) – Imię Boga, za Jego pomocą (za pomocą Imienia) pobiegnie sprawiedliwy i wywyższy się”. To – „księga porodzenia człowieka”, który biegnie w tej baszcie. Ta baszta – jaka jej sprawa? Lecz – to baszta Dawida, i to – „Baszta siły - Imię Boga”, i wszystko – jedno, tu – wiadome dla synów wiary (li-wnej mhemnuta לבני מהימנותא), to rzecz jasna, „księga porodzenia”.
472) I powiedział rabbi Aba: „Księgę, rzecz jasna, opuścili do pierwszego człowieka, i za jej pomocą poznał wyższą mądrość, i księga ta – przychodzi dla synów Boskich, mędrców pokolenia (hakimej dara חכימי דרא), i ten, kto staje się godny wpatruje się w niego (księga w hebrajskim rodzaju męskiego), zna według niego mądrość wyższą, i patrzy za nim (za człowiekiem znającym księgę), i znają go, i księgę tę opuścili mu panowie tajemnic (marej de-razin מארי דרזין) i trzech wysłanników naznaczonych przed nim (czyli przed księgą).
473) I wówczas, kiedy wyszedł człowiek z Rajskiego Ogrodu, pochwycił się (ahid אחיד) za tę księgę. Kiedy wyszedł – odleciała (tas טס) od niego. Modlił się i płakał (calej u-bahej צלי ובכי) przed Panem swoim. I powrócili mu, jak wcześniej, żeby nie została zapomniana mądrość u synów ludzkich, i starali się, by poznać (wi-sztadlun leminda וישתדלון למנדע) Pana swego.
474) Tak uczyliśmy: księga była u Hanoha, i ta księga – od miejsca „księgi porodzenia człowieka”, i to – tajemnica mądrości, ponieważ z ziemi był wzięty (Hanoh), jak napisano (Bereszit, 5): „I nie ma go, ponieważ zabrał (lakah לקח) jego Bóg”, i on – „młodzieniec” (naar נער), jak napisano (Miszlej, 22): „Ucz (hanoh חנוך) młodzieńca zgodnie z drogą jego”.
475) I wszystko ukryte wyżej (ginzej ilai גנזי עלאי) było przekazane do rąk jego, a on przekazuje i daje (tym, którzy są godni - Sulam), i wykonuje to, co jemu poręczono, i tysiące kluczy przekazane w ręce jego, i sto błogosławieństw bierze każdego dnia, i łączy (synów Izraela) z Panem ich. Ze świata zabrał go Świętego, błogosławiony On, dla służby Jemu (le-szimuszej לשמושי), jak to, co napisano: „Ponieważ wziął go Bóg”.
476) I dlatego była przekazana księga, która nazywa się „Ksiega Hanoha”. Wówczas, kiedy zabrał go Święty, błogosławiony On, pokazał jemu wszystko ukryte wyżej, pokazał mu Drzewo Życia wewnątrz środka Ogrodu, jego liście i gałęzie (tarfoj we-anfoj טרפוי וענפוי), i wszystko widzimy w jego księdze. Zasłużeni ci pobożni (hasidej חסידי) wyżsi, którym otwiera się wyższa mądrość, i nie jest zapomniana poprzez nich przez wieki, jak napisano (Teelim, 25): „Tajemnica Boga - dla lękających się Go (li-rejaw ליראיו), i Sojusz Swój wygłosi im”.
477) I powiedział Bóg: „Nie będzie sądzony (lo jadon לא ידון) duch Mój w ludziach wiecznie, ponieważ również On – ciało (basar בשר) itd.”. Rabbi Acha powiedział: „W tym czasie ta rzeka, która wyciąga się i wychodzi, wyprowadza ducha wyższego od Drzewa Życia i wylewa (arik אריק) na Drzewo, i przyciągały się duchy wewnątrz synów ludzkich długie dni, do tego, jak wznieśli złe [czyny] i stanęli u wejścia (gdzie powiedziano Kainowi, „leży grzech” - Sulam). Wtedy odszedł wyższy duch od tego Drzewa w czasie, kiedy wzlatują dusze (niszmatin נשמתין) do synów ludzkich, jak to, co napisano: „I powiedział Bóg: „Nie będzie sądzony duch Mój w człowieku wiecznie (le-olam לעולם)” – [czyli] dawać dla świata (inne tłumaczenie słowa „le-olam”) w czasie, kiedy wzlatują dusze do synów ludzkich.
478) „Ponieważ również On – ciało”. Powiedział rabbi Elazar: „Ponieważ również (be-sza-gam בשגם)” - to Mosze (gematria słów „beszagam” i „Mosze” równa), ponieważ on świeci dla luny i od siły tej (mi-hajla da מחילא דא) istnieją synowie ludzcy w świecie wiele dni. „I będą dni jego - sto i dwadzieścia lat” – wskazuje na Mosze, z pomocą którego dana jest Tora, wtedy (przy Darze Tory) wylał życie dla synów ludzkich od tego Drzewa Życia, i tak byłoby, jeżeliby nie zgrzeszyli [synowie] Izraela, jak to, co napisano (o skrzyżalach): „Wyrzeźbiono (harut חרות) na skrzyżalach” – wolność (herut חרות) od Anioła Śmierci, ponieważ Drzewo Życia, by przyciągało się w dół.
479) I z tego powodu: „Ponieważ również”, ponieważ on (Mosze) – ciało, istnieje rzecz (czyli od niego zależy) – wylać duch Życia, „ponieważ również on” trzyma się za niższe i trzyma się za wyższe. I o tym uczyliśmy: Mosze nie zmarł (lo mit לא מית), a był zabrany (itkanisz אתכניש) od świata, i był świecącym dla luny, ponieważ słońce, bez względu na to, że zabierane ze świata, nie umiera, a wchodzi i świeci dla luny, i podobnie Mosze.
480) Wyjaśnienie inne. „Ponieważ również on - ciało”. Przy przyciąganiu ducha do synów człowieka długie czasy obrócił się (ithadar אתהדר) duch, żeby być ciałem (czyli być jako ciało - Sulam), ciągnąć się za ciałem (za jego pragnieniami - Sulam), i starać się w czynach tego świata.
481) Powiedział rabbi Ic'chak: „Wszystkie pokolenia, które powstały od Szeta (trzeciego syna Adama) – wszyscy sprawiedliwi i pobożni. Po tym, jak rozprzestrzenili się (itpasztu אתפשטו) i urodzili, to nauczyli się sztuk świata (umanuta de-alma אומנותא דעלמא) niszczyć (ludzi) poprzez miecze i piki – dopóki nie przyszedł Noah i nie naprawił ich naprawieniem świata, żeby pracować i naprawiać ziemię (pracować na ziemi), ponieważ na początku nie byli sadzącymi i obrabiającymi (zarin we hacdin זרעין וחצדין), następnie było im to potrzebne, jak napisano w (Bereszit 8): „Więcej dni ziemi, itd.”.”
482) Rabbi Elazar powiedział: „Przygotował (zamin זמין) Święty, błogosławiony On, do naprawienia świat, i żeby naprawić duch w synach ludzkich tak, żeby przedłużyli dni na wieki, jak to, co napisano w (Jeszaja 65): „Ponieważ jak dni drzewa, dni narodu Mego, itd.”, i napisano w (Jaszaja 25): „Zniknie śmierć na wieki (lanecah לנצח), i zetrze Bóg Wszechmogący łzę z każdej twarzy, i pozór narodu Swojego zabierze z całej ziemi, ponieważ Bóg powiedział”.”-