Wszystko to przypomina wizje Izajasza i Ezechiela, czyli oglądanie Rydwanu (Merkawy), kiedy widzi się go w jego uporządkowaniu i rozumie w nim wielkość prowadzenia Stwórcy, niech będzie błogosławione Jego Imię.
2. Wiedz, że na samym początku cała rzeczywistość była prostym światłem. To, co obecnie stanowi Sefirot, jest tym samym pierwotnym światłem, które istniało od początku, z tym że było ono całkowicie bez miary. Z tego powodu nie ma w nim żadnego pojmowania i nazywa się je światłem prostym (Or Paszut), ponieważ nie można go ująć w żadne ramy. Jest ono samą wolą, której w żaden sposób nie da się pojąć ani zobaczyć. Gdy zaistniała kwestia miary, to, co zostało wymierzone, stało się możliwe do zobaczenia jako światło ograniczone. Nazywa się to światłem wyemanowanym (Or Neecal), ponieważ na początku nie było widoczne, a teraz jest widoczne.
3. I nie było żadnej pustej przestrzeni. Pustą przestrzenią (Chalal) nazywa się to, z czego została usunięta nieskończoność. Pozostałe Reszimo jest wolnym powietrzem i nie ma pustej przestrzeni bez Reszimo, jak zostanie wyjaśnione dalej. Jednak w odniesieniu do tego, co odeszło, nazywa się to pustą przestrzenią, a ze względu na to, co pozostało, nazywa się to Reszimo – czyli pierwotnym powietrzem, podobnym do powietrza, które znajduje się między jednym przedmiotem a drugim w tym świecie.
4. A gdy powstało w Jego prostej woli, by wyemanować byty wyemanowane – oto tak, jak niżej wymaga się Ma'N, a Ma'D nie schodzą inaczej, jak tylko według miary Ma'N, tak samo wyjaśnia teraz, w jaki sposób zrodził się Cimcum. Nie nastąpił on w żaden sposób według Niego samego, niech będzie błogosławione Jego Imię, ale według stworzeń, które miały z Niego powstać... I dlatego, gdy skierował na to swoją myśl, zostało to uznane za Ma'N od Niego samego i w Nim samym. Jest to koniec, który połączył się z głową, i wyłonił się środek, a wówczas dokonał się Cimcum według właściwości stworzeń, jak wspomniano wyżej. Ten Cimcum jest podstawą wszystkich określeń, które mają dopiero zaistnieć. Odnoszą się one do relacji między Ein Sof, błogosławiony On, a Jego stworzeniami – co oznacza, że nie dotyczą Jego samego, ale tego, co z Niego do nich należy.
5. Z wiadomej przyczyny, a mianowicie, aby być nazywanym Miłosiernym i Łaskawym – nie jest to przyczyna pierwsza, lecz druga, natomiast pierwszą przyczyną celową jest kwestia obdarzania dobrem.
6. W punkcie centralnym znajduje się ogólna zasada, wokół której obracają się wszystkie dążenia woli, i jest nią obdarzanie dobrem; tam następuje przemiana zła w dobro.
7. A to miejsce pustej przestrzeni jest okrągłe, równe ze wszystkich swoich stron. Miejsce jest tym, co daje rzeczywistość istnienia bytom, które istnieją, i jest ono jednakowe dla każdego bytu, ponieważ to, co nie miałoby miejsca, nie mogłoby zaistnieć; dlatego jest ono okrągłe.
8. Aż zaistniał świat Acilut i wszystkie światy zostały umieszczone wewnątrz tej pustej przestrzeni. Nieskończoność nie pozwalała na zaistnienie bytów, ale miara daje im istnienie. Sama ta miara jest tajemnicą Malchut i to ona daje istnienie wszystkim bytom, jak wspomniano wyżej. Reszimo, które pozostało, jest korzeniem Kli i tam zakorzeniona jest właściwość Din, w tajemnicy zła, które musi powrócić do dobra.
9. Pociągnął światło poprzez jedną linię (Kaw). Reszimo jest tajemnicą ciała, w którym odciskają się działania, natomiast Neszama kieruje wszystkimi jego organami zgodnie z ich właściwością, panuje nad nimi i oczyszcza je. Jest to tajemnica wyjaśniona w Raja Mehemna w paraszy Pinchas. Dlatego korzeniem rzeczy jest Reszimo. Kaw nie dodaje działania, ale kieruje Reszimo zgodnie z jego właściwością.
10. Jedna linia (Kaw). Kaw idzie wyłącznie jedną drogą i wówczas poziomy liczą się w tajemnicy głowy (Rosz) i końca (Sof). Nie chodzi o to, aby było wiele głów, dlatego nie ma więcej niż jeden Kaw.
11. Na kształt jednego cinoru (rurki). Wszelka granica ciągnie się z ograniczonego Reszimo, dlatego aby światło wchodziło wyłącznie tą drogą, musi mieć ono granicę. Z tego powodu po jednej stronie sama pusta przestrzeń utworzyła małą ścieżkę i przez nią pociągnęło się światło – to znaczy Kaw, który sam jest cinorem dla świecenia Ein Sof, które rozciąga się wewnątrz niego.
12. Pozostało jednak wolne miejsce. Wszystko, co jest skutkiem, otrzymuje od swojej przyczyny i podąża za nią, a pusta przestrzeń otrzymuje od Ein Sof, który ją otacza, ponieważ jest jego skutkiem. Wolne miejsce jest właściwością pośrednią, aby pusta przestrzeń nie otrzymywała bezpośrednio od Ein Sof i nie brała od niego świecenia, ale według własnej miary, a nie według miary Dającego. Dlatego zawsze powstaje właściwość pośrednia między Dającym a otrzymującym, aby otrzymywał on stosownie do siebie.
13. I poprzez ten Kaw ciągnie się i schodzi światło Ein Sof Stwórcy do wnętrza pustej przestrzeni. Ein Sof, błogosławiony On, który otacza wszystko, nie daje swego głównego świecenia wokół pustej przestrzeni, lecz ponieważ został ustanowiony Kaw, w nim zawiera się ono, aby wejść do wnętrza pustej przestrzeni. Znajdują się tu zatem trzy rzeczy: ścieżka i cinor, Kaw, który się w nim ciągnie, oraz świecenie, które schodzi z Ein Sof, który otacza pustą przestrzeń, a które w całości zawiera się wewnątrz tego Kaw. Dlatego wyłącznie to miejsce nazywa się imieniem Acilut.
14. I oto to światło, które rozprzestrzenia się wewnątrz tej pustej przestrzeni, dzieli się na dwie właściwości. W Sefirot istnieją dwie właściwości. Pierwsza – że są one skutkami jedna drugiej: Hesed z Biny, a Gwura z Hesed, tak że każdy niższy poziom jest bardziej oddalony od Ein Sof, błogosławiony On, niż poziom wyższy od niego. Nie ma w tym różnicy między prawą a lewą stroną, ani też Hesed i Gwura nie są sobie równe w swoim ciągu poziomów. Od tego zależy oczyszczenie światów, jak wyjaśniono dalej, ponieważ każdy poziom schodzi aż do ostatniego, którym jest Asia, która znajduje się w centrum i jest podtrzymywana przez wszystkie wyższe. Każdy niższy jest podtrzymywany przez wyższy od siebie, aż Ein Sof, błogosławiony On, dźwiga wszystko. Istnieje też druga, odwrotna właściwość: wyższy obłóczy się w niższy, w wyniku czego niższy zawiera w sobie wszystkie wyższe. Na tym opiera się praca człowieka, która dociera do wszystkich poziomów. Według tej właściwości prowadzenie zostało uporządkowane w tajemnicy prawej, lewej i środkowej strony. Są to okręgi (Igulim) i linia prosta (Joszer). Z uwagi na to, że szczegółowość prowadzenia przejawia się wyłącznie w Joszer – okrąg ma formę ogólną, a uporządkowanie dokonuje się w Joszer – to cała wiedza zależy od tego i tym zajmuje się Zohar oraz pozostałe księgi.
15. Uwaga, której nie ma w drukowanych wydaniach księgi Skarby Życia: Światło Adam Jaszar wyszło ze światła Ein Sof z poziomu, do którego nie dotarł Cimcum, i nazywa się ono Ruach. Daje mu to przewagę nad Igulim, które pochodzą wyłącznie ze światła, które uległo Cimcum. Dlatego Igulim znajdują się na poziomie Nefesz, jak wyjaśniono dalej, ponieważ Cimcum pochodzi wyłącznie z siły Din, jak wiadomo, a właściwość Nefesz również jest Din. Z ust naszego nauczyciela, niech będzie błogosławiona jego pamięć (Arizala): Ein Sof dokonał stopniowego rozwinięcia poziomów, tak aby każdy wyższy zawierał w sobie niższy, a na końcu wszystkiego pozostał człowiek; tą drogą zostały stworzone wszystkie światy. Dlatego niebiosa są okręgami i jest to ustalenie poziomów w tajemnicy Nefesz. W chwili, gdy wyszło światło, aby utworzyć te poziomy, wewnątrz ukryty był należyty porządek prawej i lewej strony. Następnie on się ujawnił i z niego powstał Kaw, którym jest Ruach, w którym zawierają się wszystkie ruchy. Przez to prowadzone są wszystkie światy, dlatego główna rzecz zależy właśnie od tego.
16. Do powyższej uwagi: „Światło Adam Jaszar wyszło ze światła Ein Sof itd.” – z Reszimo powstały Kelim, zarówno dla Igulim, jak i dla Joszer, a Kaw jest dla jednych i drugich jak Neszama. Różnica polega na tym, że wewnętrzna część Igulim pochodzi z samej rzeczy, która uległa Cimcum, natomiast wewnętrzna część Adam Jaszar jest od tego bardzo daleka.
17. Wiedz, że w tym Acilut istnieją rodzaje światów bez końca, a pierwotne powietrze zawiera w sobie wiele spraw. Jednak ogólnym porządkiem, pod którym zawierają się wszystkie porządki, jest porządek Imienia AWa'Ja, niech będzie błogosławione, które stanowi samą tajemnicę postaci człowieka. Dlatego właśnie o tym się mówi, ponieważ jest to wspomniana zasada ogólna, a cała reszta zawiera się pod nią. Taka jest tajemnica słowa Adam – Jud-Waw-Dalet, Hej-Alef, Waw-Alef-Waw, Hej-Alef.
18. Rysunek jednego człowieka z dziesięciu Sefirot na całej długości wspomnianych okręgów na tym rysunku. Forma w Sefirot nie jest ich istotą, ale jest przypadłościowa według wizji proroctwa, w tajemnicy słów: „i przez proroków daję podobieństwa”. Gdy wyższa wola pragnie oznajmić prorokowi jedną tajemnicę, ukazuje mu Sefirot w jednej postaci, a później, gdy chce mu ukazać inną sprawę, ukazuje je w innej postaci, nawet jeśli jest ona przeciwna pierwszej. Jest to zupełnie tak jak we śnie, gdzie obrazy zmieniają się w jednej chwili przed tym, kto śni. Dlatego niech nie będzie dla ciebie trudnością ten rysunek w zestawieniu z układem światów, ponieważ miejsce, które jest wyżej, nie jest takie jak nasze miejsce, a Sefirot zmieniają się w swoich wyobrażeniach. Zatem gdy ukazuje się, że światy są podtrzymywane jeden przez drugi, niższy przez wyższy, aż Asia okazuje się podtrzymywana przez wszystko – widzi się tę formę okręgów, które znajdują się jedne w drugich, jak narysowano tutaj. Natomiast gdy ukazuje się zasada stopniowania światów w tajemnicy obłóczenia – widzi się układ znany z innych rozważań.
19. Jednak zajmiemy się i będziemy mówić o tym, co zostało z Niego wyemanowane. Tajemnica postaci człowieka to ten jeden poziom, na którym znajdują się sprawy pracy nad jej naprawą (Tikun), a dokonuje się to mocą ciała i duszy. W ciele zakorzenione jest zło, a dusza ma je przezwyciężyć i przemienić w dobro. Aby to osiągnąć, dusza musi ukryć swoje światło, aż zaistnieje rzeczywistość ciała; dlatego dokonuje się to wyłącznie w oddaleniu miejsca od korzenia. I na tym polega cała kwestia świateł Adam Kadmon od Rosz aż do Nekudim.
20. A oto te cztery Imiona AWa'Ja, które dzielą się na cztery napełnienia – to, co w tajemnicy Imion jest A'B, Sa'G, M'A, Bo'N, w odniesieniu do liter jest to Ta'NTA. Dlatego te dwie rzeczy są ze sobą połączone.
21. I oto od poziomu uszu i niżej zaczniemy wyjaśniać. Wiedz, że oblicze (Panim) jest stworzone po to, aby ujawniać w formie blasku i świecenia wszystko, co znajduje się wewnątrz całego ciała. Dlatego światła te wychodzą z oblicza przez jego otwory i nazywa się to blaskiem rysów twarzy. Okazuje się zatem, że cała rzeczywistość to Adam Kadmon i jego blask. Sam Adam Kadmon jest dla nas nieosiągalny, nawet w swojej zewnętrzności, a wszystko, czym się zajmujemy, dotyczy wyłącznie jego blasku, który jest świeceniem od niego.
22. Wiedz, że od uszu i niżej zaczyna się Imię Sa'G, które w nim jest, i w którym jest ten podział Ta'amim na trzy części, czego nie ma w innych Imionach; ten podział oraz wszystkie pozostałe właściwości Ta'NTA nazywają się jednym złożeniem potrzebnym do wyprowadzenia na jaw postaci człowieka.
23. I oto w tym świetle jest dziesięć pełnych Sefirot. Ogólny sens wszystkich tych świateł polega na stopniowym dochodzeniu do ujawnienia postaci człowieka, ponieważ dusza musi ukryć swoje światło, aby naprzeciw niego ujawniła się rzeczywistość ciała – zobacz o tym w innym miejscu. Dusza składa się z czterech części: Nefesz, Ruach, Neszama, Neszama le-Neszama. W światłach czaszki (Karkafta) świecą wszystkie cztery jej części; w światłach ucha (Ozen) Neszama le-Neszama obłóczyła się już w Neszama; w światłach nosa (Hotem) dwie wyższe obłóczyły się w Ruach, a w ustach (Pe) trzy obłóczyły się w Nefesz. Usta wypuszczają tchnienie w tajemnicy oddechu płuc, po czym wracają, przyjmują i znów oddychają; dlatego światła ust wychodzą i wracają, i znów wychodzą. Przy wyjściu świateł ust, gdy części duszy ukryły się już w Nefesz, ujawnia się tajemnica ciała w tajemnicy dwudziestu dwóch liter, chociaż jest ono jeszcze połączone z duszą. Przy powrocie powstają dwa odrębne twory: światła osobno i Kelim osobno. Mimo to świateł jest wiele, a Kli jest niewiele. Następnie w Nekudim pomnożyły się Kelim, aby dokładnie odpowiadać światłom, ale jeszcze bardziej uległy ubytkowi; ponadto nastąpiło tam rozbicie w tajemnicy prawdziwej śmierci. Potem następuje Tikun taki, jaki jest obecnie. A sednem wszystkiego jest zmartwychwstanie umarłych, które jest dopełnieniem naprawy rozbicia – zobacz to wszystko w innym miejscu. Taki jest porządek wznoszenia się światów aż do wyższego Sa'G, gdzie wszystko pozostanie w całkowitym Tikunie w tajemnicy wieczności. I oto we wszystkich tych światłach, które wychodzą, zmieszane są części Kli, ponieważ po połączeniu się Kaw i Reszimo w samym Adam Kadmon wszystko, co wychodzi, wychodzi w połączeniu ich obojga. Jednak w A'B światło jest tak wielkie i dominujące, że Kli nie może się w ogóle ujawnić. Natomiast w uchu, gdzie światło się ukryło, korzeń Kli zaczął się nieco ujawniać... I taka jest tajemnica liter, które są rozważane w tych światłach i ujawniają się stopniowo, aż wszystkie dwadzieścia dwie litery ujawniają się w ustach.
24. Ponieważ z prawego ucha ciągnie się dziesięć Sefirot z poziomu Or Makif. Skoro litery są rozważane w tajemnicy Kelim w światłach AHa'P, to odnoszą się do nich pojęcia Or Pnimi i Or Makif, ponieważ Kli jest podwójne: wewnętrzne i zewnętrzne. Dlatego litery są podwójne, na prawą i lewą stronę, i to one są korzeniami Kelim... wewnętrznego i zewnętrznego. Litery, które łączą się z korzeniem wewnętrznego Kli, to Or Pnimi, a te, które łączą się z korzeniem zewnętrznego Kli, to Or Makif.
25. A te dziesięć Sefirot przyszły jako Or Pnimi oddalone od swego Or Makif wielkim oddaleniem. Aby Kli uzyskało rzeczywistość istnienia, te dwa korzenie, które ujawniają się w tajemnicy liter, muszą połączyć się razem; wówczas z ich połączenia wzmocni się ich istnienie i powstanie pełne Kli. Dlatego tutaj, gdy były od siebie oddalone, Kli nie wyszło. Dopiero gdy się zbliżyły, rozpaliły się jedno od drugiego i każde wyłoniło część Kli w nim zawartą, jak wspomniano wyżej i jak dalej... Kli. Powód, dla którego nie zbliżyły się, aby utworzyć Kli, jest taki, jak napisano w tekście: Kli nie wystarczało, by ukryć światła i zaciemnić je na tyle, by były na miarę niższych poziomów, ponieważ ich światło było wciąż bardzo wielkie, a gdyby się zbliżyły, tym bardziej pomnożyłyby się światła. Zobacz dalej w światłach ust.
26. Chodzi o to, że gdy weźmiesz pięć właściwości z prawego ucha, których łączną liczbą jest dziesięć Sefirot, jak wspomniano wyżej, to litery są złożone z wielu części i znajduje się w nich migotanie świateł, które później łączą się i tworzą ciało litery, związane razem. Tutaj świeciło jedynie to migotanie, z którego budowane są litery Alef, ale same litery Alef – zbudowane z czterech części – ujawniają się dopiero w ustach.
27. Wiedz również, że to światło, które wychodzi z tego Adam Kadmon, jest w całości jednym światłem. Wiedz, że istnieje wielka różnica między ciałem a duszą. Ciało ma w sobie wiele sił i każda z nich ma osobne miejsce: wzrok w oczach, słuch w uszach, i tak ze wszystkimi działaniami. Dusza natomiast taka nie jest – jest ona jedną rzeczywistością, która zawiera w sobie te wszystkie siły, znajduje się w całości w każdej części, panuje w całości nad każdym organem i działa stosownie do tego, co jest zakorzenione w danym organie. Tak samo jest z Kaw i Reszimo, a także z wewnętrznością i zewnętrznością. Okazuje się więc, że cała wewnętrzność jest jednorodna i nie ma w niej podziałów, dzięki którym można by powiedzieć, że ta część sięga dotąd, a tamta dotąd, ale zmienia się w swoich działaniach zależnie od Kelim.
Można jednak zadać pytanie: zrozumiałe jest, że gdy światło jest zamknięte w Kelim, działa według nich, ale w miejscu, gdzie przebija się i wychodzi, przypomina to ogień (lub wodę), przed którym stoi dziurawe naczynie – wszędzie, gdzie znajdzie otwór, ujawnia się takim, jakie jest, a ponieważ jest jednorodne, również w każdym miejscu wyjścia jest jednakowe. Odpowiedź brzmi: wyjście Or Pnimi przez otwory nie przypomina ognia w dziurawym naczyniu, który wydostaje się tam, gdzie przypadkiem trafi na otwór. Tutaj jest to uporządkowany ciąg, w którym istnieje wewnętrzna siła, która prowadzi światło z konieczności i przeprowadza je z ucha do nosa w uporządkowanym ciągu, jak wspomniano wyżej, i tak samo do wszystkich pozostałych miejsc. Wynika z tego, że nawet w miejscu wyjścia korzysta ono z Kli, ponieważ musi przejść wyłącznie przez ten konkretny kanał, i dlatego przy wyjściu zagęszcza się proporcjonalnie do oddalenia, na jakie musiało zostać odsunięte przez siłę, która je porusza. Dlatego powiedziano w tekście: „z powodu oddalenia, na jakie się oddaliło, zagęściło się bardziej przy wyjściu stamtąd” – mowa tu o świetle, które wychodzi, a które zagęszcza się wskutek tego, że Or Pnimi musiało ciągnąć się z miejsca na miejsce. Z tego powodu jedno nazywa się A'B, a drugie Sa'G, zależnie od miejsca, do którego zostało doprowadzone, aby stamtąd wyjść.
28. Ponieważ Laban (Biały) jest tajemnicą wyższej bieli itd., a on tworzył właściwość prążkowanych, nakrapianych i cętkowanych (Akudim, Nekudim u-Brudim). Prawda jest taka, że stąd wzięły się wszystkie zmienne koleje losu na świecie oraz wszystko, co spotkało Izrael.
29. I oto, gdy połączyły się Or Pnimi z Or Makif wewnątrz ust, w ustach dokonuje się łączenie alfabetów w tajemnicy dwudziestu dwóch liter tam zakorzenionych, z których połączenia powstaje wymowa. Gdy światła łączyły się razem wewnątrz ust, zatrzymały się tam, aby przyjąć wszystkie ruchy ust w tajemnicy miejsc ich artykulacji, z których wszystkie poruszają się w tajemnicy kombinacji z literą Alef. Wtedy zakorzeniły się w nich dwadzieścia dwie litery, a one same związały się więzią alfabetów zakorzenioną w dwudziestu dwóch literach, w tajemnicy: Alef ze wszystkimi i wszystkie z Alef. Dlatego przy wyjściu z ust zaczynają one świecić, ponieważ wyżej, w ustach, nie działają, ale otrzymują naprawę (Tikun), a przy wyjściu świecą. Są już wtedy związane więzią liter, jak wspomniano wyżej, i nie mogą się już rozdzielić, przeciwnie – uderzają jedno o drugie w tajemnicy wszystkich tych kombinacji: Alef ze wszystkimi i wszystkie z Alef. Wówczas wydobywają z siebie siły Kli ukryte w ich wnętrzu, aż Kli zostaje w pełni ukształtowane, jak wyjaśniono dalej. W ustach zachodzą więc dwie rzeczy: gdy światła tam dotarły, natychmiast znalazły się w tajemnicy liczby cztery, która ujawniła się w czterech literach Alef, jak wyjaśniono dalej; a gdy zatrzymały się w ustach w tajemnicy miejsc artykulacji, przez które przechodziły, otrzymały moc dwudziestu dwóch liter wraz z ich powiązaniami. Gdy tylko wyszły na zewnątrz i zaczęły świecić, zaświeciły w oparciu o tę więź w nich zawartą, nastąpiło wzajemne uderzanie i ujawniły się formy Kli. Dlatego dwadzieścia dwie litery chwytają się ust, mimo iż wydaje się, że ujawniły się dopiero przy wyjściu – w rzeczywistości to w ustach one stoją i łączą się... światła, które się w nich zatrzymały.
30. A te cztery bhinot są formami ujawnienia tych samych czterech liter Alef wspomnianych wyżej, które były w nosie. W ustach istnieją cztery poziomy w tajemnicy świateł i Kelim, a ich tajemnicą jest głos i mowa, jak wyjaśniono dalej. Są one jednak tajemnicą czterech wyższych poziomów i w nich się ujawniają. Dwie litery Alef, których zapis graficzny ma postać „Jud-Waw-Jud”, stanowią Or Pnimi i Or Makif. W kwestii tych liter Alef rozróżnia się migotanie, które je utworzyło, oraz miejsca, z których zamigotało światło, które je utworzyło. Dzielą się one na dwa sposoby w tajemnicy złożenia: mianowicie prawe i lewe migotanie formy „Jud-Waw-Jud” poszło do świateł, natomiast prawa i lewa strona formy „Jud-Waw-Dalet” poszła do Kelim. Jeśli zaś chodzi o świecenie miejsc: dwa miejsca z prawej strony poszły do świateł, a dwa miejsca z lewej strony poszły do Kelim. W samych zaś ustach światła zakorzeniają się w tchnieniach po prawej stronie ust i tam świecą dwie formy „Jud-Waw-Jud” w tajemnicy migotania oraz świecenie miejsc prawej strony; natomiast Kelim zakorzeniają się po lewej stronie ust w słowach mowy i tam świecą dwie formy „Jud-Waw-Dalet” oraz świecenie miejsc lewej strony.
31. Uwaga, której nie ma w drukowanych wydaniach księgi Skarby Życia, ze zbioru uczniów: W każdej bhinie znajdują się cztery rzeczywistości: Kelim, wewnętrzne Nefesz, Ruach i Neszama, Neszama le-Neszama, która otacza z zewnątrz, oraz poziom Arich Anpin, który otacza to, co otaczające. Te dwa ostatnie poziomy: pierwszy nazywa się Haja – jest to pierwszy Or Makif zwany Neszama le-Neszama i pochodzi z Hochma, w tajemnicy słów: „Mądrość (Hochma) ożywia swego posiadacza” (również wartość liczbowa słowa „Chaim” – życie – równa jest wartości słowa „Chacham” – mądry). Drugi, czyli drugi Or Makif, nazywa się Jechida, ponieważ Arich Anpin nie ma Nukwy, tak jak mają ją pozostałe Parcufim, i dlatego nazywa się Jechida – jedyny bez drugiego. Przy pierwszym ujawnieniu korzenia Kelim było pięć świateł Or Pnimi i pięć świateł Or Makif. Wszystkie światła Or Pnimi znajdują się poniżej Or Makif i trwa to aż do ust; gdy Kli zaczęło przybierać kształt, dosięgło jedynie pięciu świateł Or Pnimi i dwóch świateł Or Makif. Następnie w świecie Nekudim powstało Kli wyłącznie dla trzech świateł Or Pnimi, czyli Nefesz, Ruach, Neszama, dlatego były tam trzy Kelim. W rzeczywistości wzięło ono wyłącznie światła Or Pnimi, a z Or Makif nie wzięło wcale, lecz same światła Or Pnimi podzieliły się: trzy na Or Pnimi i dwa na Or Makif. W takim porządku ułożone są światy Acilut, Brija, Jecira, Asia, jak zostało tu wyjaśnione.
32. Ciąg dalszy powyższej uwagi: Człowiek posiada życie wewnętrzne, którym jest Nefesz, Ruach, Neszama. To światło nie wystarczało jednak, aby oświecić jego materialne ciało, dlatego musi on posiadać również Neszama le-Neszama, która otacza go z zewnątrz. Ponieważ Neszama w jej wewnętrznej części ma właściwość Imy, a Neszama le-Neszama, która otacza z zewnątrz, ma właściwość Aby – oboje zaś stanowią jedność Aba we-Ima nierozłącznych na wieki – Or Pnimi Imy, z wielkiego pragnienia, by przylgnąć do światła Aby, wychodzi z mocą, przechodzi przez materialne ciało, świeci na zewnątrz i tam przylega do Aby. Podobnie światło Aby przenika i wchodzi do wnętrza. Dzięki temu ciało utrzymuje się przy życiu, ponieważ świecą w nim ze wszystkich jego stron. Następuje to po tym, jak zewnętrzne Kli zostało już uczynione z substancji szlachetniejszej niż ta, z której powstało wewnętrzne Kli, ponieważ wówczas światła mają moc przechodzić przez ciało i świecić. Mimo to zewnętrzność Kli pozostaje mniejsza od wewnętrzności; chociaż jej źródło jest wielkie, skoro została pociągnięta, by stać się zewnętrznością, uległa już znacznemu zaciemnieniu. Z kolei fakt, że pochodzi z wielkiego źródła, sprawia, że nie zaciemnia się bardziej niż należy i pozostaje zdolna do przepuszczania światła.
33. I wyjaśnimy wyjście tych świateł zwanych Akudim itd. Zamiarem tego ukrycia było uczynienie ciała i duszy dwoma odrębnymi tworami. Na początku Kelim były zmieszane ze światłami i musiały się od nich oddzielić, aby pozostać osobno, tak by później dusza mogła wejść do ich wnętrza. Musiała jednak istnieć jedna rzecz, która spowodowałaby ich powrót, w przeciwnym razie byłoby to zupełnie nowe działanie i należałoby je przeprowadzić w osobnym miejscu. W rzeczywistości nie są to dwa działania, ale jedno działanie od początku do końca – zaczyna się wyjściem, a dopełnia powrotem. Gdy tylko światła dotarły do stanu Nefesz, natychmiast zaczęło ujawniać się Kli w tajemnicy czterech liter Alef, jak wspomniano wyżej, i dano im możliwość wykonania działania odwrotnego do tego, co uczyniły na początku: mianowicie na początku się ukryły, a teraz przeciwnie – pozwolono im rozprzestrzenić się ze swego ukrycia. Z tych dwóch właściwości powstało ciało, czyli Kli – z pierwszego ukrycia oraz z rozprzestrzenienia. To stanowi złożenie do ukształtowania ciała. Jednak nawet to rozprzestrzenienie świateł nie dotarło bezpośrednio do Kelim, ponieważ uległyby one unicestwieniu w obliczu jawnego blasku, ale dotarło na drodze zakrycia oblicza, kiedy światła zakryły swoje oblicza, i tam Kelim udoskonaliły się na tyle, na ile mogły. Okazuje się zatem, że w czasie swego wyjścia światła łączyły się z Kelim i wyprowadzały je na jaw w czterech literach Alef, jak wyżej, ponieważ same były w ukryciu. Później zaś, gdy chciały się udoskonalić, odwracały od nich swoje oblicza i ukrywały się, ponieważ gdyby zwróciły się ku nim, unicestwiłyby je; w samym tym ukryciu zostały zbudowane Kelim. Oto jak rzeczy wiążą się ze sobą i rodzą jedna z drugiej – zrozum to dobrze. I wiedz, że to, w czym Sefirot zostały dopełnione przed powrotem, było tym, co nie unicestwia Kli, a to, w czym zostały dopełnione podczas powrotu, było tym, co unicestwiłoby Kli, gdyby nie zakrycie oblicza. Istnieje przy tym różnica między poszczególnymi Sefirot zależnie od siły ich świateł. Nie pytaj też, czy Kelim również pozostają w odpowiedniej proporcji do świateł, ponieważ ujawnienie Kli jest na początku jego powstawania tylko jedną rzeczywistością – jest nim pojawienie się siły Din, która może zaciemniać lub nie. Dlatego wiele świateł z niższych poziomów nie powstrzyma go, a niewiele z wyższych powstrzyma go, tym bardziej że jest tu tylko jedno Kli, jak wiadomo.
34. I dlatego, ponieważ wyszły niepełne i niedokończone, wróciły, aby wznieść się do swego korzenia, by zostać naprawione i udoskonalone. Taki jest ruch ust w tajemnicy oddychania: wypuścić tchnienie i ponownie je przyjąć. Dlatego w światłach ust zaszło to zjawisko wyjścia i powrotu. Na początku światła wyszły poprzez otwarcie ust, podobnie jak wyszły światła ucha i nosa. Tutaj doszła jednak czynność oddychania, ponieważ usta wciągnęły światła z powrotem, a następnie wypuściły je po raz drugi wraz z ich Kelim – i to jest pełny oddech.
35. I okazuje się, że Keter, który wyszedł ostatni, wszedł pierwszy, a Malchut odwrotnie itd. I taka jest tajemnica wersetu: Ja jestem pierwszy i Ja jestem ostatni. Sensem tego wersetu nie jest samo opowiedzenie o zdarzeniu, które miało miejsce, nie mielibyśmy żadnego pożytku z takiej wiedzy. Chodzi o to, że są to dwa korzenie prowadzenia, jakie istnieją. Keter i Malchut to dwie więzi, całkowicie sobie przeciwstawne, a pozostałe Sefirot znajdują się pomiędzy nimi. Malchut jest więzią Sefirot z niższymi bytami; Keter jest więzią Sefirot z Ein Sof, błogosławiony On, czyli spoczywaniem Ein Sof na nich. Istnieje praca duchowa (Awoda) i istnieje obdarzanie (Haszpaa), a taka jest tajemnica Zeir Anpin i Nukwy zakorzenionych w Aba we-Ima: w Aba w tajemnicy „Waw-Dalet, Jud-Waw-Dalet”, a w Ima w tajemnicy „Dalet-Waw, Hej”. W pracy duchowej główną rolę odgrywa Malchut, a Dający nie obdarza sam z siebie, ale stosownie do przebudzenia, które dociera do Niego od niższego. Okazuje się więc, że Dający jest podporządkowany niższemu – i to jest litera Dalet na początku, a po niej Waw. Jest to stan wyjścia Sefirot: Malchut jako pierwsza, a po niej pozostałe Sefirot, natomiast Keter, który jest więzią wyżej, budzi się jako ostatni, ponieważ jest tylko dopełnieniem dla niższych. W obdarzaniu natomiast przeciwnie – wszelka nowość pochodzi wyłącznie od Ein Sof, błogosławiony On. Dlatego Keter panuje i budzi się jako pierwszy, a za nim pozostałe Sefirot, aż do Malchut, która jest naczyniem dla wszystkiego. Tutaj kryje się złożoność: pierwsze wyjście odbyło się w tajemnicy Biny, aby ustanowić zasady pracy duchowej, natomiast powrót odbył się w tajemnicy Hochmy i w nim ustanowione zostały zasady obdarzania – zobacz w innym miejscu. Zauważ, że przy wyjściu światła wyprowadzały na zewnątrz Kli, które później tam pozostawiły – i są to te właściwości, które były w nich zmieszane. Ponieważ taki był zamiar, wyszły w tajemnicy pracy zależnej ściśle od Malchut. Podczas powrotu natomiast światła zebrały się, aby same otrzymać Tikun, i przeciwnie – pozostawiły Kli na boku, a same zostały naprawione w tajemnicy Dającego, ponieważ to właśnie do nich należy.
36. I oto tutaj, w świecie Akudim, Zeir Anpin i Nukwa byli więksi od Aba we-Ima, ponieważ Zeir Anpin i Nukwa byli twarzą w twarz, a Aba we-Ima byli plecami do pleców. Wiedz, że w rzeczywistości, gdy światła docierały do samych ust, tam dopełniały się we wszystkich swoich częściach jednocześnie. Dopóki znajdują się poza ustami, mogą udoskonalać się wyłącznie poziom po poziomie, ale tam dopełniają się wszystkie naraz. Dlatego tekst precyzyjnie mówi: „zanim powrócą, aby wznieść się do swego Stwórcy”.
37. Ponadto nawet zanim jakakolwiek Sefira powróciła, aby wznieść się do Stwórcy, w Zeir Anpin i Nukwie znajdowało się już to, co potrzebne do ziwugu. Otóż Zeir Anpin i Nukwa nie mieli dokonywać ziwugu teraz, to wszystko służyło potrzebie ciała niżej, ponieważ wszystkie te objawienia musiały dać mu siłę, którą obecnie posiada. Prawdą jest, że Zeir Anpin i Nukwa są główną częścią w odniesieniu do ciała, dlatego musieli dopełnić swoje objawienia przed wejściem do ust, ponieważ to, co dzieje się po ich wejściu, w ogóle nie dociera do tego ciała. Konieczne było również, aby to, czego ciało bardzo potrzebuje, znajdowało się w nich już w chwili ich wyjścia, zanim zakryją przed nim swoje oblicza. Taka jest tajemnica ziwugu, ponieważ głównym celem stworzenia człowieka jest jedynie szerzenie wiary (Mehejmanuta), jak wspomniano w Idra Zuta w tajemnicy słów: „Nadejdzie pokój, spoczną na swych łożach” – zobacz w innym miejscu.
38. I wiedz, że gdy Keter wzniósł się do Stwórcy, wtedy w tej samej mierze i czasie, w jakim się wznosił, z Malchut odeszło światło Jechida. Wszystko to są połączenia świecenia i ukrycia, które wszystkie są niezbędne, aby ukształtować Kli dokładnie w takiej formie, w jakiej powinno być – ani mniej, ani więcej, aby nie było w nim świecenia większego niż potrzeba ani mniejszego niż potrzeba. Wszystkie szczegóły obecne w tym dziele są bez wątpienia konieczne zgodnie z tym zamysłem. Im więcej szczegółów zrozumiemy, tym lepiej pojmiemy, jak zbudowane jest całe złożenie.
39. Jednak w Jesod, gdy tam wstępuje, pozostawia Reszimo, i to jest właściwość korony (Atara), która pozostaje tam zawsze w Jesod. Oznacza to, że korzeń Nukwy znajduje się w trzech miejscach: w Daat, Tiferet i Jesod. Istnieje jednak różnica, ponieważ w Jesod widoczna jest Atara, czego nie ma w Daat i Tiferet. Powód jest taki, jak wyjaśniono tutaj: gdy światło Malchut poszło do Jesod, znalazło tam swój korzeń, który nie był wcześniej rozpoznawalny – tak jak nie jest rozpoznawalny w Daat i Tiferet – ale tam pozostawiła Reszimo dla swego Kli. Wtedy korzeń ten uwypuklił się i utworzył koronę wokół Jesod, i odtąd zostało ustalone, że Jesod może zawsze dopełniać w imieniu Malchut, a także zawsze czuwać i nadzorować Malchut w szczególności, jak napisano dalej w tajemnicy Saula, który ukrywał się pośród sprzętów (Kelim) Jesod. Wiedz, że organy budują się stopniowo stosownie do potrzeby dopełnienia prowadzenia, a końcem wszystkiego jest pełna postać. Tutaj nastąpiła właściwa budowa Atary i stąd zasada ta została ustalona dla wszystkich pozostałych miejsc. Nawet w samym Adam Kadmon istnieje Atara, z tym że Adam Kadmon nazywa się tak od swego końca, aby postać człowieka była pełna.
40. Ta uwaga napisana jest na temat ograniczenia (Cimcum) światła poniżej Tabur Adam Kadmon jako przygotowania do wyłonienia tam świateł Nekudim. Oznacza to, że każde z czterech Imion zawiera w sobie wszystkie cztery i obłóczy jedno drugie, podobnie jak Parcufim obłóczą się nawzajem. Okazuje się zatem, że M'A i Bo'N obłóczą Sa'G od jego Sa'G i niżej. Wszystko to dotyczy poziomów wewnętrznych. Teraz zaś, podczas tego Cimcum, wzniosły się M'A i Bo'N należące do Sa'G i podniosły ze sobą M'A i Bo'N całego Adam Kadmon jako Ma'N, jak wyjaśniono dalej. Następnie M'A i Bo'N z Sa'G pozostały tam i to właśnie one wyszły z oczu w tajemnicy świata Nekudim, podczas gdy M'A i Bo'N całego Adam Kadmon powróciły, aby zstąpić z dodatkiem światła, które się w nich odnowiło.