Przejdź do treści

Rozważania, Duchowy wzrost i upadek człowieka

Duchowy wzrost i upadek człowieka

Istota nauki Kabały

16 grudnia 2014, czyta się około dwóch minut

Depositphotos_58876979_xs

ISTOTA NAUKI KABAŁY: STWÓRCA A STWORZENIE
Stwórca stworzył życzenie. On sam w sobie nazywany jest Acmu’To (Istotą) – Nieosiągalnym. Jest On niedostępny dla żadnej nauki. Przedmiotem całej mądrości Kabały są wyłącznie działania Stwórcy wobec stworzenia. Kabała bada wszystko, co znajduje się poza Stwórcą, ponieważ On sam pozostaje niepoznawalny.

Jego Myśl powołuje do bytu stworzenie – życzenie – a następnie oddziałuje na nie, odmieniając je i nadając mu różnorodne formy. Proces ten przebiega od stanu początkowego – punktu w świecie Stwórcy – poprzez rozwój życzenia w jego najbardziej egoistycznej formie, aż po naprawę do najwyższego, altruistycznego poziomu, czyli całkowitego podobieństwa do Stwórcy.

Przedmiot Badań Kabały
Nauka Kabały bada wszystko, co dzieje się ze stworzeniem wewnątrz Myśli wypływającej ze Stwórcy. Absolutnie wszystko, co nie jest samym Stwórcą, należy do sfery tego, co zostało przez Niego stworzone. Nauka ta obejmuje ogół relacji Stwórcy ze stworzeniem; jest ona Myślą Stwórcy, którą On urzeczywistnia.

Kabała bada: w jaki sposób i w jakim celu Stwórca działa wobec każdego z nas – wspólnie i z osobna – w ciągu całego naszego życia. Łączy ona w sobie strukturę wszystkich światów oraz naszego świata, działające w nich prawa oraz nas samych, funkcjonujących wewnątrz tych praw i światów. Cały ten układ, jego funkcjonowanie oraz ukierunkowanie na ostateczny Cel, stanowi przedmiot badań tej nauki. Wynika z tego, że obejmuje ona absolutnie wszystko oprócz samej Istoty Stwórcy (Acmu’To). Oczywiście zgłębiamy ją w takim zakresie, jaki jesteśmy w stanie pojąć, jednak u kresu naszego rozwoju powinniśmy osiągnąć pełnię mądrości Kabały.

Praca ze Światłem i Brak Przymusu
Powinniśmy nastawić się tylko na jedno – na Światło Stwórcy, które nas rozwija i naprawia. Jeśli będziemy pragnęli doświadczyć Jego wpływu i świadomie wystawimy się na Jego świecenie, On dokona w nas swojej pracy. W duchowości nie ma przymusu: naprawa odbywa się w takiej mierze, w jakiej człowiek sam tego pragnie.

Dlatego pragnienie to musi być szczere, a nie fałszywe – nie może być tak, że „co innego w sercu, a co innego na ustach”. Z nauki Kabały czerpiemy ten aspekt, który najlepiej na nas oddziałuje, naprawia nas i prowadzi przez wszystkie drogi oraz stopnie do naszego ostatecznego Celu – zjednoczenia ze Stwórcą.

Głos na żywo

myśli czytelników i odpowiedzi autora

Dodaj swój głos

W tym samym dziale